อรุณรัศมีนั่งมองภูวินทร์ที่กำลังเลือกแหวนเพชรเม็ดงามบนโต๊ะในร้านจิวเวลรี่สุดหรู แหวนทุกวงถูกวางเรียงรายอยู่เบื้องหน้าพวกเขา แต่ละวงล้วนมีมูลค่ามหาศาลจนเธอไม่อาจคาดเดาได้ "วงนี้เป็นไงครับ" ภูวินทร์หยิบแหวนทองคำขาวประดับเพชรเม็ดเล็กๆ ขึ้นมาสวมบนนิ้วของเธอ อรุณรัศมีมองแหวนบนนิ้วของตัวเอง มันสวยงามมาก แต่มันก็เหมือนเครื่องประดับราคาแพงที่เขาซื้อมาเพื่อประดับบารมี "สวยค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "แต่ผมว่ามันยังไม่พอ" ภูวินทร์พูดพลางถอนแหวนวงนั้นออก เขาหยิบแหวนอีกวงหนึ่งขึ้นมา แหวนวงนี้ใหญ่กว่าเดิมมาก เพชรเม็ดกลางสีขาวเจิดจ้าราวกับดวงดาว "วงนี้สิ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความพอใจ "เหมาะกับคุณดี" เขาบรรจงสวมแหวนวงนั้นลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของอรุณรัศมี มันพอดีราวกับวัดขนาดมาแล้ว "สวยมากค่ะ" เธอเอ่ยชมอย่างจริงใจ แม้ว่าหัวใจจะยังคงรู้สึกชาด้าน "ดี" ภูวินทร์ยิ้มบางๆ "ผมชอบอะไรที่มันสมบูรณ์แบบ" เมื่อเลือกแหวนเสร็จแล้ว ภูวินทร์ก็พาอรุณรัศมีออกมาจากร้าน ราวกับว่าหน้าที่ของเขาได้เสร็จสิ้นลงแล้ว "หลังจากนี้เราก็หมั้นกันอย่างเป็นทางการ" ภูวินทร์พูดขณะเดินนำเธอไปที่รถ "ผมจะให้คุณอยู่บ้านหลังที่สองของผม ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก" "บ้านหลังที่สอง?" อรุณรัศมีเลิกคิ้ว "ใช่" ภูวินทร์ตอบ "ผมไม่สะดวกที่จะให้คุณมาอยู่ที่คฤหาสน์หลักของผม" คำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกผลักไส "แต่ทำไมคะ?" "ผมมีกฎของผม" ภูวินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเด็ดขาด "และผมไม่ชอบให้ใครมาละเมิด" อรุณรัศมีถอนหายใจ เธอรู้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะถามอะไรมากไปกว่านี้ "ผมจะให้คนไปจัดการเรื่องย้ายของของคุณ" ภูวินทร์พูดต่อ "ขอให้เสร็จภายในอาทิตย์หน้า" "แล้วคุณพ่อหนูล่ะคะ?" เธอถาม "คุณไม่ต้องห่วงเรื่องคุณพ่อของคุณ" ภูวินทร์ตอบ "ท่านอนันต์เขาเข้าใจเรื่องนี้ดี" อรุณรัศมีรู้สึกแปลกใจที่ภูวินทร์พูดราวกับว่าเขารู้เรื่องภายในของครอบครัวเธอดี "คุณไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายนะครับ" ภูวินทร์พูดต่อ "ทุกอย่างผมจะเป็นคนดูแลเอง" "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบอย่างสุภาพ เมื่อมาถึงรถ ภูวินทร์เปิดประตูให้เธอ "ผมจะให้คนไปส่งคุณที่บ้าน" "ค่ะ" อรุณรัศมีก้าวขึ้นรถด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป เธอรู้สึกเหมือนถูกจับตามอง ถูกควบคุมทุกย่างก้าว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเหมือนได้รับการดูแลในแบบของเขา ตลอดการเดินทางกลับบ้าน ภูวินทร์ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย เขามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องสำคัญบางอย่าง เมื่อรถจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หลังงาม อรุณรัศมีก็ก้าวลงจากรถ "เจอกันอีกทีตอนงานเลี้ยงหมั้นนะครับ" ภูวินทร์กล่าวลา "ค่ะ" เธอตอบรับ เมื่อรถของภูวินทร์ขับออกไป อรุณรัศมีก็ยืนมองตามไปจนลับตา เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดของภูเขาน้ำแข็งที่มองเห็นเพียงยอด แต่ไม่รู้ว่าเบื้องล่างนั้นจะหนาวเหน็บเพียงใด เธอเดินกลับเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านยังคงเงียบสงัด เธอเดินไปที่ห้องนั่งเล่น หยิบหนังสือเล่มโปรดขึ้นมาอ่าน แต่สายตาของเธอกลับไม่สามารถจดจ่ออยู่กับเนื้อหาได้เลย ภาพของแหวนเพชรเม็ดงามบนนิ้วของเธอ และคำพูดของภูวินทร์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว "ผมมีกฎของผม และผมไม่ชอบให้ใครมาละเมิด" คำพูดนั้นแฝงไว้ด้วยความหมายที่เธอไม่อาจเข้าใจได้ มันคือการเตือน หรือเป็นการข่มขู่? อรุณรัศมีถอนหายใจยาว เธอมองไปยังกระจกเงาบานใหญ่ที่สะท้อนภาพของเธอเอง ใบหน้าของเธอซีดเซียว ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล "ฉันจะทำอย่างไรต่อไปดี" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอตัดสินใจเดินไปที่ห้องทำงานของคุณพ่อ เธอต้องการคำอธิบายบางอย่าง "คุณพ่อคะ" เธอเปิดประตูเข้าไป คุณอนันต์กำลังนั่งเซ็นเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงาน "มีอะไรหรืออรุณ?" "หนูอยากจะถามคุณพ่อเรื่องบ้านหลังที่สองที่คุณภูวินทร์พูดถึง" เธอกล่าว คุณอนันต์วางปากกาลง "พ่อรู้ พ่อเป็นคนบอกให้ภูวินทร์จัดหาให้" "ทำไมคะ? ทำไมหนูต้องไปอยู่ที่นั่น?" อรุณรัศมีถามด้วยความสงสัย "ภูวินทร์เขาอยากให้เป็นแบบนั้น" คุณอนันต์กล่าว "เขาต้องการความเป็นส่วนตัว และพ่อก็เห็นด้วย" "แต่หนู..." "อรุณ" คุณอนันต์ขัดขึ้น "พ่อบอกแล้วไงว่าพ่อทำทุกอย่างเพื่อลูก พ่ออยากให้ลูกได้สิ่งที่ดีที่สุด" "แต่การอยู่บ้านหลังที่สองนี่มัน..." "มันก็แค่ที่พักอาศัยชั่วคราวเท่านั้นแหละ" คุณอนันต์พูด "รอจนกว่าการควบรวมธุรกิจจะเสร็จเรียบร้อย ทุกอย่างก็จะเข้าที่เข้าทาง" อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนถูกปิดกั้นอีกครั้ง เธอถอนหายใจอย่างอ่อนแรง "ถ้าอย่างนั้น... หนูขอถามคุณพ่ออีกอย่างนะคะ" เธอพูดต่อ "คุณภูวินทร์เคยรักหนูบ้างไหมคะ?" คุณอนันต์หัวเราะเบาๆ "ความรักน่ะมันเป็นเรื่องของคนหนุ่มสาว พ่อว่าเรื่องนี้ไม่สำคัญเท่าเรื่องธุรกิจหรอก" "แต่สำหรับหนู... มันสำคัญค่ะ" อรุณรัศมีเอ่ยเสียงจริงจัง "พ่อเข้าใจ" คุณอนันต์ตอบ "แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เราต้องมองการณ์ไกล" อรุณรัศมีรู้สึกผิดหวัง เธอรู้ดีว่าคำตอบที่เธอจะได้จากบิดานั้นคงไม่ทำให้เธอพอใจ "ไปเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงหมั้นเถอะ" คุณอนันต์กล่าว "พ่อจะให้คนมาช่วยเลือกชุดให้" อรุณรัศมีพยักหน้ารับอย่างจำยอม เธอเดินออกจากห้องทำงานของคุณพ่อด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ในค่ำคืนนั้น อรุณรัศมีนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้าง เธอคิดถึงคำพูดของภูวินทร์ "ผมมีกฎของผม" และคำพูดของคุณพ่อ "พ่ออยากให้ลูกได้สิ่งที่ดีที่สุด" เธอรู้ดีว่าชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง เธอถูกจับมาเป็นหมากตัวหนึ่งในเกมการเมืองและธุรกิจ เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไร แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของเธอที่ทอดตัวอยู่บนพื้นห้อง เธอค่อยๆ ลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง เปิดม่านออก มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว "ฉันจะแข็งแกร่งพอที่จะผ่านมันไปได้ไหมนะ" เธอถามตัวเอง เสียงลมทะเลพัดพาเข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายของความเค็ม อรุณรัศมีหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ พยายามปลอบประโลมจิตใจที่กำลังสับสน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ที่ซึ่งเธอไม่มีทางรู้ได้เลยว่าจุดจบของมันอยู่ที่ไหน