หัวใจของไอรินเต้นระรัว เธอแทบจะทนรอไม่ไหวที่จะได้เห็นสมุดบันทึกเล่มนั้น ความหวังริบหรี่ที่เคยมีก่อนหน้านี้ กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง คำพูดของนักสืบที่บอกว่าสมุดบันทึกเล่มนั้นมีข้อความถึงเธอ และอาจเกี่ยวข้องกับการตายของวิมล มันทำให้เธอเชื่อว่านี่คือเบาะแสสำคัญที่จะนำไปสู่ความจริง นักสืบยื่นสมุดบันทึกเล่มเล็ก ปกหนังสีดำสนิทมาให้ไอริน มือของเธอสั่นเทาขณะรับมันมา สัมผัสของหนังที่เย็นเฉียบ สั่นสะเทือนไปทั่วร่างของเธอ ไอรินเปิดหน้าแรกอย่างระมัดระวัง เธอเห็นลายมือที่คุ้นเคย… ลายมือของวิมล… ตัวอักษรที่เคยทำให้เธอใจเต้นแรงเมื่อครั้งที่เขาเขียนจดหมายรักให้เธอ ตอนนี้กลับถูกใช้เขียนข้อความที่อาจจะนำพาเธอไปสู่อิสรภาพ หรืออาจจะจมดิ่งเธอลงไปในวังวนแห่งความมืดมิดยิ่งกว่าเดิม “ถึงไอริน… ถ้าเธอได้อ่านสิ่งนี้… แสดงว่า… ฉันอาจจะไม่อยู่แล้ว” ไอรินอ่านข้อความนั้น น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “ฉันรู้ว่าเธอต้องสับสน… และเสียใจ… แต่… เธอต้องเข้าใจ… ฉันไม่ได้ต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนี้…” “ฉัน… ฉันพยายามปกป้องเธอ… จาก… จากคนๆ นั้น…” “เขา… เขาอันตรายมาก… เขาต้องการ… สิ่งที่ฉันมี… สิ่งที่… เป็นของเธอ…” “จำรูปถ่ายในห้องทำงานของฉันได้ไหม… รูปนั้น… มันมีเงา… เงาของเขา… เขาจับตาดูเธออยู่ตลอดเวลา…” “ฉัน… ฉันกำลังจะ… บอกเธอ… ทุกอย่าง… แต่… เขา… เขามาถึงก่อน…” ไอรินอ่านข้อความของวิมลไป น้ำตาของเธอก็ไหลรินลงมาอย่างไม่ขาดสาย เธอไม่เข้าใจว่าวิมลกำลังพูดถึงใคร “คนๆ นั้น” คือใคร? “เขา” คือใคร? และ “สิ่งที่เขาต้องการ” คืออะไร? คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว แต่ไม่มีคำตอบใดๆ ที่ชัดเจน “มีอีกหน้าที่หนึ่งค่ะ” นักสืบพูด เขาพลิกไปอีกหน้าหนึ่ง “ข้อความนี้… เขียนด้วยลายมือที่แตกต่างออกไปค่ะ” ไอรินมองไปยังหน้าที่นักสืบชี้ไป เป็นลายมือที่ดูหวัดและรีบเร่ง ไม่ใช่ลายมือของวิมล… “มันคือ… ของฉันเอง” ไอรินอุทาน “ฉันเขียนมันไว้… ฉันจำได้! วันนั้น… ก่อนที่ฉันจะทะเลาะกับวิมล…” ข้อความนั้นเขียนว่า: “ฉันรู้สึกไม่สบายใจ… ตั้งแต่เห็นรูปถ่ายในห้องทำงานของวิมล… มันเหมือนกับว่ามีบางอย่างผิดปกติ… ฉันเห็นเงา… เงาแปลกๆ… เหมือนกับว่ามีใครบางคนกำลังซ่อนตัวอยู่… ฉันพยายามจะบอกวิมล… แต่… เขาไม่ยอมฟัง… เขาบอกว่าฉันคิดมากไปเอง… แต่… ฉันรู้… ฉันรู้สึกว่า… เรากำลังตกอยู่ในอันตราย…” ไอรินจำได้ทุกอย่างทันที เธอเห็นเงาจริงๆ ในรูปถ่ายนั้น… และวิมลก็ดูเหมือนจะรำคาญที่เธอพูดถึงเรื่องนี้… “มันคือเขา! เขาคือคนที่อยู่ในรูปถ่าย! เขาคือคนที่วิมลพูดถึง!” ไอรินตะโกน “เขาคือคนที่อันตราย! เขาคือคนที่ต้องการบางอย่าง! เขาคือคนที่… อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง!” นักสืบมองไอรินด้วยความตกใจ เขาเห็นความจริงจังและความเชื่อมั่นในแววตาของเธอ “คุณแน่ใจนะคะ?” เขาถาม “แน่ใจค่ะ!” ไอรินยืนยัน “วิมลกำลังพยายามปกป้องฉัน! เขาพยายามจะบอกฉันถึงอันตราย… แต่เขาไม่ทัน… เขาตายไปเสียก่อน!” “แล้ว… รูปถ่ายที่ถูกทำลายล่ะคะ?” ไอรินถาม “มัน… มันคือหลักฐาน! เขาทำลายมันเพื่อไม่ให้ใครรู้ความจริง!” “แล้ว… มินตราล่ะคะ?” ไอรินถามต่อ “เธอ… เธออาจจะถูกบังคับให้พูด… หรือ… อาจจะรู้เห็นกับเขา!” นักสืบพยักหน้า เขาเข้าใจสถานการณ์ที่ซับซ้อนนี้แล้ว “เราจะสืบหาต้นตอของเงาในรูปถ่ายนั้นอย่างละเอียดค่ะ” เขาบอก “และเราจะตรวจสอบประวัติของคุณมินตราอย่างจริงจัง” “แต่… คุณต้องเชื่อฉันนะคะ!” ไอรินอ้อนวอน “ฉันไม่ได้ฆ่าวิมล! ฉันเป็นเหยื่อของแผนการร้ายนี้!” นักสืบมองไอรินอย่างเห็นใจ “เราจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ คุณไออริน” เขาพูด “แต่… ตอนนี้… ยังมีอีกหนึ่งปริศนาที่ยังคงอยู่…” “อะไรคะ?” ไอรินถาม “สมุดบันทึกของคุณวิมล… ในหน้าที่คุณบอกว่าเขียนโดยลายมือของคุณเอง… มีรอยหมึกที่ผิดปกติค่ะ” นักสืบชี้ไปที่มุมหนึ่งของหน้า “เหมือนกับว่า… มีใครบางคนพยายามจะลบอะไรบางอย่าง… ด้วยน้ำตา… ของคุณเอง…”