อรุณรัศมียืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านหลังที่สองของภูวินทร์อย่างงุนงง มันเป็นบ้านเดี่ยวขนาดไม่ใหญ่มากนัก แต่ดูทันสมัยและโอ่อ่าไม่แพ้คฤหาสน์ที่เธอเคยเห็นในรูป บ้านตั้งอยู่ในย่านที่เงียบสงบ รายล้อมด้วยสวนสวยที่ถูกจัดแต่งอย่างพิถีพิถัน ราวกับเป็นโลกส่วนตัวที่แยกออกมาจากความวุ่นวายภายนอก "นี่คือบ้านของคุณครับ" เสียงของภูวินทร์ดังขึ้นจากด้านหลัง ดึงเธอให้หลุดจากภวังค์ "ผมให้คนจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้คุณแล้ว" เธอหันกลับไปมองเขา ภูวินทร์ในชุดสูทสีเข้มดูเคร่งขรึม ดวงตาของเขามองเธอด้วยแววที่อ่านไม่ออก ราวกับกำลังประเมินผลงานชิ้นใหม่ "สวยค่ะ" เธอเอ่ยชมอย่างจริงใจ "ขอบคุณค่ะ" "เชิญครับ" เขาผายมือเชิญเธอเข้าไปในบ้าน ก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน เธอก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่อบอุ่นและหรูหรา การตกแต่งภายในเน้นโทนสีอบอุ่นสบายตา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูมีราคาและคลาสสิก แต่ก็ไม่ได้ดูอึดอัดจนเกินไป เหมือนกับว่ามีคนใส่ใจในทุกรายละเอียด "ผมหวังว่าคุณจะชอบ" ภูวินทร์พูดต่อ "คุณจะอยู่ทีนี่ตามลำพัง ผมจะให้แม่บ้านมาทำความสะอาดอาทิตย์ละสองครั้ง และพ่อครัวจะมาทำอาหารให้คุณทุกวัน" "ทุกวันเลยเหรอคะ?" อรุณรัศมีถามด้วยความประหลาดใจ "มากเกินไปหรือเปล่าคะ?" "ไม่มากเกินไปครับ" เขาตอบเสียงเรียบ "ผมอยากให้คุณได้รับสิ่งที่ดีที่สุด" "แต่หนูทำอาหารเองได้นะคะ" เธอพยายามแย้ง "หนูไม่ต้องการรบกวนใคร" "ผมไม่ชอบให้คุณทำอะไรที่เสี่ยงอันตราย" ภูวินทร์กล่าว "และผมก็ไม่ต้องการให้คุณเหนื่อย" คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกดูแลอย่างใกล้ชิด แต่ก็แฝงด้วยการควบคุมไว้เช่นกัน ราวกับว่าเธอเป็นสิ่งของล้ำค่าที่เขาต้องดูแลอย่างดีที่สุด แต่ก็ห้ามไม่ให้เธอแสดงความเป็นตัวของตัวเอง "มีกฎบางอย่างที่คุณต้องปฏิบัติตามนะครับ" ภูวินทร์พูดต่อ ราวกับจะอ่านใจเธอออก อรุณรัศมีถอนหายใจ "หนูรู้ค่ะ" "คุณจะไม่ออกไปไหนตอนกลางคืนโดยไม่บอกผม" เขาเริ่ม "และคุณต้องเปิดโทรศัพท์ของคุณไว้ตลอดเวลา" "ถ้ามีเหตุจำเป็นจริงๆ ล่ะคะ?" เธอถาม "คุณโทรหาผม" เขาตอบทันที "ผมจะจัดการให้ทุกอย่างเอง" "แล้วถ้าหนูอยากไปหาเพื่อนล่ะคะ?" เธอถามต่อ "ผมจะพิจารณาเป็นกรณีไป" ภูวินทร์ตอบ "แต่ส่วนใหญ่แล้ว ผมไม่ต้องการให้คุณมีเพื่อนมากนัก" ประโยคสุดท้ายนั้นทำให้หัวใจของอรุณรัศมีกระตุกวูบ "ทำไมคะ?" "ผมไม่ชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของคุณ" เขาอธิบาย "และผมก็ไม่ต้องการให้ใครมาทำให้คุณไขว้เขว" "แต่หนูมีเพื่อนที่หนูรู้จักมานานแล้วนะคะ" เธอพยายามอธิบาย "พวกเขาเป็นคนดี" "ผมรู้" ภูวินทร์พยักหน้า "แต่ผมก็ยังคงกังวล" "คุณกังวลว่าหนูจะหนีไปหรือคะ?" เธอถามอย่างตรงไปตรงมา ภูวินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "ผมกังวลว่าคุณจะถูกทำร้าย" คำตอบของเขาทำให้เธอรู้สึกซับซ้อน เธอไม่แน่ใจว่าเขากำลังปกป้องเธอ หรือกำลังกักขังเธอไว้กันแน่ "ผมจะไปแล้ว" ภูวินทร์พูดพลางหันหลังจะเดินออกไป "ถ้าต้องการอะไร โทรหาผมได้ตลอดเวลา" "เดี๋ยวก่อนค่ะ" อรุณรัศมีเรียกเขาไว้ ภูวินทร์หันกลับมามองเธอ "แหวนที่ให้มา..." เธอพูดเสียงอ่อย "มันสวยมากค่ะ" "ผมเลือกมาอย่างดีที่สุดแล้ว" เขาตอบ "ผมหวังว่าคุณจะใส่ติดตัวไว้ตลอดเวลา" "ค่ะ" เธอรับคำ เมื่อภูวินทร์จากไป อรุณรัศมีก็เดินสำรวจบ้านหลังใหม่ของเธออย่างเงียบๆ บ้านหลังนี้สวยงาม หรูหรา และเพียบพร้อมทุกอย่างที่เธอจะต้องการ แต่กลับไม่มีความรู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้านที่เธอเคยอยู่ เธอรู้สึกเหมือนเป็นตุ๊กตาที่ถูกจัดวางไว้ในบ้านสวยงาม รอคอยเจ้าของที่จะมาเล่นด้วย เธอมองไปที่แหวนเพชรเม็ดโตบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ มันส่องประกายวาววับภายใต้แสงไฟ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นเลย มันเป็นเพียงเครื่องเตือนใจถึงข้อตกลงที่เธอต้องยอมรับ และกฎเหล็กที่ภูวินทร์ได้ตั้งไว้ วันแรกในบ้านหลังใหม่ผ่านไปอย่างเงียบเหงา เธอทานอาหารเย็นที่พ่อครัวเตรียมไว้ให้ นั่งดูทีวีอย่างไร้จุดหมาย และพยายามคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น "ทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับหนู" เธอพึมพำกับตัวเอง "เขาให้ทุกอย่างจริงๆ ยกเว้นสิ่งที่หนูต้องการมากที่สุด" เธอหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของภูวินทร์ ภาพของเขาปรากฏชัดเจนในความคิด แววตาที่ซับซ้อนของเขาทำให้เธอสับสน เขาเป็นคนใจร้าย หรือเขาแค่แสดงความรักในแบบที่เขาเข้าใจ? "หนูจะทำอย่างไรต่อไปดี" เธอถามตัวเอง "หนูจะทนอยู่แบบนี้ได้นานแค่ไหน" คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอจนดึกดื่น คืนแรกในบ้านหลังใหม่ของอรุณรัศมีเต็มไปด้วยความเหงาและความไม่แน่นอน