บรรยากาศภายในห้องสมุดกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง หลังจากที่ภาคย์ได้เปิดเผยความจริงอันน่าตกตะลึงเกี่ยวกับท่านหญิงมณฑารัตน์ น้ำหนึ่งยังคงนั่งอยู่ที่เดิม สติของเธอเหมือนจะล่องลอยไปไกล ความคิดต่างๆ วนเวียนอยู่ในหัวราวกับพายุหมุน เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน แต่มันก็เหมือนจิ๊กซอว์ที่ขาดหายไปหลายชิ้น “คุณ… แน่ใจนะคะ… ว่า… ที่คุณพูดมาทั้งหมด… มันคือความจริง…” น้ำหนึ่งเอ่ยเสียงแผ่วเบา เธอเงยหน้าขึ้นมองภาคย์ที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขาสบประสานกับเธอ ราวกับจะสื่อถึงความจริงใจอันบริสุทธิ์ ภาคย์พยักหน้าช้าๆ “ฉัน… ไม่เคยโกหกเธอ… น้ำหนึ่ง… และ… ฉัน… จะไม่โกหกเธอ… เกี่ยวกับเรื่องนี้… ท่านหญิงมณฑารัตน์… ท่าน… ท่านคือแม่ของเธอ… และ… ท่าน… ได้ฝากฝัง… เธอ… ไว้กับฉัน… ก่อนที่ท่าน… จะ… หายไป…” น้ำหนึ่งหลับตาลงช้าๆ พยายามเก็บกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ “แล้ว… ทำไม… ท่านถึง… ไม่… มาหาฉัน… ด้วยตัวเอง…” “เพราะ… มันอันตราย… อย่างที่ฉันบอก… พ่อของฉัน… ท่าน… เป็นคน… ที่อันตราย… ถ้าท่านรู้ว่า… ท่านหญิงมณฑารัตน์… ยังมีชีวิตอยู่… ท่าน… อาจจะทำอันตราย… กับเธอ… หรือ… กับท่าน… ได้…” ภาคย์อธิบายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “ท่าน… จึงต้อง… แกล้งตาย… เพื่อ… หนี… และ… เพื่อ… ป้องกัน… พวกเธอ… ทั้งสองคน…” น้ำหนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง สภาพของเธอในตอนนี้ดูอ่อนล้าและสับสนอย่างเห็นได้ชัด “แล้ว… คุณ… รู้ได้อย่างไร… ว่า… บันทึกเล่มนี้… คือ… ของท่าน… และ… มี… ความสำคัญ… ต่อฉัน…” “เมื่อ… ฉันได้พบ… กับท่านหญิงมณฑารัตน์… ท่าน… ได้มอบ… บันทึกเล่มนี้… ให้กับฉัน… พร้อมกับ… คำสั่งเสีย… ว่า… ให้ฉัน… ส่งต่อ… ให้กับเธอ… เมื่อ… ถึงเวลาอันควร…” ภาคย์ชี้ไปที่บันทึกในมือของน้ำหนึ่ง “ท่าน… รู้ดีว่า… เธอ… ต้องการ… ความช่วยเหลือ… และ… ท่าน… ก็หวังว่า… ฉัน… จะสามารถ… ดูแล… เธอ… ได้… เหมือน… ที่ท่าน… ต้องการ…” น้ำหนึ่งกุมบันทึกในมือแน่น ราวกับว่ามันคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเธอ “คุณ… หมายความว่า… คุณ… เข้ามาในชีวิตของฉัน… เพราะ… ท่านหญิงมณฑารัตน์… ขอร้อง… ใช่ไหมคะ…” ภาคย์พยักหน้า “ใช่… น้ำหนึ่ง… ฉัน… มาที่นี่… เพราะ… ฉัน… ได้รับคำขอร้อง… จากท่าน… ฉัน… ต้องการ… ทำให้ท่าน… สบายใจ… และ… ฉัน… ก็อยากจะ… ช่วยเหลือ… เธอ… ด้วย…” คำพูดของภาคย์ทำให้ความรู้สึกในใจของน้ำหนึ่งสับสนยิ่งกว่าเดิม เธอรู้สึกเหมือนถูกหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความจริงใจในแววตาของภาคย์ “แต่… คุณ… ไม่เคย… บอกฉัน… เลย… คุณ… ปล่อยให้ฉัน… เข้าใจผิด… มาตลอด…” “ฉัน… ขอโทษ… น้ำหนึ่ง…” ภาคย์ลดสายตาลง “ฉัน… รู้ว่า… มันอาจจะดูเหมือน… ฉัน… กำลังหลอกเธอ… แต่… ฉัน… แค่… ต้องการ… เวลา… เพื่อ… หา… วิธี… ที่จะ… อธิบาย… เรื่องราวทั้งหมด… ให้เธอ… เข้าใจ… โดย… ไม่… ทำให้เธอ… เจ็บปวด… ไปมากกว่านี้…” น้ำหนึ่งถอนหายใจยาว “แล้ว… ตอนนี้… คุณ… จะทำอย่างไรต่อไปคะ… คุณ… จะ… ยังคง… อยู่ที่นี่… เพื่อ… ดูแล… ฉัน… ใช่ไหมคะ…” “ใช่… น้ำหนึ่ง…” ภาคย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธออีกครั้ง “ฉัน… จะอยู่ที่นี่… เพื่อ… ดูแลเธอ… ฉัน… จะปกป้องเธอ… และ… ฉัน… จะพยายาม… ทำให้เธอ… มีความสุข… เหมือนที่… ท่านหญิงมณฑารัตน์… ต้องการ…” น้ำหนึ่งมองไปรอบๆ ห้องสมุดที่เต็มไปด้วยหนังสือเก่าแก่ ภาพของท่านหญิงมณฑารัตน์ลอยเข้ามาในความคิดของเธออีกครั้ง ใบหน้าของท่านหญิงที่ดูเศร้าสร้อยและเต็มไปด้วยความหวัง “ฉัน… ไม่รู้… ว่า… ฉัน… จะ… ทำอย่างไร… ต่อไป… ฉัน… ยังคง… สับสน… และ… กลัว…” “ไม่เป็นไร… น้ำหนึ่ง…” ภาคย์ก้าวเข้ามาหาเธอ วางมือบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา “เธอ… ไม่ต้อง… กังวล… ฉัน… จะอยู่ตรงนี้… ข้างๆ เธอ… เรา… จะ… ค่อยๆ… เรียนรู้… ไปด้วยกัน…” คำพูดของภาคย์ทำให้ความรู้สึกที่แข็งกระด้างในใจของน้ำหนึ่งเริ่มอ่อนลง เธอไม่แน่ใจว่าควรจะไว้ใจเขาได้มากแค่ไหน แต่ลึกๆ ในใจ เธอก็รู้สึกว่าเขากำลังพยายามอย่างเต็มที่ที่จะช่วยเหลือเธอ “แต่… ถ้า… พ่อของคุณ… รู้… ว่า… คุณ… กำลัง… ช่วยเหลือ… ฉัน… เขา… จะ… ทำอย่างไร…” น้ำหนึ่งถามด้วยความกังวล ภาคย์ยิ้มอย่างขมขื่น “นั่น… คือ… ปัญหา… ที่ใหญ่ที่สุด… ตอนนี้… พ่อของฉัน… ท่าน… ไม่… ไว้ใจ… เธอ… และ… ฉัน… ก็รู้ว่า… ท่าน… อาจจะ… พยายาม… แยกเรา… ออกจากกัน… อีกครั้ง…” “อีกครั้ง…” น้ำหนึ่งทวนคำ “หมายความว่า… ท่าน… เคย… พยายาม… แล้ว… ใช่ไหมคะ…” “ใช่… น้ำหนึ่ง…” ภาคย์พยักหน้า “ท่าน… เคย… พยายาม… ที่จะ… แยก… ฉัน… กับ… ท่านหญิงมณฑารัตน์… ตั้งแต่… สมัยก่อน… และ… ตอนนี้… ท่าน… ก็คงจะ… ไม่ยอม… ให้ฉัน… เข้าไป… ยุ่งเกี่ยวกับ… เธอ… เด็ดขาด…” น้ำหนึ่งรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น เมื่อได้รู้ว่าสถานการณ์ของเธอและภาคย์นั้นซับซ้อนและอันตรายเพียงใด “แล้ว… เรา… จะทำอย่างไร… คะ…” “เรา… จะต้อง… ระมัดระวัง… เป็นพิเศษ…” ภาคย์ตอบ “เรา… จะต้อง… ไม่ให้… ใคร… รู้… ว่า… ฉัน… กำลัง… ช่วยเหลือ… เธอ… อย่างจริงจัง… ฉัน… จะ… ทำทุกอย่าง… ที่จะ… ปกป้อง… เธอ… จาก… อันตราย…” น้ำหนึ่งมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ เธอเห็นความมุ่งมั่นและความจริงใจที่ฉายชัดออกมา “ฉัน… เชื่อใจคุณ… ค่ะ… คุณภาคย์…” ภาคย์ยิ้มบางๆ “ขอบคุณ… น้ำหนึ่ง… ฉัน… จะ… ไม่ทำให้… เธอ… ผิดหวัง…”