อรุณรัศมียังคงนั่งอยู่ข้างๆ ภูวินทร์ มือของพวกเขายังคงประสานกันอยู่ แม้ว่าความเย็นชาในสัมผัสของเขาจะทำให้เธอรู้สึกอึดอัด แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะชักมือออกไป บรรยากาศรอบตัวยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น "ผมไม่อยากให้คุณคิดมาก" ภูวินทร์พูดขึ้นหลังจากความเงียบที่ยาวนาน "เรื่องของอดีต... มันควรจะผ่านไปแล้ว" "แต่สำหรับคุณ... มันเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานเลยนะคะ" อรุณรัศมีพูดเบาๆ เธอรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ภูวินทร์พยายามจะซ่อนเอาไว้ "บางความทรงจำ... มันฝังแน่นเกินกว่าจะลบเลือนได้" เขาตอบ "แต่ผมกำลังพยายามอยู่" "พยายามที่จะลืม... หรือพยายามที่จะไม่รู้สึก?" เธอถาม ภูวินทร์มองมาที่เธอ "ทั้งสองอย่าง" เขาตอบ "ผมไม่ต้องการความเจ็บปวดอีกแล้ว" "แล้วความสุขล่ะคะ?" อรุณรัศมีถาม "คุณไม่ต้องการมันบ้างเหรอคะ?" "ผมมีความสุขในแบบของผม" ภูวินทร์พูด "ความสำเร็จ การควบคุม... นั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกมั่นคง" "แต่มันไม่ใช่ความสุขที่มาจากหัวใจนะคะ" อรุณรัศมีพยายามจะอธิบาย "มันเป็นความสุขที่สร้างขึ้นมาจากสิ่งภายนอก" "แล้วคุณต้องการอะไรกันแน่ อรุณรัศมี?" ภูวินทร์ถาม เสียงของเขาเริ่มมีความหงุดหงิดเจือปน "คุณต้องการให้ผมเป็นแบบไหน?" "หนูแค่อยากให้คุณ... เป็นคนที่รู้สึกได้" เธอตอบ "คนที่รักเป็น" "ผมรักคุณในแบบของผม" ภูวินทร์พูด "ผมดูแลคุณ ปกป้องคุณ... ให้ทุกสิ่งที่คุณต้องการ" "แต่ไม่ใช่สิ่งที่หนูต้องการจริงๆ" อรุณรัศมีกระซิบ "หนูต้องการความรักจากหัวใจ... ไม่ใช่แค่การดูแล" "ผมไม่มีหัวใจที่จะให้แล้ว" ภูวินทร์พูดเน้นย้ำ "คุณต้องยอมรับมัน" คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของอรุณรัศมี เธอรู้ว่าเขาพูดความจริง แต่ก็ยากเหลือเกินที่จะยอมรับ "ถ้าอย่างนั้น... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้คะ?" เธอถาม "ทำแบบไหน?" "ทำไมถึง... แต่งงานกับหนู?" อรุณรัศมีถามตรงๆ "ถ้าคุณไม่มีหัวใจให้หนู แล้วหนูจะมีค่าอะไรกับคุณ?" ภูวินทร์ปล่อยมือของเธอ เขาผุดลุกขึ้นยืน และเดินไปที่ระเบียง ราวกับกำลังหนีจากคำถามนั้น "คุณมีค่ามากพอ" เขาพูดเสียงเบา "มากกว่าที่คุณคิด" "มีค่าพอสำหรับอะไรคะ?" เธอถามต่อ "มีค่าพอที่จะเป็น... ตัวประกัน? มีค่าพอที่จะเป็น... คนที่ถูกครอบครอง?" ภูวินทร์หันกลับมามองเธอ ใบหน้าของเขาปราศจากอารมณ์ใดๆ "คุณมีค่าพอที่จะทำให้ผม... รู้สึกบางอย่าง" เขาตอบ "รู้สึกอะไรคะ?" อรุณรัศมีถามอย่างมีความหวัง "ความรัก?" ภูวินทร์ส่ายหน้าช้าๆ "ผมไม่แน่ใจ" เขาตอบ "แต่คุณทำให้ผม... กังวล" "กังวล?" อรุณรัศมีทวนคำ "กังวลว่าหนูจะหนีไป?" "กังวลว่าคุณจะ... ไม่มีความสุข" เขาตอบ "และนั่น... มันทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจ" อรุณรัศมีมองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มันไม่ใช่ความรัก แต่ก็ไม่ใช่ความเย็นชาที่เธอเคยรู้จัก มันเป็นความรู้สึกใหม่ที่เธอไม่เข้าใจ "คุณก็กำลังจะรู้สึก... ใช่ไหมคะ?" อรุณรัศมีถามอย่างแผ่วเบา "คุณกำลังจะรู้สึก... อะไรบางอย่างกับหนู?" ภูวินทร์นิ่งไป เขาเดินกลับมานั่งลงข้างๆ เธออีกครั้ง แต่คราวนี้ เขานั่งห่างออกไปเล็กน้อย "ผมไม่รู้" เขาตอบ "ผมไม่ต้องการให้ตัวเองรู้สึก" "ทำไมล่ะคะ?" เธอถาม "เพราะกลัวเจ็บอีกครั้ง?" "ใช่" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "ผมไม่อยากเจ็บอีกแล้ว" "แล้วถ้าหนูทำให้คุณเจ็บล่ะคะ?" อรุณรัศมีถาม เธอรู้ว่าเธออาจจะกำลังเล่นกับไฟ แต่เธอก็อยากจะรู้ ภูวินทร์มองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน "คุณคงทำไม่ได้หรอก" เขาพูด "เพราะคุณไม่มีอำนาจพอ" คำพูดนั้นเหมือนน้ำเย็นที่สาดลงมาใส่หน้าอรุณรัศมี "หนูไม่มีอำนาจพอ?" เธอถามอย่างไม่เชื่อ "คุณคิดว่าหนูเป็นใครคะ?" "คุณคือคนที่ผม... เลือก" ภูวินทร์พูด "และผมไม่เคยเลือกผิด" "แต่คุณเลือกที่จะไม่รักหนู" อรุณรัศมีพูดเสียงสั่น "นั่นก็ถือเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ของคุณนะคะ" ภูวินทร์เงียบไป เขาดูเหมือนกำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของเธอ "ผมให้ในสิ่งที่ผมสามารถให้ได้" เขาพูดในที่สุด "และนั่น... มันก็เพียงพอแล้ว" "สำหรับคุณ... มันอาจจะพอ" อรุณรัศมีพูด "แต่สำหรับหนู... มันไม่เคยพอ" เธอตัดสินใจที่จะลุกขึ้นยืน "หนูขอตัวนะคะ" เธอพูด "หนูเหนื่อยแล้ว" ภูวินทร์มองตามเธอขึ้นไป "อรุณรัศมี" เขาเรียก "อย่าไปไหนนะ" "หนูจะไปไหนได้คะ?" อรุณรัศมีถามอย่างประชดประชัน "ในเมื่อหนูถูกขังอยู่ที่นี่" "ผมไม่ได้ขังคุณ" ภูวินทร์พูด "ผมแค่... อยากให้คุณปลอดภัย" "ปลอดภัย... กับการไม่มีอิสระ?" อรุณรัศมีถาม "หนูไม่ต้องการความปลอดภัยแบบนั้นค่ะ" เธอเดินจากไป ทิ้งภูวินทร์ให้นั่งอยู่เพียงลำพัง อรุณรัศมีกลับเข้าไปในห้องนอนของเธอ ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา เธอทิ้งตัวลงบนเตียง และปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างเงียบๆ เธอรู้ดีว่าความหวังที่จะได้หัวใจจากภูวินทร์นั้นริบหรี่เต็มที และเธอกำลังจะถูกกลืนกินไปกับความรู้สึกที่เขาไม่เคยต้องการจะมอบให้