"จบลงอย่างไรคะ?" อรุณรัศมีถามเสียงสั่นเครือ เธอเผลอเอ่ยคำถามที่อาจจะล้ำเส้นเกินไป แต่ความอยากรู้อยากเห็นและความรู้สึกที่ปะปนกันในใจมันทำให้เธอไม่สามารถหยุดตัวเองได้ ภูวินทร์เงียบไปนานจนอรุณรัศมีรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ เขาถอนหายใจยาวราวกับแบกรับภาระอันหนักอึ้งไว้บนบ่า "มันนานมาแล้ว" ภูวินทร์พูดเสียงเบา "นานจนบางทีผมก็แทบจะลืมไปแล้วว่าเคยรู้สึกแบบนั้น" "คุณเคยรักใครมาก่อนจริงๆ เหรอคะ?" อรุณรัศมีถามอีกครั้ง พยายามจะดึงความสนใจของเขาให้กลับมาที่บทสนทนา "หนูไม่เคยคิดเลยว่าคุณผู้ชายที่ดูเย็นชาอย่างคุณจะเคยมีความรู้สึกแบบนี้" ภูวินทร์หันกลับมามองเธอ ใบหน้าของเขาฉายแววบางอย่างที่อรุณรัศมีไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความเย็นชา ไม่ใช่ความหงุดหงิด แต่เป็นความเศร้าลึกๆ ที่ถูกปกปิดเอาไว้ "ผมก็เคยเป็นคนธรรมดาครับอรุณรัศมี" เขาตอบ "เคยมีหัวใจที่เต้นแรง เคยมีความหวัง เคยเจ็บปวด" "แล้วเรื่องนั้น... มันเกี่ยวกับใครคะ?" เธอถามต่อ ความสงสัยในตัวภูวินทร์เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างมากขึ้นเรื่อยๆ เขามีอดีตที่ซับซ้อนกว่าที่เธอเคยคิดไว้มากนัก "คนที่ผมเคยรัก... เขาเป็นคนที่ไม่ควรจะรัก" ภูวินทร์พูด พลางมองออกไปนอกหน้าต่างราวกับกำลังมองเห็นภาพอดีตที่ชัดเจน "เธอเป็นคนเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าโลกใบนี้มันมีความหมาย มีสีสัน" "แล้วทำไม... มันถึงจบลงคะ?" อรุณรัศมีถามต่อ เธอรู้สึกเหมือนกำลังแอบมองเข้าไปในส่วนที่อ่อนแอที่สุดของเขา และมันก็ทำให้เธอรู้สึกเห็นใจเขาอย่างประหลาด "เพราะความแตกต่าง" ภูวินทร์ตอบ "เธอมาจากอีกโลกหนึ่ง เป็นโลกที่ผมไม่มีวันเข้าไปถึงได้ และผมก็ไม่มีวันพาเธอออกมาจากโลกของเธอได้เช่นกัน" "ความแตกต่าง... หมายถึงฐานะทางสังคมเหรอคะ?" อรุณรัศมีถาม เธอเดาไปตามสิ่งที่เธอพอจะรับรู้ได้เกี่ยวกับภูวินทร์ ภูวินทร์ส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ใช่แค่นั้น" เขาเงียบไปอีกครั้ง เหมือนกำลังรวบรวมคำพูด "มันเป็นเรื่องของ... การเลือก" "การเลือก?" อรุณรัศมีทวนคำ "คุณเลือกที่จะจบมันเองเหรอคะ?" "ผมไม่มีทางเลือกอื่น" ภูวินทร์ตอบเสียงหนักแน่น "ถ้าผมเลือกที่จะรักเธอต่อไป... มันจะทำลายชีวิตของเธอ" "แต่ถ้าคุณรักเธอจริงๆ คุณไม่ควรจะปล่อยมือไปนะคะ" อรุณรัศมีพูดอย่างไม่เข้าใจ "ความรักที่แท้จริงควรจะอยู่เคียงข้างกัน ไม่ใช่การปล่อยให้อีกฝ่ายต้องเจ็บปวด" "บางครั้ง... การปล่อยมือก็เป็นการแสดงความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" ภูวินทร์พูด เขาหันกลับมาสบตาอรุณรัศมีอีกครั้ง "คุณไม่เข้าใจหรอกอรุณรัศมี เพราะคุณยังเด็กเกินไป" "หนูไม่ได้เด็กขนาดนั้นนะคะ" อรุณรัศมีประท้วงเบาๆ "แล้วถ้าคุณปล่อยมือไปจริงๆ ทำไมคุณถึงยังเจ็บปวดอยู่ล่ะคะ?" ภูวินทร์ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ผมไม่ได้เจ็บปวด" เขาพูด "ผมแค่... จำได้" "จำได้ว่าเคยรัก?" "จำได้ว่าเคยมีหัวใจ" เขาตอบ "แต่หัวใจดวงนั้น... มันถูกเก็บซ่อนไว้แล้ว" "เก็บซ่อนไว้ที่ไหนคะ?" อรุณรัศมีถามอย่างสงสัย "ในที่ๆ ไม่มีใครหาเจอ" ภูวินทร์ตอบ "รวมถึงตัวผมเองด้วย" อรุณรัศมีมองภูวินทร์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอรู้สึกสงสารเขา แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกหงุดหงิดกับคำตอบที่คลุมเครือของเขา "คุณกำลังจะบอกว่า... หัวใจของคุณมันตายไปแล้วเหรอคะ?" "ผมบอกว่า... มันถูกเก็บซ่อนไว้" ภูวินทร์แก้ไข "มันยังอยู่ แต่ผมไม่สามารถเข้าถึงมันได้อีกต่อไป" "ทำไมคะ? เพราะคุณกลัวที่จะเจ็บอีกครั้งเหรอคะ?" อรุณรัศมีถาม เธอพยายามเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังความเย็นชาและกำแพงที่เขาสร้างขึ้น "บางทีอาจจะใช่" ภูวินทร์ยอมรับ "ความเจ็บปวดในครั้งนั้นมันหนักหนาเกินไป มันทำให้ผมสูญเสียทุกอย่าง" "สูญเสียอะไรไปบ้างคะ?" เธอถามอย่างอดไม่ได้ "ทุกอย่างที่ทำให้ผมเป็นผม" เขาตอบ "ความเชื่อใจ ความหวัง... และหัวใจ" "แล้วตอนนี้... คุณไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้วเหรอคะ?" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง "หัวใจที่เคยทำให้คุณมีความสุข?" ภูวินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "ผมไม่ต้องการมันอีกแล้ว" เขาพูด "มันมีแต่จะนำพาความเจ็บปวดมาให้" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของอรุณรัศมีบีบรัด เธอสัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยวและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในตัวเขาจริงๆ "แต่ถ้าไม่มีหัวใจ... คุณจะรู้สึกถึงความรักได้อย่างไรคะ?" "ผมให้ในสิ่งที่ผมมีได้" ภูวินทร์พูด "ความมั่นคง การปกป้อง... และทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณต้องการ" "แต่สิ่งหนูต้องการ... มันมีมากกว่านั้น" อรุณรัศมีพูด เธอรู้ดีว่ากำลังพูดถึงอะไร "หนูต้องการความรู้สึกที่แท้จริง" "ผมจะทำให้คุณมีความสุข" ภูวินทร์ย้ำคำเดิม "ผมให้คำมั่นสัญญา" "คำมั่นสัญญาของคุณ... มันมีค่าแค่ไหนคะ เมื่อมันปราศจากหัวใจ?" อรุณรัศมีถาม เธอรู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในวังวนที่ไม่สิ้นสุด กับคำตอบที่วนเวียนอยู่แต่เรื่องของ "การให้" และ "ความสุข" ที่เขาพยายามมอบให้ แต่กลับเป็นสิ่งที่เธอไม่ต้องการจริงๆ "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" ภูวินทร์พูด เขาจับมือของอรุณรัศมีไว้แน่นอีกครั้ง "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณเชื่อใจผม" อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของภูวินทร์ เธอเห็นความมุ่งมั่น ความจริงจัง แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออกซ่อนอยู่ "แล้วถ้าหนูไม่เชื่อใจคุณล่ะคะ?" "ผมจะทำให้คุณเชื่อ" เขาตอบหนักแน่น "ผมจะไม่ยอมให้คุณจากผมไป" คำพูดนั้นทำให้อรุณรัศมีใจหายวาบ เธอรู้ว่าการจากไปไม่ใช่เรื่องง่าย และตอนนี้ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย