วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า อรุณรัศมีปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ในบ้านหลังที่สองของภูวินทร์ เธอตื่นนอนตอนเช้า ทานอาหารเช้าที่พ่อครัวจัดเตรียมไว้ให้ อ่านหนังสือ หรือไม่ก็เดินเล่นในสวนเพื่อฆ่าเวลา เธอพยายามทำตามกฎที่ภูวินทร์ตั้งไว้อย่างเคร่งครัด เธอไม่เคยออกไปไหนตอนกลางคืน และเปิดโทรศัพท์มือถือไว้ตลอดเวลา ภูวินทร์มักจะโทรศัพท์มาหาเธอทุกวัน บางครั้งก็โทรมาเพื่อสอบถามว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง บางครั้งก็โทรมาเพื่อแจ้งตารางงานของเขา หรือบางครั้งก็เพียงแค่โทรมาเพื่อบอกว่าเขาคิดถึงเธอ "วันนี้เป็นไงบ้างครับ?" เสียงของภูวินทร์ดังขึ้นจากปลายสาย "ก็เหมือนทุกวันค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "สบายดีค่ะ" "มีอะไรที่อยากได้เป็นพิเศษไหม?" เขาถาม "ไม่มีค่ะ" เธอตอบ "ทุกอย่างเพียบพร้อมแล้ว" "ดี" ภูวินทร์พูด "ผมอยากให้คุณสบายใจที่สุด" "คุณพ่อหนูล่ะคะ สบายดีไหมคะ?" เธอถาม "ท่านสบายดี" ภูวินทร์ตอบ "ผมเพิ่งไปเยี่ยมท่านมาเมื่อวาน" "ขอบคุณนะคะ" เธอรู้สึกขอบคุณที่เขาดูแลพ่อของเธอเป็นอย่างดี "คุณไม่ต้องห่วงเรื่องอะไรทั้งนั้น" ภูวินทร์กล่าว "ผมจะดูแลทุกอย่างให้คุณเอง" คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกทั้งอบอุ่นและอึดอัดในเวลาเดียวกัน เธอรู้ว่าเขากำลังทำในสิ่งที่เขาคิดว่าถูกต้อง แต่บางครั้ง เธอก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกจำกัดอิสรภาพ วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในสวน เธอก็เห็นเงาคนเดินเข้ามาใกล้ "ใครน่ะคะ?" เธอถามด้วยความระแวง "อรุณรัศมี" เสียงนั้นฟังดูคุ้นเคย เธอเงยหน้าขึ้นมอง และก็พบว่าเป็นเมขลา เพื่อนสมัยเด็กของเธอ "เมขลา!" เธออุทานด้วยความดีใจ "มาได้ยังไงคะ?" "ฉันแอบเข้ามาน่ะสิ" เมขลาหัวเราะ "ฉันโทรหาเธอเท่าไหร่ก็ไม่รับสาย เลยคิดว่าต้องมาหาถึงที่" อรุณรัศมีรีบลุกขึ้นไปกอดเพื่อน "ขอโทษนะ ฉันไม่ได้รับสายเธอเพราะ... คือมันมีเหตุผลน่ะ" "ฉันรู้" เมขลาพูดพลางผละออก "ฉันเห็นข่าวงานหมั้นของคุณกับคุณภูวินทร์แล้ว ฉันตกใจมากเลย" "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อน" อรุณรัศมีถอนหายใจ "ฉัน... ฉันต้องยอมรับข้อเสนอของเขา" "ทำไมล่ะ?" เมขลาถามด้วยความเป็นห่วง "ฉันรู้ว่าคุณรักคุณแทนไทนะ" ชื่อของแทนไททำให้หัวใจของอรุณรัศมีบีบรัด เธอพยายามกลั้นน้ำตา "แทนไท... เขาไปแล้ว" "ไปไหน?" เมขลาถามด้วยความสงสัย "เขา... เขาเสียชีวิตแล้ว" อรุณรัศมีบอกเสียงเบา เมขลาอึ้งไป เธอไม่รู้เรื่องนี้เลย "ตาย... ได้ยังไง?" "อุบัติเหตุค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "มันเกิดขึ้นเมื่อหลายเดือนก่อน" "โอ้ อรุณรัศมี ฉันเสียใจด้วยนะ" เมขลากอดเธอแน่น "ฉันไม่รู้เลย ฉันขอโทษที่ถาม" "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณรัศมีซบหน้ากับไหล่ของเพื่อน "หนู... หนูพยายามจะเข้มแข็ง" "แล้วคุณภูวินทร์เขา... เขารู้เรื่องนี้ไหม?" เมขลาถาม "เขารู้ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "เขาเป็นคนจัดการเรื่องงานศพให้หนูด้วย" "เขาดีกับเธอมากเลยนะ" เมขลาพูด "ใช่ค่ะ" อรุณรัศมีพยักหน้า "เขาให้ทุกอย่างกับหนูจริงๆ ยกเว้น... สิ่งเดียวที่หนูต้องการ" "อะไรคะ?" เมขลาถาม "หัวใจของเขาค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "เขาไม่เคยรักหนูเลย" "แล้วเธอจะทำยังไงต่อไป?" เมขลาถาม "เธอจะแต่งงานกับเขาจริงๆ หรือ?" "หนูไม่รู้" อรุณรัศมีส่ายหน้า "หนูแค่รู้สึกว่าตัวเองไม่มีทางเลือก" "เธอต้องเข้มแข็งนะอรุณรัศมี" เมขลาพูด "อย่าให้ใครมาทำร้ายเธอได้" "ขอบคุณนะเมขลา" อรุณรัศมีบอก "ที่มาหาฉัน" "แน่นอนอยู่แล้ว" เมขลายิ้ม "ฉันจะมาหาเธออีกนะ" ทั้งสองนั่งคุยกันอีกสักพัก เมขลาเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอให้อรุณรัศมีฟัง เพื่อให้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ก่อนที่เมขลาจะขอตัวกลับไป เมื่อเมขลาจากไป อรุณรัศมีก็นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอรู้สึกดีขึ้นที่ได้ระบายความรู้สึกกับเพื่อน แต่ความเศร้าและความสับสนก็ยังคงอยู่ เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มันเป็นรูปของเธอกับแทนไท ทั้งสองคนกำลังยิ้มอย่างมีความสุข "แทนไท..." เธอพึมพำ "ถ้าคุณยังอยู่... หนูคงไม่ต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้" ภาพของอดีตที่สวยงามและความจริงอันโหดร้ายในปัจจุบันปะปนกันอยู่ในใจของอรุณรัศมี เธอรู้ว่าเธอต้องก้าวต่อไป แต่การก้าวต่อไปโดยไม่มีความสุขที่แท้จริงนั้น มันช่างยากเย็นเหลือเกิน