"จำเป็นอย่างนั้นหรือครับ" ภูวินทร์ถามเสียงสั่นเครือ ความเจ็บปวดกัดกินหัวใจเขาจนแทบแหลกสลาย "การที่คุณยักยอกเงินของท่านไปจนหมดสิ้น การที่คุณทำให้ท่านต้องตรากตรำทำงานอย่างหนักเพื่อหาเงินมาใช้หนี้สินที่คุณก่อขึ้น จนท่านต้องล้มป่วยและจากไปอย่างไม่สงบ นี่คือความจำเป็นของคุณอย่างนั้นหรือครับ" คุณสมชายยังคงยืนนิ่ง ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ราวกับว่าเรื่องราวที่กำลังดำเนินอยู่เป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่เขาไม่เกี่ยวข้องด้วย "ผมทำไปเพราะความจำเป็นในทางธุรกิจ" เขาตอบเสียงเรียบ "คุณไม่เข้าใจหรอก" "ผมไม่เข้าใจอย่างนั้นหรือครับ" ภูวินทร์หัวเราะอย่างขมขื่น "ผมเข้าใจดีกว่าที่คุณคิดเสียอีกครับ ผมเข้าใจดีว่าเบื้องหลังความสำเร็จอันจอมปลอมของคุณนั้นมีแต่ความโลภและความเห็นแก่ตัว ผมเข้าใจดีว่าคุณมองเห็นคุณพ่อของผมเป็นเพียงเครื่องมือในการบรรลุเป้าหมายของคุณ" อรุณรัศมีมองภูวินทร์ด้วยความสงสาร เธอจับมือเขาไว้เบาๆ เพื่อปลอบประโลม "ภูวินทร์ ใจเย็นๆ นะคะ" "ผมไม่สามารถใจเย็นได้ อรุณรัศมี" ภูวินทร์ตอบทั้งที่สายตายังจับจ้องไปที่ใบหน้าของคุณสมชาย "คุณสมชาย คุณคิดว่าคุณจะหนีความผิดไปได้ตลอดอย่างนั้นหรือ คุณคิดว่าคุณจะเหยียบย่ำชีวิตของผู้อื่นเพื่อความสุขสบายของตัวเองได้โดยไม่มีใครหน้าไหนมาต่อว่าอย่างนั้นหรือ" ทนายความของภูวินทร์ได้ยื่นเอกสารสำคัญต่อศาล ซึ่งเป็นบันทึกการประชุมที่แสดงให้เห็นถึงการอนุมัติเงินกู้จำนวนมหาศาลให้กับบริษัทในเครือของคุณสมชาย โดยมีลายเซ็นของคุณพ่อภูวินทร์กำกับอยู่ แต่เอกสารฉบับอื่นกลับปรากฏขึ้น แสดงให้เห็นว่าการอนุมัติเงินกู้นั้นไม่ได้ผ่านการพิจารณาตามขั้นตอนปกติ และมีข้อสงสัยว่าลายเซ็นของคุณพ่อภูวินทร์อาจถูกปลอมแปลงขึ้นมา "นี่คือหลักฐานครับท่าน" ทนายความกล่าว "หลักฐานชิ้นนี้แสดงให้เห็นว่าคุณสมชายได้ใช้ตำแหน่งหน้าที่ของตนเอง บีบบังคับให้คุณพ่อของโจทก์ อนุมัติเงินกู้จำนวนมาก โดยที่บริษัทของผู้ตายไม่ได้มีหลักทรัพย์ค้ำประกันที่เพียงพอ และยังพบข้อสงสัยในลายเซ็นของคุณพ่อของโจทก์อีกด้วย" ศาลพิจารณาเอกสารทั้งหมดอย่างละเอียด การพิจารณาคดีดำเนินไปอย่างเข้มข้น และสังคมต่างจับตามองอย่างใกล้ชิด ทุกคนรอคอยคำตัดสินที่จะชี้ขาดความยุติธรรม "ผม... ผม... ไม่... ได้... ทำ... อะไร... ผิด..." คุณสมชายเริ่มกล่าวเสียงตะกุกตะกัก เมื่อเผชิญหน้ากับหลักฐานที่มัดตัวเขาแน่นหนา "มัน... เป็น... เรื่อง... ของ... ธุรกิจ... ล้วนๆ... คุณ... พ่อ... ของ... คุณ... ก็... เต็ม... ใจ... ที่... จะ... ช่วย... ผม... เอง..." "เต็มใจอย่างนั้นหรือครับ" ภูวินทร์สวนกลับทันควัน "คุณพ่อของผมท่านไว้ใจคุณ คุณเชื่อใจคุณ แต่คุณกลับหักหลังความไว้ใจนั้น คุณใช้ประโยชน์จากความดีของท่าน คุณหลอกลวงท่านจนถึงที่สุด" "คุณ... คุณ... อย่า... มา... กล่าว... หา... ผม... นะ..." คุณสมชายเสียงดังขึ้น พยายามกลบเกลื่อนความประหม่า "คุณ... ไม่มี... สิทธิ์... มา... ตัดสิน... ผม... คุณ... เป็น... ใคร... กัน..." "ผมคือลูกชายของคนที่คุณทำลายครับ" ภูวินทร์กล่าวเสียงหนักแน่น "ผมคือคนที่ต้องมารับผิดชอบหนี้สินที่คุณสร้างไว้ ผมคือคนที่ต้องเห็นบริษัทของพ่อล้มละลาย ผมคือคนที่ต้องทนทุกข์ทรมานกับการสูญเสียคนที่ผมรักที่สุดไป คุณสมชาย คุณไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของผมหรอก" วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความตึงเครียดในห้องพิจารณาคดี ภูวินทร์ยืนหยัดต่อสู้เพื่อทวงความยุติธรรมให้กับบิดาของเขา เขาได้เรียนรู้ที่จะเข้มแข็ง และไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา "ท่าน... ทนาย... ครับ..." ภูวินทร์เอ่ยถามทนายความของเขาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "เรา... จะ... รู้... ผล... เมื่อไหร่... ครับ?" "อีกไม่นานครับคุณภูวินทร์" ทนายความตอบ "ศาลกำลังพิจารณาหลักฐานทั้งหมดอย่างรอบคอบ ผมเชื่อว่าเราจะได้ความยุติธรรมอย่างแน่นอน" ในที่สุด หลังจากผ่านการพิจารณาคดีที่ยาวนาน ศาลก็ได้มีคำตัดสินออกมา โดยตัดสินให้คุณสมชายมีความผิดตามข้อกล่าวหาฉ้อโกง ยักยอกทรัพย์ และการปลอมแปลงเอกสาร เพื่อบีบบังคับให้มีการอนุมัติเงินกู้ที่ผิดกฎหมาย คุณสมชายถูกลงโทษจำคุกเป็นเวลาหลายปี และต้องชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้กับบริษัทของบิดาภูวินทร์ ขณะที่คุณสมชายถูกนำตัวออกจากห้องพิจารณาคดี เขาหันกลับมามองภูวินทร์ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "คุณ... จะ... เสียใจ... กับ... สิ่ง... ที่... คุณ... ทำ... ใน... วันนี้... ภูวินทร์..." เขาพึมพำเสียงเบา ก่อนจะหายลับไป ภูวินทร์ยืนมองตามไป ดวงตาฉายแววทั้งความสะใจและความเหนื่อยล้า เขาได้สิ่งที่เขาต้องการแล้ว ความยุติธรรมได้ถูกมอบให้กับบิดาของเขา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกว่างเปล่า โล่งใจ แต่ก็ยังคงมีความเศร้าสร้อยอยู่ภายในใจ "เรา... ทำ... สำเร็จ... แล้ว... ครับ... คุณ... ภูวินทร์..." ทนายความกล่าว พลางตบไหล่เขาเบาๆ "คุณ... ทำ... ได้... ดี... มาก..." "ขอบคุณ... ครับ... คุณ... ทนาย..." ภูวินทร์ตอบ "ถ้า... ไม่... มี... คุณ... ผม... คง... ทำ... ไม่... ได้... เลย..." อรุณรัศมีเข้ามาสวมกอดภูวินทร์แน่น "ฉันดีใจด้วยนะภูวินทร์" เธอกระซิบข้างหูเขา "คุณพ่อของคุณต้องภูมิใจในตัวคุณมากแน่ๆ" ภูวินทร์ซบหน้าลงบนไหล่ของอรุณรัศมี เขาปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาอย่างเงียบๆ น้ำตาแห่งความเจ็บปวด ความสูญเสีย และน้ำตาแห่งชัยชนะปะปนกันไป เขาได้ปลดปล่อยภาระที่แบกรับมานานแล้ว แต่ยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องสะสางต่อไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การฟื้นฟูบริษัทของบิดาให้กลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง