น้ำหนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้ ใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีสัน ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้มันเหมือนคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตของเธอจะพลิกผันได้ถึงเพียงนี้ ความรู้สึกรักที่มีต่อภาคย์ มันเป็นความรู้สึกที่บริสุทธิ์และแท้จริงที่สุดในชีวิตของเธอ แต่ตอนนี้… ทุกอย่างกำลังจะกลายเป็นสิ่งต้องห้าม เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา รูปถ่ายของเธอกับพ่อที่เธอจำแทบไม่ได้เมื่อครั้งยังเด็ก รอยยิ้มของพ่อในรูปนั้นดูอบอุ่นเหลือเกิน แต่ภาพเหล่านั้นกลับถูกบดบังด้วยความจริงอันเจ็บปวด เขาคือคนที่ทอดทิ้งเธอและแม่ไป เขาคือคนที่ทำให้เธอต้องเผชิญกับความยากลำบากมาตลอด แล้วตอนนี้… มาปรากฏตัวในฐานะพ่อของภาคย์ “ทำไม… ทำไมต้องเป็นแบบนี้” น้ำหนึ่งพึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง “ฉัน… ฉันจะทำอย่างไรต่อไป” เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น “น้ำหนึ่ง… อยู่หรือเปล่า” เป็นเสียงของภาคย์ น้ำหนึ่งเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว “อยู่ค่ะ” เธอตอบเสียงแหบพร่า ภาคย์เปิดประตูเข้ามา เขามองน้ำหนึ่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “เธอ… เป็นอย่างไรบ้าง” น้ำหนึ่งส่ายหน้าช้าๆ “ฉัน… ฉันยังไม่รู้” ภาคย์เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ เขาไม่กล้าที่จะสัมผัสตัวเธอ “ฉันขอโทษนะ… ที่ต้องทำให้เธอต้องเจอเรื่องแบบนี้” “มันไม่ใช่ความผิดของคุณนี่คะ” น้ำหนึ่งพูดเสียงแผ่ว “มันเป็นความผิดของพ่อของคุณ… และ… ของฉันด้วย” “น้ำหนึ่ง… อย่าพูดแบบนั้น” ภาคย์รีบปฏิเสธ “เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย” “แต่… เราไม่สามารถ… อยู่ด้วยกันได้อีกแล้ว” น้ำหนึ่งพูดออกมาอย่างยากลำบาก “ความรู้สึกทั้งหมดที่ฉันมีให้คุณ… มันจะกลายเป็นอะไรไป” “ฉัน… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” ภาคย์ยอมรับ “แต่… ฉันก็ยังรักเธออยู่นะ” น้ำหนึ่งเงยหน้ามองภาคย์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา “แต่… เราเป็นพี่น้องกันนะภาคย์” “ฉันรู้” ภาคย์ตอบ “แต่… ความรู้สึกของฉัน… มันไม่ได้เกี่ยวกับสายเลือด” “แล้ว… แล้วเราจะทำอย่างไร” น้ำหนึ่งถาม “เราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว” “ฉันรู้” ภาคย์กล่าว “แต่… เราก็ยังเป็นคนสำคัญของกันและกันได้นะ” น้ำหนึ่งมองภาคย์อย่างพิจารณา เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แต่ความเจ็บปวดจากความจริงที่ได้รับรู้มันยังคงฉายชัดอยู่ “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจ” “ฉันเข้าใจ” ภาคย์กล่าว “ถ้าเธอต้องการเวลา… ฉันจะให้เวลาเธอเสมอ” น้ำหนึ่งพยักหน้าช้าๆ “ฉัน… ฉันอยากจะ… คุยกับคุณวณิดา” “คุณวณิดา… เธอเองก็คงจะเจ็บปวดไม่แพ้กัน” ภาคย์กล่าว “เธอเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวมานาน” “ฉันรู้” น้ำหนึ่งกล่าว “แต่… ฉันอยากจะเข้าใจ… ทุกอย่าง” “ถ้าเธอต้องการ… ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอ” ภาคย์ยื่นมือมาจับมือของน้ำหนึ่ง “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… ฉันจะเป็นกำลังใจให้เธอเสมอ” น้ำหนึ่งมองมือของภาคย์ แล้วค่อยๆ วางมือของเธอลงบนมือของเขา “ขอบคุณนะคะภาคย์” เธอพูดเสียงเบา “ฉัน… ฉันจะไปคุยกับลุงผจญผาด” ภาคย์กล่าว “เราต้องหาทางจัดการเรื่องนี้ให้ดีที่สุด” “ค่ะ” น้ำหนึ่งตอบรับ ภาคย์ลุกขึ้นยืน “ถ้าเธอต้องการอะไร… บอกฉันนะ” เขากล่าว น้ำหนึ่งพยักหน้า “ค่ะ” ภาคย์เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้น้ำหนึ่งนั่งอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง แต่ครั้งนี้… เธอไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวจนเกินไป ความเจ็บปวดมันยังคงอยู่ แต่ก็มีความหวังเล็กๆ เกิดขึ้นในใจ เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้ามันจะไม่ง่าย แต่มันก็ไม่ใช่เส้นทางที่เธอจะต้องเดินไปคนเดียวอีกต่อไป เธอตัดสินใจแล้วว่า… เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงนี้ให้ได้ และเธอจะต้องหาทางที่จะ… ก้าวต่อไปในชีวิตของเธอ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม