สายตาของน้ำหนึ่งยังคงจับจ้องอยู่ที่ภาคย์ รอยยิ้มบางๆ ที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเขาในตอนนี้ ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากที่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากปากของเขา ความสับสนและความหวาดกลัวก็เริ่มคลี่คลายลงไปบ้าง แม้ว่าความจริงที่ได้รับจะหนักหนาเกินกว่าจะยอมรับได้ในทันทีก็ตาม “คุณ… จะ… ทำทุกอย่าง… เพื่อ… ปกป้อง… ฉัน… จริงๆ… หรือคะ…” น้ำหนึ่งถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความไม่มั่นใจ ภาคย์พยักหน้าอย่างหนักแน่น “แน่นอน… น้ำหนึ่ง… ฉัน… ได้รับคำขอร้อง… จากท่านหญิงมณฑารัตน์… ให้… ดูแลเธอ… แทนท่าน… และ… ฉัน… จะทำหน้าที่… นี้… ให้ดีที่สุด… ฉัน… จะไม่ยอมให้… ใคร… มาทำร้าย… เธอ… ได้…” “แต่… พ่อของคุณ… ท่าน… อาจจะ… ไม่พอใจ…” น้ำหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างกังวล “ฉัน… รู้…” ภาคย์ถอนหายใจ “พ่อของฉัน… ท่าน… ไม่เคย… เข้าใจ… ความรู้สึก… ของใคร… เลย… ท่าน… คิดถึงแต่… ผลประโยชน์… ของตระกูล… ท่าน… อาจจะ… มองว่า… การที่ฉัน… เข้ามา… พัวพัน… กับเธอ… เป็น… สิ่งที่… ทำให้… ตระกูล… เสื่อมเสีย…” “แล้ว… เรา… จะทำอย่างไร… คะ…” น้ำหนึ่งถามด้วยความกลัว “เรา… จะต้อง… ระมัดระวัง… มากขึ้น… และ… ฉลาด… ขึ้น…” ภาคย์เอื้อมมือมาจับมือของน้ำหนึ่งเบาๆ “ฉัน… จะ… สร้าง… ภาพลักษณ์… ว่า… เรา… เป็นเพียง… คนรู้จัก… ที่… มี… ความสัมพันธ์… ที่… ซับซ้อน… และ… ไม่ใช่… ความสัมพันธ์… ที่… ใกล้ชิด… จนเกินไป… เพื่อ… ไม่ให้… ใคร… สงสัย…” น้ำหนึ่งมองมือของภาคย์ที่กำลังกุมมือของเธออยู่ ความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา ทำให้เธอยิ่งรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น “คุณ… จะ… จัดการ… ทุกอย่าง… เอง… ใช่ไหมคะ…” “ใช่… น้ำหนึ่ง…” ภาคย์สบตาเธออย่างจริงจัง “เธอ… ไม่ต้อง… กังวล… อะไร… อีกแล้ว… ฉัน… จะ… ดูแล… เธอ… เอง… เธอ… แค่… ทำหน้าที่… ของเธอ… ต่อไป… เรียนรู้… และ… ใช้ชีวิต… ของเธอ… อย่าง… ปกติสุข…” “แต่… ฉัน… ไม่รู้… ว่า… ฉัน… จะ… ทำได้อย่างไร… ฉัน… ยังคง… รู้สึก… สับสน… และ… ไม่มั่นใจ…” น้ำหนึ่งยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ “ไม่เป็นไร… น้ำหนึ่ง…” ภาคย์บีบมือเธอเบาๆ “ความสับสน… ความกลัว… มัน… เป็นเรื่อง… ปกติ… เธอ… ได้รับ… การเปลี่ยนแปลง… ครั้งใหญ่… ในชีวิต… เธอ… ต้องการ… เวลา… เพื่อ… ปรับตัว… และ… ฉัน… จะ… อยู่ตรงนี้… เพื่อ… ช่วยเหลือ… เธอ… ในทุกๆ… ขั้นตอน…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง “จำ… สิ่งที่… ท่านหญิงมณฑารัตน์… เคย… สอน… เธอ… ได้ไหม… จง… เข้มแข็ง… และ… จง… เชื่อมั่น… ในตัวเอง… เธอ… มี… ความเข้มแข็ง… และ… มี… คุณค่า… มากกว่า… ที่เธอ… คิด…” คำพูดของภาคย์ทำให้หัวใจของน้ำหนึ่งรู้สึกพองโตขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนมีกำลังใจมากขึ้นกว่าเดิม “ฉัน… จะ… พยายาม… ค่ะ… คุณภาคย์…” “ดีมาก… น้ำหนึ่ง…” ภาคย์ยิ้ม “และ… ถ้า… เธอ… รู้สึก… ว่า… ต้องการ… ใครสักคน… เพื่อ… พูดคุย… ระบาย… ความรู้สึก… เธอ… สามารถ… มาหา… ฉัน… ได้… ตลอดเวลา…” น้ำหนึ่งพยักหน้า “ขอบคุณ… ค่ะ… คุณภาคย์…” “ตอนนี้… เรา… ควรจะ… กลับไป… พักผ่อน… กันได้แล้ว…” ภาคย์กล่าว “พรุ่งนี้… เรา… ยังมี… สิ่งที่ต้อง… ทำ… อีกมาก…” เมื่อทั้งสองคนเดินออกจากห้องสมุดไปแล้ว ความมืดมิดก็ได้เข้าปกคลุมพื้นที่นั้นอีกครั้ง แต่ภายในใจของน้ำหนึ่ง กลับมีแสงสว่างแห่งความหวังเกิดขึ้นมาแทนที่ แม้ว่าอนาคตจะยังคงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน และอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว ภาคย์จะอยู่เคียงข้างเธอ คอยปกป้อง และนำทางเธอไปสู่เส้นทางที่ท่านหญิงมณฑารัตน์ปรารถนา ตลอดทางกลับไปที่ห้องของเธอ น้ำหนึ่งก็นั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อภาคย์นั้นคืออะไรกันแน่ มันคือความรู้สึกขอบคุณ ความเห็นใจ หรือ… ความรัก… เธอไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ในตอนนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ ก็คือ เธอรู้สึกผูกพันกับภาคย์มากขึ้นเรื่อยๆ และเธอเชื่อใจเขามากขึ้นกว่าเดิม ในคืนนั้น น้ำหนึ่งหลับตาลงพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ภาพของท่านหญิงมณฑารัตน์ และใบหน้าอันอบอุ่นของภาคย์ ลอยวนเวียนอยู่ในความฝันของเธอ เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ง่าย แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวัง และกำลังใจจากคนสองคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ