งานเลี้ยงหมั้นจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมกับฐานะของสองตระกูลใหญ่ แสงไฟระยิบระยับสะท้อนกับเครื่องเพชรระยับตาของเหล่าแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงาน บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยที่ดังเซ็งแซ่ อรุณรัศมีในชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ที่ตัดเย็บอย่างประณีต ยืนอยู่ข้างภูวินทร์ในชุดทักซิโดสีดำสนิท เขาดูสง่างามและน่าเกรงขามยิ่งกว่าที่เคย "ดูเหมือนคุณจะเข้ากับชุดนี้ได้ดีนะครับ" ภูวินทร์เอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะที่เธอเชิดหน้าขึ้นมองเขา "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบรับด้วยรอยยิ้มที่ดูฝืนๆ "คุณทำได้ดีทีเดียว" เขาพูดต่อ "คุณดูเหมือนเจ้าหญิงในเทพนิยาย" คำชมนั้นทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ" "คุณจะทำได้ดีตลอดไปใช่ไหม?" ภูวินทร์ถามต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงความคาดหวัง "หนูจะพยายามค่ะ" เธอตอบด้วยความจริงใจ พิธีหมั้นเป็นไปอย่างเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความขลัง แหวนถูกสวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของทั้งสองคน เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ หลังเสร็จพิธี อรุณรัศมีรู้สึกเหนื่อยล้า เธอหาโอกาสปลีกตัวออกมาจากงาน เพื่อมานั่งพักที่ระเบียงส่วนตัวที่มองเห็นวิวทะเล เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง เธอหันไปมอง ก็พบว่าเป็นภูวินทร์ "มาพักผ่อนหรือครับ?" เขาถาม "ค่ะ" เธอตอบ "คนเยอะไปหน่อย" ภูวินทร์เดินเข้ามาใกล้ ยืนพิงราวระเบียงข้างเธอ "คุณดูเหนื่อยนะ" "ก็เป็นธรรมดาค่ะ" เธอถอนหายใจ "ผมขอโทษนะ" ภูวินทร์พูดขึ้นอย่างกะทันหัน "ที่ทำให้คุณต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้" อรุณรัศมีหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณหมายความว่ายังไงคะ?" "ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ต้องการสิ่งนี้" ภูวินทร์กล่าว "แต่บางครั้ง ชีวิตมันก็บังคับให้เราต้องเลือกในสิ่งที่สำคัญที่สุด" "สำหรับคุณ... สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออะไรคะ?" เธอถาม "ความมั่นคงของครอบครัว" ภูวินทร์ตอบ "และชื่อเสียงของตระกูล" "แล้วความสุขของหนูล่ะคะ?" เธอถามเสียงสั่น ภูวินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงความจริงจัง "ผมจะทำให้คุณมีความสุขในแบบของผม" "ในแบบของคุณ?" เธอถามซ้ำ "แบบที่คุณไม่เคยให้หัวใจกับหนูเลยน่ะเหรอคะ?" คำถามนั้นทำให้ภูวินทร์นิ่งอึ้งไป เขาหันมามองเธอ ดวงตาของเขามีแววที่ซับซ้อน ยากจะคาดเดา "คุณต้องการอะไรกันแน่อรุณรัศมี?" เขาถาม "หนูต้องการความรักค่ะ" เธอตอบเสียงหนักแน่น "หนูต้องการใครสักคนที่รักหนูอย่างแท้จริง" "ผมให้ทุกอย่างคุณได้ ยกเว้น... หัวใจ" ภูวินทร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อยบางอย่าง อรุณรัศมีมองเขา เธอเห็นความขัดแย้งในดวงตาของเขา แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะเข้าถึงหัวใจที่เย็นชาของเขาได้อย่างไร "ถ้าอย่างนั้น... วันหนึ่ง ถ้าหนูไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว คุณจะทำอย่างไรคะ?" เธอถาม ภูวินทร์ยิ้มบางๆ "ผมไม่รู้" คำตอบนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังท่ามกลางความมืดมิด "ผมว่าเรากลับเข้าไปข้างในกันดีกว่า" ภูวินทร์พูดขึ้น "แขกเริ่มมองหาคุณแล้ว" อรุณรัศมีพยักหน้ารับ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอได้กลายเป็นปราสาททราย ที่กำลังจะถูกคลื่นทะเลซัดสลายไปทีละน้อย เธอเดินตามภูวินทร์เข้าไปในงานเลี้ยงอีกครั้ง เสียงเพลงดังขึ้น บรรยากาศกลับมาคึกคักอีกครั้ง แต่สำหรับอรุณรัศมี เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่คนเดียวในโลกที่ว่างเปล่า เธอสวมแหวนหมั้นวงงามบนนิ้วของเธอ มันเย็นเฉียบ ราวกับจะบอกให้เธอรู้ว่าความรักที่เธอปรารถนา คงไม่มีวันเกิดขึ้นกับเธอ เธอสบตาภูวินทร์ที่กำลังมองมาที่เธอ แววตาของเขาดูอ่อนลงเล็กน้อย ราวกับจะสื่อความหมายบางอย่าง "ฉันจะอดทน" เธอพูดกับตัวเอง "ฉันจะแข็งแกร่ง" เธอจะพิสูจน์ให้เขาเห็น ว่าความรักของเธอมีค่ามากพอที่จะทำให้หัวใจที่เขาไม่เคยให้ กลับมาเต้นเพื่อเธอได้ แต่ลึกๆ ในใจ เธอก็อดสงสัยไม่ได้ ว่าปราสาททรายที่เธอพยายามสร้างขึ้นมานั้น จะแข็งแกร่งพอที่จะต้านทานพายุแห่งความจริงอันโหดร้ายได้หรือไม่