บรรยากาศในห้องรับแขกของคฤหาสน์ท่านหญิงมณฑารัตน์อบอวลไปด้วยความตึงเครียด ท่านหญิงประทับนั่งอยู่บนโซฟาตัวหรู สวมชุดผ้าไหมสีแดงเข้มอันสง่างาม ใบหน้าของท่านฉายแววเคร่งขรึม แววตาคมกริบมองมาที่ภาคย์และน้ำหนึ่งที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ภาคย์ยืนกุมมือของน้ำหนึ่งไว้แน่น พยายามส่งกำลังใจให้เธอ เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาที่แผ่ซ่านมาจากร่างของน้ำหนึ่ง แต่เธอก็ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง "ท่านหญิงครับ" ภาคย์เริ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบ "กระผมมีเรื่องสำคัญจะกราบเรียนให้ท่านทราบ" ท่านหญิงมณฑารัตน์พยักหน้าช้าๆ "ว่ามาสิภาคย์" เสียงของท่านเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "เรื่องนี้เกี่ยวกับ... เกี่ยวกับลุงผจญครับ" ภาคย์กล่าว เมื่อได้ยินชื่อของลุงผจญ สีหน้าของท่านหญิงมณฑารัตน์ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย "ลุงผจญ... มีอะไรเกี่ยวกับเขา" "คือ... ความจริงแล้ว..." ภาคย์หยุดไปครู่หนึ่ง สูดหายใจลึก "ลุงผจญ... เขาไม่ได้มีแค่ผมเป็นลูกศิษย์" ท่านหญิงมณฑารัตน์เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ "หมายความว่าอย่างไร" "เขา... เขามีน้ำหนึ่งอยู่ด้วยครับ" ภาคย์กล่าว "เขาเลี้ยงดูน้ำหนึ่งมาตั้งแต่เด็ก" ท่านหญิงมณฑารัตน์มองไปที่น้ำหนึ่ง แววตาของท่านฉายแววประหลาดใจ "น้ำหนึ่ง... เจ้าคือคนที่ผจญเลี้ยงดูมาอย่างนั้นหรือ" น้ำหนึ่งพยักหน้าช้าๆ "ค่ะท่านหญิง" "แต่... ทำไมข้าถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย" ท่านหญิงมณฑารัตน์ถามเสียงเข้มขึ้น "คือ... มันเป็นเรื่องที่... ค่อนข้างละเอียดอ่อนครับท่านหญิง" ภาคย์กล่าว "ลุงผจญ... เขาไม่ได้ต้องการให้ใครรู้" "ละเอียดอ่อนเรื่องอะไร" ท่านหญิงมณฑารัตน์ถามเสียงดังขึ้น "บอกมาให้หมด" น้ำหนึ่งสูดหายใจลึก "ท่านหญิงคะ... หนู... หนูรักลุงผจญค่ะ" คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางห้องรับแขก ท่านหญิงมณฑารัตน์เบิกตากว้าง ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "อะไรนะ!" ท่านหญิงอุทานเสียงดัง "เจ้ากล้าพูดอย่างนั้นได้อย่างไร!" "หนูขอโทษค่ะท่านหญิง" น้ำหนึ่งกล่าวทั้งน้ำตา "แต่ความรู้สึกของหนูมันห้ามไม่ได้จริงๆ" "ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!" ท่านหญิงมณฑารัตน์ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "ผจญไม่มีทาง... เขาไม่มีทางปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น!" "ลุงผจญ... เขาเข้าใจค่ะท่านหญิง" น้ำหนึ่งกล่าว "เขาไม่ได้ต้องการให้หนูรักเขาในแบบนั้น" "เขาแค่... ต้องการให้หนูมีความสุข" น้ำหนึ่งเล่าถึงสิ่งที่ลุงผจญเคยพูด "เขาเลย... เขาเลยยกทุกอย่างให้คุณภาคย์" "ยกทุกอย่างให้ภาคย์!" ท่านหญิงมณฑารัตน์ตวาดเสียงดัง "เพื่ออะไร! เพื่อให้เจ้าได้อยู่กับเขาอย่างนั้นหรือ!" "ค่ะท่านหญิง" ภาคย์ตอบรับแทนน้ำหนึ่ง "ลุงผจญ... เขาต้องการให้ผมดูแลน้ำหนึ่ง" "เขาไว้ใจผมมาก" ภาคย์กล่าว "เขาเชื่อว่าผมจะทำให้ชีวิตของน้ำหนึ่งดีขึ้น" ท่านหญิงมณฑารัตน์มองภาคย์ด้วยสายตาที่ยากจะอ่าน "เจ้า... เจ้าก็รักเด็กคนนี้อย่างนั้นหรือ" ภาคย์ไม่ลังเลที่จะตอบ "ครับท่านหญิง ผมรักน้ำหนึ่ง" ท่านหญิงมณฑารัตน์หลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ "ข้า... ข้าไม่เข้าใจ" "ทำไมเจ้าถึงไม่บอกข้า" ท่านหญิงหันมาถามน้ำหนึ่ง "ทำไมถึงปล่อยให้ข้า... เข้าใจผิดมาตลอด" "หนู... หนูไม่กล้าค่ะท่านหญิง" น้ำหนึ่งตอบเสียงแผ่ว "หนูกลัวท่านหญิงจะเสียใจ" "เสียใจอย่างนั้นหรือ" ท่านหญิงมณฑารัตน์หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "ตอนนี้ข้าเสียใจยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!" "เรื่องทั้งหมดมันซับซ้อนเกินไป" ภาคย์กล่าว "ลุงผจญพยายามปกป้องทุกคน" "ปกป้องอย่างนั้นหรือ!" ท่านหญิงมณฑารัตน์กล่าว "แต่เขาทำให้ข้ากลายเป็นคนโง่!" "ท่านหญิงครับ" ภาคย์คุกเข่าลงเบื้องหน้าท่านหญิง "ผมขอโทษแทนลุงผจญด้วยนะครับ" "ผมรู้ว่าท่านเสียใจ" ภาคย์กล่าวต่อ "แต่ผมอยากให้ท่านได้รู้ว่า... ความรักของภาคย์กับน้ำหนึ่งมันบริสุทธิ์" "เรา... เราไม่ได้ต้องการอะไรจากท่าน" ภาคย์กล่าว "เราเพียงแค่อยากจะใช้ชีวิตของเราอย่างมีความสุข" ท่านหญิงมณฑารัตน์มองภาคย์ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วหันไปมองน้ำหนึ่งที่ยืนน้ำตาไหลพรากอยู่ข้างๆ "เจ้า... เจ้ามันเด็กเมื่อวานซืน" ท่านหญิงกล่าวกับภาคย์ "เจ้าจะไปเข้าใจอะไร" "แต่ผมรักน้ำหนึ่งครับท่านหญิง" ภาคย์กล่าวอย่างหนักแน่น "ผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุด" ท่านหญิงมณฑารัตน์มองดูทั้งสองคนอยู่นาน ความโกรธและความเสียใจฉายชัดในแววตาของท่าน แต่ก็แฝงไปด้วยความสงสาร "ข้า... ข้าต้องการเวลา" ท่านหญิงกล่าวเสียงอ่อนลง "ข้าต้องการเวลาที่จะทำความเข้าใจเรื่องนี้" "แต่... ข้าอยากให้เจ้าสองคนรู้ไว้" ท่านหญิงกล่าว "ว่าข้า... ข้าอาจจะรับเรื่องนี้ไม่ได้" "แต่ถ้าเจ้าสองคนรักกันจริง" ท่านหญิงกล่าว "ข้าก็คง... คงต้องยอมรับ" น้ำหนึ่งและภาคย์มองหน้ากันอย่างมีความหวัง "ขอบคุณค่ะท่านหญิง" น้ำหนึ่งกล่าว "หนูเข้าใจค่ะ" "เราจะให้เวลาท่านหญิงค่ะ" ภาคย์กล่าว ท่านหญิงมณฑารัตน์ถอนหายใจออกมา "ไปเถอะ" ภาคย์และน้ำหนึ่งก้มลงกราบท่านหญิงมณฑารัตน์ ก่อนจะค่อยๆ เดินออกจากห้องรับแขกไป เมื่อเดินออกมาถึงสวน ภาคย์หันไปกอดน้ำหนึ่งไว้แน่น "เราผ่านมันมาได้แล้วนะ" ภาคย์กล่าว "ใช่ค่ะ" น้ำหนึ่งตอบ "แต่... ยังมีอีกหลายอย่างที่เราต้องเจอ" "ไม่เป็นไร" ภาคย์กล่าว "เราจะเจอทุกอย่างไปด้วยกัน" ทั้งสองมองหน้ากัน ด้วยความรักและความหวังอันเปี่ยมล้น แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยังคงเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะจับมือกันก้าวผ่านมันไป