อรุณรัศมีนั่งอยู่ที่ระเบียง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืน แสงไฟจากเมืองส่องสว่างไสวอยู่เบื้องล่าง แต่กลับไม่สามารถส่องเข้ามาในใจของเธอได้เลย ความมืดและความเหงายังคงปกคลุมเธอไว้ เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดู ก็เห็นว่าเป็นชื่อของภูวินทร์ "ว่าไงคะ" เธอรับสายด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า "ทำไมเสียงเป็นแบบนี้ครับ?" ภูวินทร์ถามด้วยความเป็นห่วง "ป่วยหรือเปล่า?" "เปล่าค่ะ" เธอโกหก "แค่เหนื่อยๆ นิดหน่อย" "อยากให้ผมไปหาไหม?" เขาถาม "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอรีบปฏิเสธ "คุณคงมีงานยุ่ง" "ไม่ยุ่งหรอก" ภูวินทร์ยืนยัน "ผมจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้" ก่อนที่เธอจะได้ปฏิเสธอีกครั้ง เขาก็วางสายไป อรุณรัศมีถอนหายใจ เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงการพบเจอเขาได้อีกต่อไป ไม่นานนัก รถลีมูซีนสีดำสนิทก็จอดเทียบหน้าบ้าน รปภ. เปิดประตูต้อนรับภูวินทร์ด้วยความเคารพ ภูวินทร์เดินเข้ามาในบ้าน เขาดูเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน แต่แววตาของเขายังคงฉายแววห่วงใยเมื่อมองมาที่เธอ "เป็นอะไรไป อรุณรัศมี?" เขาถามพลางเดินเข้ามาใกล้ "ดูไม่สบายเลย" "หนูแค่นอนไม่ค่อยหลับค่ะ" เธอตอบ "คิดมากไปหน่อย" "คิดเรื่องอะไร?" เขาถาม นั่งลงข้างๆ เธอ "เรื่อง... เรื่องของเราค่ะ" เธอพูดอย่างอึดอัด ภูวินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจับมือของเธอไว้ "ผมรู้ว่ามันอาจจะยากสำหรับคุณ" เขาพูด "แต่ผมอยากให้คุณเชื่อใจผม" "เชื่อใจคุณเรื่องอะไรคะ?" เธอถาม "เชื่อใจว่าคุณจะดูแลหนู? หรือเชื่อใจว่าคุณจะให้ทุกอย่างกับหนู ยกเว้น... สิ่งที่หนูต้องการ?" คำถามของเธอทำให้ภูวินทร์นิ่งอึ้งไป เขาปล่อยมือของเธอ และหันหน้าไปมองนอกระเบียง "ผมกำลังทำสิ่งที่ผมคิดว่าดีที่สุดสำหรับเรา" เขาพูดเสียงแผ่วเบา "สำหรับอนาคตของเรา" "อนาคตแบบไหนคะ?" เธอถาม "อนาคตที่คุณมีทุกอย่าง ยกเว้นความสุขของหนู?" "ผมจะทำให้คุณมีความสุข" ภูวินทร์ย้ำ "ผมสัญญา" "แต่คุณจะทำให้หนูมีความสุขได้อย่างไร ในเมื่อคุณไม่เคยให้หัวใจกับหนูเลย" เธอถามเสียงสั่น ภูวินทร์หันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขามีแววที่ซับซ้อน ยากจะเข้าใจ "หัวใจ..." เขาพึมพำ "มันไม่ใช่สิ่งที่ผมจะให้ได้ง่ายๆ" "ทำไมคะ?" เธอถาม "คุณเคยรักใครมาก่อนหรือเปล่า?" คำถามนั้นทำให้ภูวินทร์นิ่งไปนาน เขาไม่ตอบอะไรเลย ราวกับกำลังต่อสู้กับอดีตของตัวเอง "ผมเคย..." เขาตอบในที่สุด "แต่... มันจบลงแล้ว" "จบลงอย่างไรคะ?" เธอถามอย่างกระตือรือร้น "มันซับซ้อน" เขาตอบ "และมันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องกังวล" "แต่หนูก็อยากรู้ค่ะ" เธออ้อนวอน "ถ้าหนูจะอยู่กับคุณ หนูอยากรู้ทุกเรื่องราวของคุณ" ภูวินทร์ถอนหายใจยาว "อรุณรัศมี ผมไม่สามารถให้หัวใจกับคุณได้" เขาพูด "มันเป็นไปไม่ได้" "ทำไมถึงเป็นไปไม่ได้คะ?" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของเธอ "เพราะหัวใจของผม... มันแตกสลายไปแล้ว" ภูวินทร์ตอบเสียงเศร้า "และผมไม่คิดว่ามันจะซ่อมแซมได้อีก" คำพูดของเขาทำให้หัวใจของอรุณรัศมีแทบจะหยุดเต้น เธอไม่เคยคิดเลยว่าภูวินทร์จะมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ภายใน "ใครทำลายหัวใจของคุณคะ?" เธอถามเบาๆ ภูวินทร์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่นั่งนิ่ง มองออกไปนอกระเบียง ราวกับกำลังจมอยู่ในห้วงแห่งความทรงจำที่เจ็บปวด อรุณรัศมีมองเขาด้วยความสงสาร เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี เธออยากจะปลอบเขา อยากจะให้กำลังใจเขา แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์ แม้แต่ในความสัมพันธ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้ เธอก็ยังคงเป็นเพียงคนที่ได้รับทุกสิ่ง ยกเว้นสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุด "บางที..." ภูวินทร์พูดขึ้นอย่างกะทันหัน "คุณอาจจะพบความสุขในแบบของคุณเอง" "ความสุขของหนูคือความรักค่ะ" เธอตอบเสียงหนักแน่น "และหนูไม่คิดว่าหนูจะหาได้จากที่นี่" ภูวินทร์เงียบไปอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวของทั้งคู่เต็มไปด้วยความอึดอัดและเงียบเหงา "ผมต้องไปแล้ว" ภูวินทร์พูดพลางลุกขึ้นยืน "มีงานต้องทำต่อ" "ค่ะ" อรุณรัศมีตอบรับอย่างเย็นชา ภูวินทร์เดินออกจากบ้านไป ทิ้งให้อรุณรัศมีนั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางความมืดและความหวังที่ริบหรี่ลงทุกที เธอรู้ว่าเธอติดอยู่ในวังวนนี้ และทางออกอาจจะไม่มีอยู่จริง