น้ำหนึ่งยืนนิ่งราวกับถูกสาป สายตาจับจ้องไปยังภาคย์ที่กำลังพยายามเรียบเรียงถ้อยคำที่หนักอึ้ง “ฉัน… ฉันเคยรักท่านหญิงมณฑารัตน์มาก่อน… รักแบบที่… ที่คนเราจะรักใครสักคนได้จริงๆ” เสียงของเขาแผ่วลงเมื่อเอ่ยคำสุดท้าย ราวกับว่าการยอมรับความรู้สึกในอดีตเป็นเรื่องที่ยากเย็นเหลือเกิน เขาถอนหายใจยาว มองออกไปนอกหน้าต่างที่ทอดสายตาไปยังสวนกุหลาบที่กำลังผลิใบ “แต่… ชีวิตมันไม่ได้เป็นไปตามที่ใจเราปรารถนาเสมอไป… ความผิดพลาดในอดีต… ความทะเยอทะยาน… มันทำให้ฉัน… พลาดโอกาสที่จะมีความสุขไป” น้ำหนึ่งรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่แฝงเร้นอยู่ในน้ำเสียงของภาคย์ แต่คำว่า “ความผิดพลาด” และ “ความทะเยอทะยาน” ที่เขาพูดถึงนั้น กลับยิ่งทำให้เธอสับสนมากขึ้น “ความผิดพลาดเรื่องอะไรคะ… แล้ว… แล้วท่านหญิงมณฑารัตน์… ท่านเกี่ยวอะไรกับเรื่องราวของฉัน” เธอพยายามเค้นคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจออกมา แม้ว่าส่วนหนึ่งในใจจะหวาดหวั่นกับคำตอบที่จะได้รับก็ตาม ภาคย์หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทั้งความเสียใจ ความผิดหวัง และความขมขื่น “ท่านหญิงมณฑารัตน์… ท่านเคยเป็นเหมือนโลกทั้งใบของฉัน… เรา… เราเคยรักกัน… รักกันมาก” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมกำลังใจ “แต่… มันมีอุปสรรค… อุปสรรคใหญ่หลวง… ที่ทำให้เราต้องแยกจากกัน… พ่อของฉัน… ท่านไม่เห็นด้วย… ท่านต้องการให้ฉันแต่งงานกับผู้หญิงที่… ที่เหมาะสมกับฐานะของเรา… ไม่ใช่ผู้หญิงที่… ที่ท่านหญิงมณฑารัตน์เป็น” น้ำหนึ่งนิ่งอึ้งเมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงด้วยความไม่แน่ใจ “แล้ว… ท่านหญิงมณฑารัตน์… ทราบเรื่องราวของฉันได้อย่างไรคะ… แล้ว… ทำไมท่านถึง… ถึงเข้ามาในชีวิตของฉัน…” คำถามเหล่านั้นเหมือนจะหลุดออกจากปากเธอไปเอง โดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว ภาคย์ทอดสายตาไปยังบันทึกในมือของน้ำหนึ่ง “เพราะ… เพราะท่านหญิงมณฑารัตน์… ท่านคือ… คือแม่ของเธอ” คำพูดนั้นราวกับฟ้าร้องคำรามลงมากลางใจของน้ำหนึ่ง เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “ไม่จริง… เป็นไปไม่ได้… ท่านหญิงมณฑารัตน์… ท่าน… ท่านตายไปแล้ว…” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ภาพของท่านหญิงมณฑารัตน์ที่เธอเคยเห็นในรูปถ่าย ใบหน้าที่สงบนิ่งราวกับนางฟ้าที่หลับใหล… มันเป็นไปไม่ได้… เป็นไปไม่ได้เลย “ฉันรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ…” ภาคย์ถอนหายใจอีกครั้ง “แต่… มันคือความจริง… ท่านหญิงมณฑารัตน์… ท่านไม่ได้ตาย… อย่างที่ใครๆ เข้าใจ… ท่าน… ท่านแกล้งตาย… เพื่อหนี… หนีจากทุกอย่าง… หนีจาก… พ่อของฉัน… หนีจาก… ชะตากรรมที่ท่านไม่ต้องการ…” น้ำหนึ่งส่ายหน้าช้าๆ พยายามปฏิเสธสิ่งที่ได้ยิน “ไม่… ฉันไม่เชื่อ… คุณกำลังโกหก… คุณกำลังหลอกฉัน…” เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำ ความจริงที่ถาโถมเข้ามามันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว “ฉันไม่ได้โกหกน้ำหนึ่ง…” ภาคย์ก้าวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น เอื้อมมือไปสัมผัสแขนของเธออย่างแผ่วเบา “ฉันเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องที่น่าตกใจ… แต่… ลองฟังฉันก่อน… หลังจากการจากลา… ฉันก็… พยายามตามหาท่านหญิงมณฑารัตน์… ฉันรู้ว่าท่านไม่ได้ตาย… ฉันรู้ว่าท่านกำลัง… ซ่อนตัว… และเมื่อไม่นานมานี้… ฉันก็ได้พบท่าน… ท่าน… ท่านบอกฉันทุกอย่าง… เกี่ยวกับเธอ… เกี่ยวกับชีวิตของเธอ… และ… เกี่ยวกับสิ่งที่ท่านปรารถนา… ก่อนที่ท่านจะ… หายไป…” ดวงตาของน้ำหนึ่งเบิกกว้างด้วยความหวังระคนความหวาดหวั่น “ท่าน… ท่านปรารถนาอะไรคะ…” “ท่านปรารถนา… ให้เธอได้มีความสุข… ให้เธอได้มีชีวิตที่ดี… ท่าน… ท่านห่วงเธอมาก… และ… ท่านก็รู้ว่า… เธอ… เธอไม่มีใคร…” ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของน้ำหนึ่งอย่างลึกซึ้ง “ท่าน… ท่านมอบ… บันทึกเล่มนี้… ให้กับฉัน… เพื่อส่งต่อ… ให้กับเธอ… มันคือ… ความหวังสุดท้ายของท่าน… ที่อยากจะ… เชื่อมโยง… เธอ… กับ… โลกใบนี้…” น้ำหนึ่งเงยหน้ามองภาคย์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย “แล้ว… คุณ… คุณรู้เรื่องราวของฉัน… จากบันทึกเล่มนี้… ใช่ไหมคะ…” ภาคย์พยักหน้าช้าๆ “ใช่… ฉันรู้… ทุกอย่าง… เกี่ยวกับเธอ… ตั้งแต่… เกิด… จนถึง… ปัจจุบัน… ฉันรู้ว่าเธอ… เติบโตมาอย่างไร… รู้ว่าเธอ… รู้สึกอย่างไร… และ… ฉันก็รู้ว่า… ท่านหญิงมณฑารัตน์… ท่าน… ท่านต้องการให้ฉัน… ดูแลเธอ… ดูแลเธอแทนท่าน…” น้ำหนึ่งรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจ “ดูแล… ฉัน… แทนท่าน… หมายความว่าอย่างไรคะ…” “หมายความว่า… ฉัน… ได้รับการขอร้อง… จากท่านหญิงมณฑารัตน์… ให้… ให้ดูแลเธอ… ให้ปกป้องเธอ… และ… ให้… ให้เธอ… ได้พบกับ… ความสุข… ที่ท่าน… ไม่เคยได้รับ…” ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจริงจัง “และ… การที่ฉัน… มาปรากฏตัว… ที่บ้านของเธอ… การที่ฉัน… พยายามเข้ามาในชีวิตของเธอ… มัน… มันเป็นไปตาม… คำขอร้องของท่าน…” ความสับสนและความไม่เข้าใจถาโถมเข้ามาอีกครั้ง น้ำหนึ่งไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี ระหว่างความจริงที่เธอรับรู้มาตลอดชีวิต กับเรื่องราวที่ภาคย์กำลังเล่าให้เธอฟัง “แต่… ทำไม… ทำไมท่านถึง… ถึงต้องแกล้งตาย… ทำไมท่านไม่… ไม่กลับมาหาฉัน…” “เพราะ… มันอันตราย… น้ำหนึ่ง… อันตรายมาก… ถ้าพ่อของฉัน… หรือ… คนอื่นๆ… รู้ว่าท่านยังมีชีวิตอยู่… พวกเขา… อาจจะทำอันตราย… กับเธอ… หรือ… กับท่าน… ท่าน… ท่านจึงต้อง… ซ่อนตัว… เพื่อความปลอดภัย… และ… เพื่อรอเวลา… ที่เหมาะสม…” ภาคย์อธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ท่าน… หวังว่า… สักวันหนึ่ง… เธอ… จะเข้าใจ… และ… จะสามารถ… ใช้ชีวิต… อย่างมีความสุข… ได้… โดยไม่ต้อง… หวาดกลัว… อีกต่อไป…” น้ำหนึ่งทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้ๆ ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามา ทั้งความเสียใจ ความสงสัย ความหวัง และความกลัว “แล้ว… ตอนนี้… ท่านหญิงมณฑารัตน์… ท่านอยู่ที่ไหนคะ…” ภาคย์มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ “ท่าน… ท่านอยู่ในที่ที่ปลอดภัย… และ… ท่าน… อยากให้เธอ… ใช้ชีวิตของเธอ… โดยไม่ต้องกังวล… ท่าน… มอบ… ความรับผิดชอบ… ในการดูแลเธอ… ให้กับฉัน… และ… ฉัน… จะทำหน้าที่… นี้ให้ดีที่สุด…” คำว่า “หน้าที่” ที่ภาคย์ใช้ ทำให้หัวใจของน้ำหนึ่งปวดหนึบ เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธอคืออะไรกันแน่ มันคือความเห็นใจ ความซาบซึ้ง หรือ… ความรัก… เธอไม่รู้… เธอไม่รู้จริงๆ…