อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของภูวินทร์ เธอเห็นความสับสนและความลังเลในนั้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนไหวที่เขาพยายามซ่อนเอาไว้ เธอตัดสินใจเด็ดเดี่ยวว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง และพยายามทำให้ภูวินทร์มองเห็นคุณค่าของความรักที่แท้จริง "คุณภูวินทร์คะ" เธอเริ่มพูด เสียงของเธอหนักแน่นแต่ก็ยังคงอ่อนโยน "หนูรู้ว่าคุณเคยเจ็บปวด... หนูเข้าใจดี" ภูวินทร์นิ่งฟัง เขาไม่ได้ขัดจังหวะ ปล่อยให้อรุณรัศมีพูดต่อไป "แต่ความเจ็บปวดในอดีต... ไม่ควรจะมาปิดกั้นอนาคตของเรานะคะ" เธอกล่าวต่อ "หนู... ไม่ใช่แม่ของคุณ และคุณก็ไม่ใช่พ่อของคุณ" คำพูดนั้นทำเอาภูวินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ผมรู้" เขาตอบสั้นๆ "คุณบอกว่าคุณให้ทุกอย่างกับหนูได้... ยกเว้นหัวใจ" อรุณรัศมีพูด "แต่สำหรับหนู... หัวใจคือสิ่งสำคัญที่สุด" "แล้วคุณต้องการอะไรกันแน่?" เขาถาม น้ำเสียงของเขามีความหงุดหงิดปนอยู่เล็กน้อย "หนูต้องการ... ความรักที่แท้จริงค่ะ" เธอตอบ ดวงตาของเธอสบประสานกับดวงตาของเขา "หนูต้องการให้คุณ... รักหนูจากหัวใจ" "ผมไม่สามารถทำแบบนั้นได้" เขาตอบอย่างหนักแน่น "ผมเคยพยายามแล้ว... และมันมีแต่ความเจ็บปวด" "แต่คุณจะรู้ได้ยังไงคะ... ถ้าคุณไม่ลองอีกครั้ง" อรุณรัศมีถาม "บางที... ความรักครั้งนี้อาจจะแตกต่างออกไปก็ได้" "แตกต่าง... อย่างไร?" เขาถาม "ก็... คุณอาจจะเจอคนที่รักคุณจริงๆ... คนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างคุณ... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" เธอพูด "คนที่พร้อมจะมอบหัวใจให้คุณ... และพร้อมที่จะรับหัวใจของคุณ" ภูวินทร์เงียบไป เขาหลบสายตาของอรุณรัศมี หันไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง ราวกับกำลังต่อสู้กับความคิดภายในใจ "คุณ... ไม่เข้าใจ" เขาพูดเสียงแผ่ว "ความรัก... มันคือจุดอ่อน" "ความรัก... คือความเข้มแข็งค่ะ" อรุณรัศมีแย้ง "มันคือพลังที่ทำให้เราก้าวผ่านอุปสรรคต่างๆ ไปได้" "แต่... มันก็ทำให้เราเปราะบาง" เขาพูด "และผม... ไม่ต้องการเปราะบางอีกแล้ว" "แล้วถ้าหนู... เป็นคนที่ทำให้คุณรู้สึกเข้มแข็งล่ะคะ?" อรุณรัศมีถามอย่างมีความหวัง "ถ้าหนู... เป็นคนที่คอยปกป้องหัวใจของคุณ... และทำให้คุณรู้สึกปลอดภัย" ภูวินทร์หันกลับมามองเธออีกครั้ง คราวนี้ในดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่ความเย็นชา แต่เป็นความสงสัยใคร่รู้ "คุณ... จะทำแบบนั้นได้อย่างไร?" เขาถาม "หนู... จะพยายามค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "หนูจะทำให้คุณเชื่อ... ว่าความรักนั้น... ไม่ใช่จุดอ่อน" เธอเดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้น ค่อยๆ ยกมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา "คุณเคยบอกว่า... หนูมีค่าพอที่จะทำให้คุณรู้สึกบางอย่าง" เธอพูด "ให้โอกาสหนู... พิสูจน์ตัวเองนะคะ" ภูวินทร์หลับตาลง เขาดูเหมือนกำลังพยายามจะควบคุมอารมณ์บางอย่างที่กำลังปะทุขึ้นภายใน "ผม... ไม่แน่ใจ" เขาพูดเสียงแหบพร่า "คุณไม่แน่ใจ... หรือคุณกลัว?" เธอถามเบาๆ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองเธออีกครั้ง "ผม... กลัว" เขาตอบอย่างยอมรับ "ผมกลัวที่จะเสียใจอีกครั้ง" "แล้วถ้าหนู... อยู่ข้างๆ คุณเสมอ... คุณจะกลัวน้อยลงไหมคะ?" เธอถาม ภูวินทร์มองมาที่เธออย่างพิจารณา เขาเห็นความจริงใจในแววตาของอรุณรัศมี และนั่นทำให้เขาเริ่มสั่นคลอน "ผม... ไม่รู้" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "ให้หนู... พิสูจน์ให้คุณเห็นนะคะ" อรุณรัศมีกล่าว "ให้โอกาสหนู... ได้ดูแลหัวใจของคุณ" เธอค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้ ภูวินทร์ไม่ได้ถอยหนี เขาเพียงแต่มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน อรุณรัศมีสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในร่างกายของเขา "หนู... รักคุณค่ะ" เธอพูดเบาๆ พร้อมกับค่อยๆ ทาบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา นี่คือการตัดสินใจครั้งสำคัญของอรุณรัศมี เธอเลือกที่จะไม่ยอมแพ้ แม้ว่าหนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน และเธอหวังว่าการกระทำของเธอในครั้งนี้ จะสามารถละลายกำแพงที่ภูวินทร์สร้างขึ้นมาได้ และทำให้เขาได้พบกับความหมายที่แท้จริงของคำว่า "หัวใจ" ที่เขาเคยคิดว่าได้สูญเสียไปแล้ว.