"เรา... จะ... เริ่ม... ต้น... ดำเนินการ... อย่างไร... ดี... ครับ... คุณ... ภูวินทร์?" ทนายความถามขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งประชุมกันอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของภูวินทร์ ภูวินทร์มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบใบหน้าของเขา แต่ภายในใจกลับรู้สึกมืดมิด เขาคิดถึงใบหน้าของบิดา นึกถึงความหวังที่ท่านเคยวางไว้ และไม่สามารถปล่อยให้ความอยุติธรรมนี้ผ่านไปได้ "ผม... คิด... ว่า... เรา... ควรจะ... รวบรวม... หลักฐาน... เพิ่มเติม... อีก... สัก... หน่อย... ครับ" ภูวินทร์กล่าว "โดย... เฉพาะ... อย่างยิ่ง... หลักฐาน... ที่... จะ... พิสูจน์... ได้... ว่า... อุบัติเหตุ... ของ... คุณ... พ่อ... ของผม... ไม่ใช่... อุบัติเหตุ... ธรรมดา" "เป็น... ความคิด... ที่... ดี... ครับ" ทนายความเห็นด้วย "ผม... จะ... ลอง... ติดต่อ... เจ้าหน้าที่... ตำรวจ... ที่... ดูแล... คดี... นั้น... ใน... ตอน... นั้น... ดู... ครับ" "และ... อีก... อย่าง... หนึ่ง" ภูวินทร์พูดต่อ "ผม... ต้องการ... จะ... เปิดโปง... การ... ทุจริต... ทั้งหมด... ที่... คุณ... สมชาย... ทำ... ไว้... ต่อ... สาธารณะ" "คุณ... หมายถึง... การ... ฟ้องร้อง... ต่อ... ศาล... และ... การ... ให้... ข่าว... กับ... สื่อ... ใช่... ไหม... ครับ?" ทนายความถาม "ใช่... ครับ" ภูวินทร์พยักหน้า "ผม... ต้องการ... ให้... ทุกคน... รู้... ว่า... คุณ... สมชาย... เป็น... คน... แบบ... ไหน" "ผม... เข้าใจ... ครับ" ทนายความกล่าว "แต่... เรา... ต้อง... ระมัดระวัง... เป็น... พิเศษ... ครับ... คุณ... สมชาย... มี... อิทธิพล... มาก... เขา... อาจจะ... หา... วิธี... ปิด... ปาก... เรา... ได้" "ผม... รู้... ครับ" ภูวินทร์ตอบ "แต่... ผม... ไม่... กลัว... อีก... ต่อ... ไป... แล้ว" "แล้ว... คุณ... จะ... ทำ... อย่างไร... กับ... บริษัท... ของ... คุณ... พ่อ... ของคุณ... ครับ?" ทนายความถาม "ตอนนี้... บริษัท... ตก... อยู่... ใน... สภาพ... ที่... ขาดทุน... อย่าง... หนัก... และ... คุณ... สมชาย... ก็... ถือ... หุ้น... ส่วน... ใหญ่" ภูวินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาคิดถึงบริษัทที่บิดาทุ่มเทชีวิตสร้างมา เขาไม่สามารถปล่อยให้มันล่มสลายไปได้ง่ายๆ "ผม... จะ... พยายาม... กู้... คืน... บริษัท... นี้... มา... ให้... ได้... ครับ" ภูวินทร์กล่าว "ถึง... แม้... ว่า... มัน... จะ... ยาก... ลำบาก... แค่... ไหน... ก็... ตาม" "ผม... จะ... ช่วย... คุณ... เต็มที่... ครับ" ทนายความให้คำมั่น "ขอบคุณ... ครับ" ภูวินทร์กล่าว "ตอนนี้... ผม... ขอ... รบกวน... คุณ... ช่วย... สืบ... หา... ข้อมูล... เพิ่มเติม... เกี่ยวกับ... การ... โอน... หุ้น... ของ... คุณ... พ่อ... ของผม... และ... การ... ซื้อ... หุ้น... เพิ่มเติม... ของ... คุณ... สมชาย... ใน... บริษัท... ที่... เวียดนาม... ด้วย... นะ... ครับ" "ได้... ครับ" ทนายความตอบ "ผม... จะ... รีบ... ดำเนินการ... ให้... ทันที" หลังจากนั้น ภูวินทร์ก็กลับบ้าน เขาเห็นอรุณรัศมีนั่งอยู่ที่โซฟา กำลังอ่านหนังสือเล่มโปรดของเธอ "เป็น... อย่างไร... บ้าง... วันนี้?" อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นถาม พลางยิ้มให้ "ก็... ค่อย... เป็น... ค่อย... ไป... ครับ" ภูวินทร์ตอบ พยายามซ่อนความกังวลเอาไว้ "เรา... ได้... ข้อมูล... ใหม่... เพิ่มเติม... อีก... เยอะ... เลย" "ดี... จัง... เลย... ค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "ฉัน... เป็น... กำลังใจ... ให้นะ...คะ" ภูวินทร์เดินไปนั่งลงข้างๆ เธอ "ขอบคุณ... นะ... ครับ" เขากล่าว "ที่... อยู่... เคียงข้าง... ผม... ตลอด" "แน่นอน... อยู่แล้ว... ค่ะ" อรุณรัศมีวางหนังสือลง แล้วหันมาจับมือเขา "ไม่ว่า... จะ... เกิด... อะไร... ขึ้น... ฉัน... ก็... จะ... อยู่... กับ... คุณ... เสมอ" ภูวินทร์บีบมือเธอเบาๆ ความอบอุ่นจากมือของอรุณรัศมีทำให้เขารู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา เขาตัดสินใจแน่วแน่ว่า จะต้องต่อสู้เพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้กับบิดา และจะไม่มีวันยอมแพ้ ในคืนนั้น ภูวินทร์นอนไม่หลับ เขายังคงครุ่นคิดถึงแผนการต่างๆ ที่จะดำเนินการ เขาต้องการมากกว่าแค่การแก้แค้น เขาต้องการจะกอบกู้ชื่อเสียงของบิดา และนำความยุติธรรมกลับคืนมา "คุณ... คิด... ว่า... เรา... จะ... ทำ... สำเร็จ... ไหม... ครับ?" ภูวินทร์ถามอรุณรัศมีที่นั่งอยู่ข้างๆ "ฉัน... เชื่อ... ใน... ตัว... คุณ... ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "คุณ... เข้มแข็ง... และ... ฉลาด... พอ... ที่จะ... ผ่าน... เรื่อง... นี้... ไป... ได้" "แล้ว... ถ้า... คุณ... สมชาย... รู้... ว่า... เรา... กำลัง... สืบ... เรื่อง... นี้... อยู่... ล่ะ... ครับ?" ภูวินทร์ถาม "เรา... ก็... ต้อง... เตรียม... พร้อม... รับมือ... กับ... ทุก... สิ่ง... ที่... จะ... เกิดขึ้น" อรุณรัศมีตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "อย่า... ลืม... นะ... คะ... ว่า... เรา... ไม่... ได้... สู้... คน... เดียว" คำพูดของอรุณรัศมีทำให้ภูวินทร์รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา เขาตระหนักได้ว่า ตนเองไม่ได้อยู่เพียงลำพัง การมีเธออยู่เคียงข้าง ทำให้เขามีกำลังใจที่จะต่อสู้กับอุปสรรคต่างๆ ที่รออยู่ข้างหน้า "ผม... รัก... คุณ... นะ... ครับ" ภูวินทร์กระซิบ "ฉัน... ก็... รัก... คุณ... ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ พลางซบหน้าลงบนไหล่ของเขา ทั้งสองนั่งกอดกันอยู่ท่ามกลางความมืด ภายในใจเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย และต่อสู้เพื่ออนาคตที่ดีกว่า