เช้าวันรุ่งขึ้น รถยนต์คันหรูของตระกูลพงศ์พิพัฒน์จอดสนิทอยู่หน้าคฤหาสน์หลังเล็กที่ซ่อนตัวอยู่หลังสวนอันร่มรื่น คฤหาสน์หลังนี้ไม่ได้ใหญ่โตโอ่อ่าเท่ากับคฤหาสน์หลัก แต่ก็มีเสน่ห์ในแบบของตัวเอง ผนังสีครีมอ่อน ประดับด้วยระเบียงไม้สักที่ทอดยาวรอบตัวอาคาร บ่งบอกถึงความเก่าแก่และความสง่างาม น้ำหนึ่งก้าวลงจากรถอย่างช้าๆ สายตาของเธอสำรวจไปรอบๆ บริเวณด้วยความรู้สึกตื่นเต้นระคนประหม่า ภาคย์เดินเข้ามาประคองเธอไว้ "เป็นไงบ้างครับ สวยไหม" เขาถาม "สวยค่ะ" น้ำหนึ่งตอบ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความทึ่ง "ไม่คิดว่าจะมีที่นี่อยู่ด้วย" "เป็นเรือนหอเก่าของปู่กับย่าผมนะ" ภาคย์อธิบาย "พอท่านเสียไป ก็ปล่อยว่างไว้ ผมเลยเอามาปรับปรุงเล็กน้อย เผื่อวันไหนอยากหนีความวุ่นวายจากคฤหาสน์ใหญ่" ทั้งสองเดินเข้ามาในคฤหาสน์ ประตูไม้สักบานใหญ่เปิดออก เผยให้เห็นภายในที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา เฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้มเข้ากันได้ดีกับผ้าม่านสีครีมสะอาดตา แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ ทำให้บรรยากาศภายในดูอบอุ่น "นี่คือห้องนั่งเล่น" ภาคย์แนะนำ "ส่วนนี่ห้องทานอาหาร แล้วก็ห้องครัวอยู่ทางโน้น" เขาพาเธอเดินสำรวจไปรอบๆ "ส่วนห้องนอนของเรา อยู่ชั้นบน" น้ำหนึ่งพยักหน้าอย่างตั้งใจ เธอพยายามจดจำทุกอย่างที่ภาคย์บอก "ผมจะให้คนสวนมาสอนเรื่องการดูแลสวนให้คุณนะ" ภาคย์กล่าว "ส่วนเรื่องอาหาร ถ้าคุณไม่สะดวก ผมจะให้แม่ครัวจากคฤหาสน์ใหญ่มาช่วย แต่ผมอยากให้คุณลองทำเองบ้างนะ" "ค่ะ" น้ำหนึ่งตอบรับ "หนูจะพยายามค่ะ" "ดีมาก" ภาคย์ยิ้มให้กำลังใจ "คุณแม่ของผม ท่านอยากให้เราไปอยู่ด้วยกันทันที ผมก็เลยต้องรีบจัดการให้" "แล้ว... คุณหญิงท่านจะมาหาบ่อยๆ ไหมคะ" น้ำหนึ่งถามอย่างกังวล "อาจจะแวะมาบ้าง" ภาคย์ตอบ "แต่ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" หลังจากเก็บข้าวของเข้าที่เรียบร้อย ภาคย์ก็พาหนุ่มสาวร่างท้วมคนหนึ่งเข้ามาแนะนำ "นี่คุณป้าสมรนะ เป็นคนที่จะช่วยดูแลเรื่องทำความสะอาดบ้าน แล้วก็เรื่องซักรีดต่างๆ" คุณป้าสมรยิ้มให้ "สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง" เธอกล่าวทักทายน้ำหนึ่งด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ดิฉันสมรค่ะ ยินดีที่ได้ดูแลคุณนะคะ" "สวัสดีค่ะคุณป้าสมร" น้ำหนึ่งยิ้มตอบ "ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ" "คุณผู้หญิงพูดจาไพเราะจริงๆ ค่ะ" คุณป้าสมรชม "คุณภาคย์นี่โชคดีจริงๆ เลยนะคะ" น้ำหนึ่งหน้าแดงเล็กน้อย เธอเหลือบมองภาคย์ ภาคย์เองก็ส่งยิ้มให้เธอ "เอาล่ะครับ" ภาคย์กล่าว "ผมจะให้เวลาคุณสองคนได้ทำความคุ้นเคยกันก่อนนะ ผมขอตัวไปทำงานก่อน" "ค่ะ" น้ำหนึ่งตอบ หลังจากภาคย์ออกไป น้ำหนึ่งก็หันไปมองคุณป้าสมร "คุณป้าคะ" เธอเอ่ยขึ้น "หนูอยากจะลองทำอาหารทานเองค่ะ คุณป้าพอจะแนะนำหนูได้ไหมคะ" คุณป้าสมรดีใจ "ได้เลยค่ะคุณผู้หญิง" เธอตอบ "คุณผู้หญิงอยากทานอะไรคะ" "อะไรก็ได้ค่ะที่คุณป้าคิดว่าทำง่ายๆ แล้วก็อร่อย" น้ำหนึ่งตอบ คุณป้าสมรพาไปที่ห้องครัว ซึ่งตกแต่งอย่างทันสมัย มีอุปกรณ์ครบครัน "ที่นี่มีวัตถุดิบทุกอย่างครบครันเลยค่ะ คุณผู้หญิงอยากจะลองทำเมนูไหนเป็นพิเศษไหมคะ" "หนู... หนูอยากลองทำผัดกะเพราค่ะ" น้ำหนึ่งนึกถึงเมนูง่ายๆ ที่เธอพอจะทำได้ "หนูเคยเห็นในโทรทัศน์ค่ะ" คุณป้าสมรหัวเราะเบาๆ "ได้เลยค่ะ" การทำอาหารครั้งแรกในคฤหาสน์หลังนี้เป็นไปอย่างทุลักทุเล น้ำหนึ่งทำน้ำกระเด็นใส่หน้า ลืมใส่เครื่องปรุงบางอย่าง แต่สุดท้ายเธอก็ทำผัดกะเพราหมูสับออกมาได้สำเร็จ แม้หน้าตาจะไม่น่าทานเท่าไหร่ แต่รสชาติก็พอทานได้ "เป็นไงบ้างคะคุณป้า" น้ำหนึ่งถามอย่างกังวล "อร่อยค่ะคุณผู้หญิง" คุณป้าสมรตอบ "แต่ว่า... อาจจะเค็มไปนิดหน่อยนะคะ" น้ำหนึ่งหน้าเหวอ "จริงเหรอคะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" คุณป้าสมรปลอบ "ครั้งแรกก็แบบนี้แหละค่ะ ครั้งต่อไปต้องดีขึ้นแน่นอน" เมื่อภาคย์กลับมาในตอนเย็น เขาก็เห็นน้ำหนึ่งนั่งหน้าเศร้าอยู่ข้างจานผัดกะเพรา "เป็นอะไรไปครับ" เขาถาม "หนูทำกับข้าวไม่อร่อยเลยค่ะ" น้ำหนึ่งตอบเสียงหงอย ภาคย์เดินเข้ามามอง "ไหนขอลองชิมหน่อย" เขาตักผัดกะเพราเข้าปาก "อืม... อร่อยนะ" "จริงเหรอคะ" น้ำหนึ่งตาโต "จริงสิ" ภาคย์ยิ้ม "ถึงจะเค็มไปนิด แต่ก็อร่อยมากเลย" เขาตักเข้าปากอีกคำ "ผมชอบนะ" น้ำหนึ่งยิ้มออกมาได้ "ขอบคุณค่ะคุณภาคย์" "ไม่เป็นไรครับ" ภาคย์ตอบ "พรุ่งนี้เรามาลองทำเมนูอื่นกันนะ" คืนนั้น น้ำหนึ่งนอนหลับฝันดี เธอรู้สึกว่าชีวิตใหม่ของเธอกำลังจะเริ่มต้นขึ้น แม้จะยังมีความไม่แน่นอนอยู่บ้าง แต่เธอก็มีภาคย์อยู่เคียงข้าง และเธอก็ตั้งใจว่าจะพยายามทำให้ดีที่สุด