อรุณรัศมีนั่งอยู่ในห้องสมุดส่วนตัวของบ้านหลังใหญ่อีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้นั่งอ่านหนังสืออย่างเหม่อลอยอีกต่อไป ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและจริงจัง เธอหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ที่เธอเคยเก็บรวบรวมไว้เมื่อหลายปีก่อนขึ้นมาดู รูปถ่ายเหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นรูปของมารดาของเธอ ในช่วงเวลาต่างๆ ของชีวิต รวมถึงรูปของเธอกับมารดาด้วย เธอค่อยๆ ไล่ดูรูปถ่ายไปทีละใบ พลางนึกถึงเรื่องราวในอดีต เธอยังคงจำได้ดีถึงช่วงเวลาที่เธอมีความสุขกับมารดา ความอบอุ่น ความรักที่มารดาของเธอมีให้ มันเป็นความทรงจำที่งดงามเสมอ ทันใดนั้น เธอก็หยุดอยู่ที่รูปถ่ายใบหนึ่ง เป็นรูปของมารดาของเธอกำลังนั่งอยู่ริมทะเลสาบแห่งหนึ่ง ท่ามกลางดอกไม้ป่าที่กำลังเบ่งบาน เธอยิ้มแย้มแจ่มใส และข้างๆ มารดาของเธอก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ เขากำลังส่งยิ้มให้มารดาของเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน อรุณรัศมีจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นอย่างพิจารณา เธอก็รู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้าของเขาอย่างประหลาด… ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน… เธอรีบหยิบรูปวาดทิวทัศน์ที่เธอเจอในห้องสมุดขึ้นมาเทียบกับรูปถ่ายใบนี้ ทิวทัศน์ในภาพวาดนั้นเหมือนกับทิวทัศน์ในรูปถ่ายอย่างไม่ผิดเพี้ยน “ที่นี่… คือที่เดียวกัน!” เธออุทานเบาๆ ด้วยความตื่นเต้น เธอเริ่มนึกถึงข้อความที่มารดาของเธอเขียนไว้บนภาพวาดนั้น “แด่… ความทรงจำอันงดงาม… ที่จะคงอยู่ตลอดไป” มันเป็นสถานที่เดียวกันกับภาพวาดของบิดาภูวินทร์ที่เธอเจอ… สถานที่ที่มารดาของเธอเขียนถึงความทรงจำอันงดงาม… และชายหนุ่มในรูปถ่ายนี้… หัวใจของอรุณรัศมีเต้นรัวด้วยความคาดหวังและความสงสัย เธอรีบเปิดหาข้อมูลเกี่ยวกับภาพวาดของบิดาภูวินทร์อีกครั้ง เธอพบว่าภาพวาดทิวทัศน์นั้น ถูกวาดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกับภาพวาดของบิดาภูวินทร์ “เป็นไปได้ไหม… ที่ชายหนุ่มคนนี้… จะเป็น… จิตรกรผู้นั้น?” เธอถามตัวเอง เธอตัดสินใจที่จะลองค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับจิตรกรผู้นั้น เธอใช้เวลาหลายชั่วโมงในการค้นคว้าข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต และในหนังสือเก่าๆ ที่เธอมี ในที่สุด เธอก็พบข้อมูลบางอย่างที่น่าสนใจเกี่ยวกับจิตรกรผู้นั้น เขาเป็นที่รู้จักกันดีในวงการศิลปะในยุคของเขา ว่าเป็นคนที่มีชีวิตที่ค่อนข้างสันโดษ และไม่ค่อยเปิดเผยเรื่องส่วนตัวมากนัก แต่… ในบทความหนึ่ง มีการกล่าวถึงหญิงสาวคนหนึ่งที่จิตรกรผู้นั้นรักอย่างสุดหัวใจ หญิงสาวผู้นั้นเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะอันงดงามมากมายของเขา “นี่มัน… เหมือนกับเรื่องราวของหนู… กับคุณภูวินทร์… เลย” เธอคิดในใจ ยิ่งค้นคว้า เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องราวในอดีตกำลังค่อยๆ คลี่คลายออกทีละน้อย เธอนึกถึงคำพูดของภูวินทร์ที่ว่า “ผมเคยพยายามแล้ว… และมันมีแต่ความเจ็บปวด” “บางที… ความเจ็บปวดที่เขาพูดถึง… อาจจะเกี่ยวพันกับ… เรื่องราวความรักของพ่อแม่เขาก็ได้” เธอคิด ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทำลายความคิดของเธอไป อรุณรัศมีสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบเก็บรูปถ่ายและเอกสารต่างๆ เข้าที่อย่างรวดเร็ว “ใครน่ะ?” เธอถาม “ผมเองครับ” เป็นเสียงของภูวินทร์ อรุณรัศมีลุกขึ้นไปเปิดประตู เผยให้เห็นภูวินทร์ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย “คุณ… เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” เธอถามอย่างเป็นห่วง “เปล่าครับ” เขาตอบ “แค่… มีเรื่องต้องคุยกับคุณ” “เรื่องอะไรคะ?” เธอถาม พลางผายมือเชิญให้เขาเข้ามาในห้องสมุด ภูวินทร์เดินเข้ามาในห้องสมุด และสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่รูปถ่ายเก่าๆ บนโต๊ะ เขาหยิบรูปนั้นขึ้นมาดูอย่างพิจารณา “รูปนี้… คุณ… เอามาจากไหน?” เขาถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย อรุณรัศมีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าทุกอย่างที่เธอค้นพบ “หนู… บังเอิญเจอรูปนี้… แล้วก็… พบความเชื่อมโยงบางอย่าง… ระหว่างคุณ… กับ… ภาพวาด… ของคุณพ่อคุณ” ภูวินทร์เงียบไป เขาจ้องมองรูปถ่ายในมืออย่างไม่ละสายตา ราวกับกำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวในอดีต “แล้ว… คุณ… ค้นพบอะไรบ้าง?” เขาถามในที่สุด “หนู… คิดว่า… คุณพ่อของคุณ… ท่านรัก… คุณแม่ของหนู… มาก” อรุณรัศมีกล่าว “และ… คุณแม่ของหนู… ท่านก็รัก… คุณพ่อของคุณ… เช่นกัน” ภูวินทร์เงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาสะท้อนถึงความสับสนและความเจ็บปวด “เป็นไปไม่ได้… คุณ… เข้าใจผิดแล้ว” “ทำไมถึงเป็นไปไม่ได้คะ?” เธอถาม “หนู… มีหลักฐาน… หลายอย่าง… ที่บ่งชี้… ว่าความสัมพันธ์ของท่านทั้งสอง… มันลึกซึ้งกว่า… ที่เราเคยคิด” “แล้ว… คุณ… ต้องการอะไร… จากการค้นหา… เรื่องนี้?” เขาถามเสียงเข้มขึ้น “หนู… ไม่ได้ต้องการอะไร… ค่ะ” อรุณรัศมีตอบ “หนู… แค่อยากจะ… เข้าใจ… ความเป็นมา… ของเรา… และ… อยากให้คุณ… เลิก… ยึดติด… กับ… อดีต… ที่… บิดเบือน” “อดีต… ที่บิดเบือน… อย่างไร?” เขาถาม “คุณ… เคยบอกว่า… คุณพ่อของคุณ… ทอดทิ้ง… คุณแม่ของคุณ… ใช่ไหมคะ?” อรุณรัศมีเอ่ย “แต่… หนู… คิดว่า… มันอาจจะไม่ใช่… อย่างที่คุณเข้าใจ… ก็ได้” ภูวินทร์นิ่งเงียบไป เขาปล่อยรูปถ่ายนั้นลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้งภายในใจ “ผม… ไม่รู้… ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร” เขาตอบเสียงแหบพร่า “หนู… รู้ว่ามัน… ยาก… ที่จะยอมรับ” อรุณรัศมีกล่าว “แต่… บางที… เรื่องราว… ที่คุณเคยได้ยิน… มาตลอด… มันอาจจะเป็น… แค่… ส่วนหนึ่ง… ของความจริง… ที่ถูก… ทำให้… บิดเบือน” เธอตัดสินใจที่จะลองเปิดเผยความลับบางอย่างที่เธอเก็บงำมาตลอด “คุณ… จำ… จดหมาย… ที่คุณแม่ของหนู… เขียนถึง… คุณพ่อของคุณ… ได้ไหมคะ?” ภูวินทร์พยักหน้าช้าๆ “จำได้… ผม… เห็นมัน… อยู่บนผนัง… ห้องรับแขก” “หนู… ได้อ่านมัน… อย่างละเอียด… เมื่อไม่นานมานี้” อรุณรัศมีกล่าว “และ… หนู… พบข้อความหนึ่ง… ที่ทำเอาหนู… ตกใจมาก” “ข้อความอะไร?” เขาถาม “คุณแม่ของหนู… เขียนว่า… ‘ขอบคุณ… ที่มอบหัวใจอันบริสุทธิ์… ให้แก่ฉัน… แม้ว่ามัน… จะต้องแลกมา… ด้วยความเจ็บปวด…’” อรุณรัศมีกล่าว “และ… ในจดหมาย… ฉบับนั้น… ยังมี… การกล่าวถึง… ‘การเสียสละ’… ด้วย” ภูวินทร์มองเธออย่างไม่เชื่อสายตา “คุณ… กำลังจะบอกว่า… คุณพ่อ… ท่าน… เสียสละ… อะไรบางอย่าง… เพื่อ… คุณแม่?” “หนู… คิดว่า… อย่างนั้นค่ะ” อรุณรัศมีตอบ “และ… หนู… เชื่อว่า… ความรัก… ของท่านทั้งสอง… มัน… ลึกซึ้ง… เกินกว่า… ที่เราจะ… เข้าใจ… ได้ในตอนนี้” “แต่… ถ้าเป็นอย่างนั้น… ทำไม… คุณพ่อ… ถึง… ทอดทิ้ง… เราไป?” เสียงของภูวินทร์สั่นเครือ “ทำไม… ท่าน… ถึง… ไม่กลับมา… อีกเลย?” “นั่นคือ… ปริศนา… ที่เรา… ต้อง… หาคำตอบ… ด้วยกันค่ะ” อรุณรัศมีบอก “หนู… เชื่อว่า… ความจริง… มัน… อยู่ตรงนั้น… เพียงแต่… เรา… ยัง… มองไม่เห็น… มัน”