วันเวลาล่วงเลยไปอย่างเชื่องช้า อรุณรัศมีพยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอปฏิบัติตามกฎที่ภูวินทร์ตั้งไว้อย่างเคร่งครัด แต่ภายในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน เธอพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับภูวินทร์เท่าที่จะทำได้ แต่เขาก็ยังคงวนเวียนอยู่ในชีวิตของเธอเสมอ "อรุณรัศมี" เสียงของเมขลาดังขึ้นจากโทรศัพท์ "เธอสบายดีนะ? ฉันเป็นห่วงเธอมากเลย" "สบายดีค่ะ" อรุณรัศมีตอบ พยายามกลั้นเสียงสะอื้น "แค่... คิดถึงเธอ" "ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน" เมขลาพูด "เมื่อไหร่จะออกมาเจอกันหน่อยล่ะ? ฉันอยากคุยกับเธอเรื่อง... เรื่องของคุณภูวินทร์" อรุณรัศมีชะงักไป "เรื่องนั้น... มันซับซ้อนน่ะเมขลา" เธอพูดอย่างอึดอัด "ฉันรู้ว่ามันซับซ้อน" เมขลาถอนหายใจ "แต่ฉันก็เป็นห่วงเธอจริงๆ นะ ฉันเห็นข่าว... เห็นความสุขที่คุณภูวินทร์มอบให้เธอ" "ความสุข... ที่มาพร้อมกับอิสรภาพที่ถูกจำกัด" อรุณรัศมีพึมพำ "หนูไม่รู้ว่ามันจะเรียกว่าความสุขได้หรือเปล่า" "เธอหมายความว่ายังไง?" เมขลาถามด้วยความสงสัย "คือ... หนูไม่เคยได้ในสิ่งที่หนูต้องการจริงๆ น่ะเมขลา" อรุณรัศมีพูด "เขาให้ทุกอย่าง... ยกเว้นหัวใจ" "หัวใจ?" เมขลาทวนคำ "ฉันไม่เข้าใจ" "เขาเคยรักใครมาก่อน" อรุณรัศมีเล่า "และเขาก็เสียใจมากกับเรื่องนั้น จนเขาบอกว่า... เขาไม่มีหัวใจที่จะให้ใครได้อีกแล้ว" เมขลาเงียบไปครู่หนึ่ง "นี่เธอจริงจังเหรออรุณรัศมี?" "จริงจังค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "เขาบอกว่าเขาให้ในสิ่งที่เขามีได้... ความมั่นคง การปกป้อง... แต่ไม่ใช่ความรักที่มาจากหัวใจ" "แล้วเธอ... รับได้เหรอ?" เมขลาถามเสียงตกใจ "หนูไม่รู้" อรุณรัศมีตอบ "หนูพยายามแล้ว... แต่บางทีมันก็มากเกินไป" "แล้วเขา... ทำยังไงต่อ?" เมขลาถาม "เขาก็... พยายามทำให้หนูมีความสุข" อรุณรัศมีพูด "แต่เขาก็ยังคงเย็นชาอยู่ดี" "เธอควรจะออกมานะอรุณรัศมี" เมขลาพูดอย่างเป็นห่วง "ที่นี่มันอันตรายเกินไป" "หนูออกมาไม่ได้หรอกเมขลา" อรุณรัศมีพูด "เขากลัวว่าหนูจะหนีไป" "แล้วเธอล่ะ? เธออยากหนีไปไหม?" อรุณรัศมีนิ่งไปครู่หนึ่ง "หนู... ไม่แน่ใจ" เธอตอบ "บางที... การอยู่ที่นี่ก็ทำให้หนูรู้สึกปลอดภัย... อย่างน้อยก็ในตอนนี้" "ปลอดภัย... แต่ปราศจากความรัก" เมขลาพูด "เธอจะทนอยู่แบบนี้ได้นานแค่ไหน?" "หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน" อรุณรัศมีถอนหายใจ "แต่หนูต้องพยายาม... เพื่อพ่อของหนู" "ฉันเข้าใจ" เมขลาพูด "แต่ถ้ามีอะไร... บอกฉันนะ ฉันจะช่วยเธอ" "ขอบคุณนะเมขลา" อรุณรัศมีพูด "เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของหนู" หลังจากวางสายจากเมขลา อรุณรัศมีก็รู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นกว่าเดิม เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนที่ถูกดูแลอย่างดี ความสวยงามของมันกลับดูไร้ความหมายในสายตาของเธอ ในเย็นวันนั้น ภูวินทร์กลับมาเร็วกว่าปกติ เขาเดินตรงเข้ามาหาอรุณรัศมีทันทีที่เห็นเธอ "ทำไมถึงนั่งอยู่คนเดียวล่ะครับ?" เขาถาม พลางนั่งลงข้างๆ เธอ "แค่นั่งเล่นค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "คิดถึงใครอยู่?" ภูวินทร์ถาม ดวงตาของเขาจ้องมองมาที่เธออย่างพิจารณา "คิดถึง... เพื่อนค่ะ" เธอตอบ "หนูคุยกับเมขลาเมื่อกี้" สีหน้าของภูวินทร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาดูเหมือนไม่พอใจที่เธอติดต่อกับเมขลา "คุณไม่ควรจะติดต่อกับคนภายนอกมากนัก" เขาพูด "ทำไมคะ?" อรุณรัศมีถาม "หนูขอแค่คุยกับเพื่อนสักหน่อยไม่ได้เหรอคะ?" "ผมเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณ" ภูวินทร์กล่าว "และผมก็ไม่อยากให้คุณ... ไปพูดเรื่องของเราให้ใครฟัง" "หนูกับเมขลา... เราไม่ได้พูดเรื่องของคุณเลยค่ะ" อรุณรัศมีโกหก "เราคุยกันเรื่องอื่น" ภูวินทร์มองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ดี" เขาพูด "ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" อรุณรัศมีรู้สึกถึงความอึดอัดที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เธอพยายามจะหลีกเลี่ยงการสบตาเขา "เย็นนี้... คุณอยากทานอะไรคะ?" เธอถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง "อะไรก็ได้ที่คุณอยากทาน" ภูวินทร์ตอบ "ผมอยากให้คุณมีความสุข" "ความสุข... ที่มีให้เลือกแค่เมนูอาหารเหรอคะ?" อรุณรัศมีถามอย่างตัดพ้อ ภูวินทร์ถอนหายใจ "ผมกำลังพยายามอยู่ อรุณรัศมี" เขาพูด "ผมพยายามทำให้ดีที่สุด" "แต่สิ่งที่คุณทำ... มันไม่เคยพอสำหรับหนูเลยค่ะ" อรุณรัศมีพูดเสียงสั่น "เพราะหนูต้องการ... สิ่งที่หัวใจของคุณมี" ภูวินทร์เงียบไปนาน เขาปล่อยมือของเธอ และหันหน้าไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง "ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่มีหัวใจจะให้" เขาพูดเสียงแผ่วเบา "คุณต้องยอมรับความจริงข้อนี้" "ความจริง... ที่หนูไม่อยากยอมรับ" อรุณรัศมีกระซิบ เธอรู้สึกเหมือนกำแพงที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นรอบหัวใจของเธอกำลังจะพังทลายลงมา "หนู... หนูเริ่มจะไม่แน่ใจแล้วว่า... หนูจะอยู่ที่นี่ได้อีกนานแค่ไหน" ภูวินทร์หันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่ฉายแววตื่นตระหนก "คุณจะไปไหน?" เขาถามเสียงเข้ม "ผมไม่ยอมให้คุณไปไหนทั้งนั้น" "หนูก็ไม่รู้ค่ะ" อรุณรัศมีพูด "แต่หนูรู้สึกว่า... หนูเริ่มหายใจไม่ออก" เธอเดินลุกขึ้นจากโซฟา "หนูขอตัวนะคะ" เธอพูด "หนูอยากอยู่คนเดียว" เธอเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งภูวินทร์ให้นั่งอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง เขาเฝ้ามองร่างของเธอที่หายลับไปในมุมมืดของบ้านหลังใหญ่ เขารู้สึกถึงความกังวลบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจ เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และมันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก