อรุณรัศมียังคงคุยโทรศัพท์กับเมขลาต่อไป แม้ว่าหัวใจจะรู้สึกหนักอึ้งทุกครั้งที่เอ่ยถึงภูวินทร์ เธอมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ เห็นสวนสวยที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีต ต้นไม้ทุกต้นตั้งตรงเป็นระเบียบ สะท้อนถึงความเป็นระเบียบและกฎเกณฑ์ที่ภูวินทร์ยึดถือ แต่ภายใต้ความสวยงามนั้น อรุณรัศมีกลับรู้สึกถึงความอึดอัด ราวกับว่าเธอเองก็ถูกจัดวางให้อยู่ในตำแหน่งที่แน่นอน ไร้ซึ่งอิสระที่จะเคลื่อนไหวไปไหน "แล้ว... เขาไม่ได้บังคับเธอใช่ไหม?" เมขลาถามขึ้นอีกครั้ง เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "หมายถึง... เขาไม่ได้ทำอะไรที่ทำให้เธอไม่สบายใจใช่ไหม?" "เขา... ดูแลหนูดีมากค่ะ" อรุณรัศมีตอบอย่างเลี่ยงบาลี "ทุกอย่างที่หนูต้องการ... เขาก็หามาให้" "แต่เธอไม่ได้ต้องการแค่ 'ทุกอย่าง' ที่เขาหามาให้" เมขลาแทรกขึ้น "เธอต้องการ... ความรักของเขา" "ใช่ค่ะ" อรุณรัศมีพยักหน้าเบาๆ แม้ว่าเมขลาจะมองไม่เห็นก็ตาม "หนูอยากให้เขามองหนูด้วยสายตาที่... อบอุ่นกว่านี้" "เขาเคยบอกรักเธอไหม?" คำถามนั้นทำให้อรุณรัศมีใจหายวาบ "ไม่เคยค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว "เขาบอกว่า... เขาไม่มีหัวใจที่จะให้ได้อีกแล้ว" "โอ้ อรุณรัศมี..." เมขลาถอนหายใจอย่างหนัก "ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี" "หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" อรุณรัศมีพูด "บางที... หนูอาจจะต้องยอมรับมัน" "ยอมรับอะไร? ยอมรับว่าชีวิตเธอจะอยู่กับผู้ชายที่ไม่มีหัวใจงั้นเหรอ?" เมขลาถามอย่างไม่เห็นด้วย "เธอรู้ไหมว่าเธอมีค่าแค่ไหน? เธอสมควรได้รับความรักที่ดีกว่านี้" "หนูรู้ค่ะ... แต่หนูรักเขา" คำสารภาพนั้นหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้อรุณรัศมีเองก็ประหลาดใจ "หนูรักเขา... แม้ว่าเขาจะทำเหมือนหนูไม่มีตัวตนในหัวใจของเขาก็ตาม" "นี่เธอ... บ้าไปแล้วเหรออรุณรัศมี?" เมขลาเสียงดังขึ้น "เขาปฏิเสธหัวใจตัวเอง แล้วเธอก็จะไปวิ่งตามหัวใจที่ว่างเปล่าของเขาเนี่ยนะ?" "หนู... พยายามจะเข้าใจเขา" อรุณรัศมีพยายามแก้ตัว "เขาคงเจ็บปวดมากจริงๆ" "ความเจ็บปวดของเขา... ไม่ใช่ข้ออ้างที่จะทำให้เธอต้องเจ็บปวดไปด้วย" เมขลาเตือน "เธอต้องคิดถึงตัวเองบ้างนะ" "หนูคิดถึงค่ะ" อรุณรัศมีพูด "แต่หนูก็คิดถึงพ่อของหนูด้วย... หนูทำแบบนี้เพื่อพ่อ" "ฉันรู้... ฉันเข้าใจ" เมขลาเสียงอ่อนลง "แต่ถ้าเธอรู้สึกไม่ไหวจริงๆ... บอกฉันนะ ฉันจะหาทางช่วยเธอ" "ขอบคุณค่ะเมขลา" อรุณรัศมีพูดด้วยความซาบซึ้ง "หนูจะพยายามค่ะ" หลังจากวางสายจากเมขลา อรุณรัศมีก็รู้สึกเหนื่อยล้า เธอเดินไปที่เปียโนตัวเก่าที่ตั้งอยู่ในห้องรับแขก ซึ่งเป็นของตกแต่งชิ้นเดียวในบ้านที่ดูเหมือนจะสะท้อนถึงรสนิยมส่วนตัวของเธอ เธอนั่งลงบนเก้าอี้เปียโนที่บุกำมะหยี่สีแดงเข้ม นิ้วเรียวไล้ไปตามแป้นเปียโนที่เย็นเฉียบ เธอไม่ได้เล่นเปียโนมานานแล้ว ตั้งแต่... ตั้งแต่ก่อนที่จะมาอยู่ที่นี่ เสียงเปียโนดังกังวานขึ้นช้าๆ เป็นเพลงเศร้าที่เธอเคยชอบเล่น มันเป็นเพลงที่เกี่ยวกับความรักที่สูญเสียไป ความเจ็บปวดที่ไม่อาจลืมเลือน เสียงเพลงสะท้อนความรู้สึกภายในใจของเธอได้เป็นอย่างดี น้ำตาค่อยๆ ไหลรินออกมา อาบแก้มขาว "เพลงนี้... เพราะดีนะ" เสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้อรุณรัศมีสะดุ้งสุดตัว เธอรีบหยุดเล่นเปียโน หันไปมองก็พบกับภูวินทร์ที่ยืนพิงกรอบประตูห้องรับแขก ดวงตาของเขามองมาที่เธออย่างไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ราวกับว่าเขาเพิ่งปรากฏตัวขึ้นมาจากอากาศธาตุ "คุณ... มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" อรุณรัศมีถาม เสียงสั่นเล็กน้อย "สักพักแล้ว" เขาตอบ เดินเข้ามาใกล้ "ผมได้ยินเสียงเพลง" "ขอโทษค่ะ... ที่รบกวน" เธอรีบพูด พยายามเช็ดน้ำตา "หนู... แค่คิดถึงมัน" "คิดถึงอะไร? คิดถึงเพลง... หรือคิดถึงคนเคยเล่นให้ฟัง?" เขาถาม น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความสงสัย อรุณรัศมีเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร "ก็... แค่คิดถึงค่ะ" ภูวินทร์เดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีก เขายืนอยู่ข้างๆ เปียโน มองไปยังโน้ตเพลงที่เปิดค้างอยู่ "เพลงนี้... เป็นเพลงโปรดของแม่คุณใช่ไหม?" คำถามนั้นทำให้อรุณรัศมีประหลาดใจ "คุณ... รู้ได้ยังไงคะ?" "ผมจำได้" เขาตอบสั้นๆ "คุณเคยพูดถึงมัน" ความทรงจำที่ภูวินทร์มีเกี่ยวกับเธอ ทำให้หัวใจของอรุณรัศมีเต้นแรงขึ้น เธอสงสัยว่าความทรงจำเหล่านั้นเกิดจากความใส่ใจ หรือเป็นเพียงการสังเกตการณ์ของนักธุรกิจที่ต้องการรู้จักคู่ค้าของตนเองเท่านั้น "คุณ... กำลังจะไปไหนคะ?" อรุณรัศมีถาม พยายามเปลี่ยนเรื่อง "ผมกำลังจะไปประชุม" เขาตอบ "แต่ผมเห็นคุณ... เลยแวะมาดู" "คุณ... ไม่ต้องห่วงหนูนะคะ" เธอพูด "หนูสบายดี" "ผมไม่เคยห่วงคุณ" เขาพูดตรงๆ "ผมแค่... ต้องการให้ทุกอย่างเป็นไปตามแผน" คำพูดนั้นเหมือนน้ำเย็นที่สาดใส่หน้า ทำให้อรุณรัศมีรู้สึกชาดาทั้งตัว เธอพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลอีก "ค่ะ... หนูเข้าใจ" "ดี" เขาพูด "ผมมีของจะให้คุณ" ภูวินทร์ยื่นกล่องกำมะหยี่สีดำใบเล็กให้เธอ "เปิดดูสิ" อรุณรัศมีรับกล่องมาอย่างงงๆ เธอค่อยๆ เปิดออก ด้านในเป็นสร้อยคอทองคำขาวเส้นเล็กๆ พร้อมจี้เพชรเม็ดงามที่ส่องประกายระยิบระยับ มันสวยมาก จนแทบจะไม่มีที่ติ "นี่... สวยมากค่ะ" เธอเอ่ยชม "แต่... ทำไมคะ?" "ผมเห็นว่าคุณชอบของสวยงาม" เขาตอบ "และผมก็มีทุกอย่างที่จะมอบให้คุณ" "แต่... นี่มันแพงเกินไปนะคะ" เธอพูด รู้สึกไม่สบายใจ "หนู... ไม่กล้ารับ" "คุณต้องรับ" เขาพูดเสียงหนักแน่น "นี่ไม่ใช่การขอ แต่เป็นการมอบให้" อรุณรัศมีมองหน้าเขา เธอเห็นเพียงแววตาที่ว่างเปล่า ไม่มีประกายใดๆ ที่แสดงถึงความรู้สึก เธอถอนหายใจเบาๆ "ขอบคุณค่ะ" "ผมจะกลับมาตอนเย็น" เขาพูด ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้อรุณรัศมีนั่งอยู่ลำพังกับสร้อยคอเพชรที่เย็นเฉียบในมือ