วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า รินลดารู้สึกราวกับกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ ทุกการกระทำ ทุกคำพูดของเธอล้วนส่งผลต่อสถานการณ์ที่ละเอียดอ่อนในขณะนี้ คุณพงศ์เทพยังคงนิ่งเฉย ไม่ได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธคำขอของสุริยะอย่างชัดเจน ทำให้รินดาต้องใช้ความพยายามในการเป็นตัวกลางอย่างเต็มที่ “คุณพ่อคะ” รินดาเข้าไปหาบิดาอีกครั้งในช่วงเย็นวันหนึ่ง “คุณพ่อคิดเรื่องที่สุริยะอยากจะเข้าพบหรือยังคะ” คุณพงศ์เทพละสายตาจากเอกสารขึ้นมองลูกสาว “พ่อยังคงไม่เห็นด้วยอยู่ดี” “แต่คุณพ่อคะ… อย่างน้อยก็ให้โอกาสเขาได้อธิบายตัวเองนะคะ” รินดาอ้อนวอน “ถ้าเขาไม่จริงใจจริงๆ เราค่อยตัดสินใจอีกทีก็ได้ค่ะ” “พ่อไม่ต้องการเสียเวลาไปกับการพูดคุยกับศัตรู” คุณพงศ์เทพกล่าวเสียงแข็ง “ยิ่งกับลูกชายของคนที่เราเกลียดเข้าไส้” “แต่เขาไม่ได้เป็นเหมือนพ่อของเขานะคะ” รินดาพยายามอธิบาย “รินดาเชื่อใจเขาค่ะ” คำว่า “เชื่อใจ” หลุดออกจากปากรินดาไปแล้ว คุณพงศ์เทพมองลูกสาวด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “ลูกแน่ใจนะว่าสิ่งที่ลูกรู้สึกมันคือความเชื่อใจ… ไม่ใช่ความหลงใหลที่เกิดจากความผูกพันชั่วข้ามคืน” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของรินดา เธอรู้สึกเจ็บปวดที่บิดาไม่เข้าใจ “คุณพ่อคะ… มันไม่ใช่แบบนั้นค่ะ” “แล้วมันเป็นแบบไหน” คุณพงศ์เทพถาม “ลูกกำลังจะเอาอนาคตของตระกูลเราไปฝากไว้กับคนที่พ่อไม่เคยไว้ใจเลยเนี่ยนะ” “รินดา… รินดาไม่ได้จะฝากอนาคตของตระกูลไว้กับเขาค่ะ” รินดาพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “แต่รินดาเชื่อว่า… การเปิดโอกาสให้เขาได้พูด ได้อธิบาย อาจจะเป็นหนทางเดียวที่เราจะยุติเรื่องนี้ได้อย่างแท้จริง” คุณพงศ์เทพถอนหายใจ เขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของลูกสาว แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความกังวล “พ่อ… พ่อจะให้โอกาสสุริยะ… แค่ครั้งเดียว” รินดาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “จริงหรือคะคุณพ่อ!” “แต่มีเงื่อนไข” คุณพงศ์เทพกล่าวต่อ “พ่อจะให้เจอกันที่… นอกเมือง… สถานที่ที่เป็นกลาง และลูกต้องอยู่ในการสนทนาครั้งนี้ด้วย” “ได้ค่ะ! รินดาตกลงค่ะ!” รินดารับคำทันที โดยไม่ลังเล “แล้วก็…” คุณพงศ์เทพมองหน้าลูกสาวอย่างจริงจัง “ถ้าพ่อเห็นว่าเด็กคนนั้นกำลังเล่นตุกติก หรือไม่จริงใจ… พ่อจะยุติการเจรจาทันที และจะไม่มีการให้อภัยอีกต่อไป” “รินดารับทราบค่ะคุณพ่อ” รินดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง ข่าวดีนี้ถูกส่งต่อไปยังสุริยะทันที รินดาโทรศัพท์หาเขาด้วยหัวใจที่พองโต “สุริยะคะ… คุณพ่อตกลงแล้วค่ะ” ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่สุริยะจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งอก “ดีใจจังครับ รินลดา” “ท่านให้โอกาสคุณพ่อ… ที่จะเข้าพบค่ะ” รินดาเล่ารายละเอียด “แต่เราจะเจอกันที่… สโมสรกอล์ฟริมทะเลนอกเมือง ในวันเสาร์นี้ค่ะ” “ผมจะไปแน่นอนครับ” สุริยะยืนยัน “ขอบคุณมากนะครับ รินลดา คุณทำได้ยอดเยี่ยมมาก” “รินดาแค่… อยากให้เรื่องมันจบลงจริงๆ ค่ะ” รินดากล่าว “รินดาเชื่อว่าคุณจะทำได้” “ผมจะพยายามให้ดีที่สุดครับ” สุริยะตอบ “ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง” การนัดหมายถูกกำหนดขึ้น สร้างความตื่นเต้นและความกังวลปะปนกันไปทั่วทั้งสองตระกูล รินดารู้ดีว่านี่คือจุดเปลี่ยนสำคัญ เธอต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเผชิญหน้าครั้งใหญ่ที่กำลังจะมาถึง ในวันเสาร์ รินดาเดินทางไปพร้อมกับคุณพงศ์เทพตั้งแต่เช้าตรู่ สโมสรกอล์ฟริมทะเลแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองพอสมควร บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่ง และเสียงลมทะเลที่พัดโชยมาเป็นครั้งคราว สุริยะมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย เขามายืนรออยู่ริมทะเล มองออกไปยังผืนน้ำกว้างใหญ่ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แต่ก็แฝงไว้ด้วยความประหม่าเช่นกัน เมื่อรถของคุณพงศ์เทพแล่นเข้ามา สุริยะก็เดินตรงเข้าไปหา รินดาลงจากรถด้วยหัวใจที่เต้นแรง เธอเห็นแววตาของบิดาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ และแววตาของสุริยะที่เต็มไปด้วยความหวัง “คุณพงศ์เทพครับ” สุริยะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ผมสุริยะ อัคคเดช ยินดีที่ได้พบครับ” คุณพงศ์เทพมองสุริยะนิ่ง “ฉันก็หวังว่านี่จะไม่ใช่การเสียเวลาของฉัน” “ผมขอให้คุณพ่อได้โปรดฟังผมก่อนครับ” สุริยะหันไปทางรินดาเล็กน้อย ราวกับขอพลังใจ ทั้งสามคนเดินเข้าไปยังห้องรับรองส่วนตัวที่ถูกจัดเตรียมไว้ ซึ่งมีวิวทะเลที่สวยงาม การสนทนาเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ “คุณพ่อคะ” รินดาเป็นฝ่ายเริ่ม “นี่คือสุริยะค่ะ” คุณพงศ์เทพพยักหน้าเป็นการรับรู้ “เชิญนั่งก่อนสิ” ทุกคนนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ สุริยะนั่งตรงข้ามคุณพงศ์เทพ โดยมีรินดาอยู่ตรงกลาง “คุณพงศ์เทพครับ” สุริยะเริ่ม “ผมรู้ดีว่าท่านคงมีความรู้สึกอย่างไรกับผม และกับตระกูลของผม” “แน่นอน” คุณพงศ์เทพขัดขึ้น “ลูกชายของคนที่ทำลายชีวิตครอบครัวฉัน… ฉันจะรู้สึกอย่างไรได้อีกล่ะ” “ผมเข้าใจครับ” สุริยะกล่าว “แต่ผมอยากจะบอกว่า… ผมไม่ได้ต้องการจะดำเนินรอยตามเส้นทางของพ่อผม” “แล้วแกจะบอกว่าแกแตกต่างอย่างนั้นหรือ” คุณพงศ์เทพเลิกคิ้ว “แกจะมาหลอกพ่ออีกคนหนึ่งหรือไง” “ผมไม่ได้มาหลอกครับ” สุริยะยืนยัน “ผมมาเพื่อบอกความจริง… และเพื่อเสนอทางออก” “ทางออก… ของแกน่ะหรือ” คุณพงศ์เทพแค่นเสียง “ใช่ครับ” สุริยะตอบ “ผมรู้ว่าตระกูลของเรามีความขัดแย้งกันมานาน และผมก็รู้ว่ามันสร้างความเจ็บปวดให้กับทั้งสองฝ่ายมากเพียงใด” “แล้วไงต่อ” คุณพงศ์เทพถาม “ผมอยากจะยุติความขัดแย้งนี้ครับ” สุริยะมองลึกเข้าไปในดวงตาของคุณพงศ์เทพ “ผมอยากจะให้มันจบลงเสียที” “พูดง่าย แต่ทำยาก” คุณพงศ์เทพกล่าว “ผมรู้ครับ” สุริยะยอมรับ “แต่ผมเชื่อว่ามันเป็นไปได้… ถ้าเราทั้งสองฝ่ายเปิดใจ” “เปิดใจ… กับคนที่เคยเหยียบย่ำเราอย่างนั้นหรือ” คุณพงศ์เทพถามย้ำ “ผมไม่ได้มาขอให้ท่านลืมสิ่งที่เกิดขึ้น” สุริยะกล่าว “ผมมาเพื่อขอโอกาส… ในการสร้างอนาคตใหม่” รินดาเห็นสีหน้าของคุณพงศ์เทพเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอจึงเอ่ยเสริม “คุณพ่อคะ… รินดาเชื่อใจสุริยะค่ะ เขาไม่ได้ต้องการทำร้ายเรา” คุณพงศ์เทพหันไปมองลูกสาว “ลูกแน่ใจหรือ” “รินดาแน่ใจค่ะ” รินดากล่าว “รินดาเชื่อว่าเขาจริงใจ” สุริยะใช้โอกาสนี้อธิบายแผนการของเขาอย่างละเอียด เขาจะค่อยๆ ถอนบริษัทของเขาออกจากธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับการทำลายตระกูลอัครเดช และจะพยายามสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคู่แข่งทางธุรกิจอื่นๆ เพื่อลดแรงกดดันต่อตระกูลอัครเดช “ผมอยากจะสร้างความร่วมมือกับตระกูลอัครเดชในบางโครงการที่ไม่ส่งผลกระทบต่อธุรกิจหลักของท่าน” สุริยะเสนอ “ผมเชื่อว่าการร่วมมือกันจะทำให้เราทั้งสองฝ่ายเติบโตขึ้นได้” คุณพงศ์เทพเงียบไปนาน เขากำลังประเมินคำพูดของสุริยะ และดูท่าทีของลูกสาว “แล้วแกจะให้พ่อเชื่อใจแกได้อย่างไร” “ผมจะพิสูจน์ให้เห็นครับ” สุริยะกล่าว “ผมจะทำทุกอย่างตามที่พูด ผมจะค่อยๆ สร้างความเชื่อใจ… ทีละน้อย” รินดาจับมือของคุณพ่อเบาๆ “คุณพ่อคะ… รินดาขอร้องนะคะ ลองเชื่อใจสุริยะดูสักครั้งนะคะ” คุณพงศ์เทพมองไปที่มือของลูกสาวที่วางทาบบนมือของเขา แล้วหันกลับมามองสุริยะอีกครั้ง แววตาของสุริยะเต็มไปด้วยความหวังและความจริงใจ “พ่อ… พ่อจะให้โอกาสแก” คุณพงศ์เทพกล่าวในที่สุด “แต่ถ้าพ่อจับได้ว่าแกกำลังหลอกลวง… พ่อจะไม่มีวันให้อภัยแกอีก” สุริยะยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับคุณพงศ์เทพ ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง” รินดารู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก เธอดีใจที่การเจรจาครั้งนี้ผ่านไปด้วยดี แม้จะยังมีข้อสงสัยและความไม่แน่นอนอยู่บ้าง แต่ก็ถือเป็นก้าวสำคัญที่ทำให้เธอมีความหวัง