ลมเย็นยามค่ำคืนของปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดพาเอาใบไม้แห้งมาเกลือกกลิ้งบนพื้นถนนคอนกรีตที่สว่างไสวด้วยแสงไฟนีออนของเมือง เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ดังเซ็งแซ่ ผสมผสานกับเสียงหัวเราะของผู้คนยามราตรี ร่างบางในชุดเดรสสีดำยาวกรุยกรายก้าวลงจากรถลีมูซีนคันหรู ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นตาหนาเตอะจับจ้องไปยังประตูทางเข้าคฤหาสน์โอ่อ่าเบื้องหน้า แสงไฟสีทองสาดส่องออกมาจากบานประตูไม้สักแกะสลักอย่างวิจิตร สะท้อนให้เห็นถึงความมั่งคั่งและอำนาจที่ยากจะหยั่งถึง "คุณหนูคะ" เสียงทุ้มแหบพร่าของชายร่างใหญ่ในชุดสูทผูกหูกระต่ายดังขึ้น เขาคือ ‘มานพ’ หัวหน้าคนสนิทของคุณชายใหญ่ที่คอยดูแล ‘รสา’ มาตั้งแต่เด็ก "ถึงแล้วครับ" รสาพยักหน้ารับเบาๆ เธอสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปในงานเลี้ยง การมาครั้งนี้ไม่ใช่การมาเพื่อสังสรรค์อย่างที่ใครๆ คิด แต่มันคือการมาเพื่อเผชิญหน้า เพื่อทวงคืนในสิ่งที่เธอควรจะได้ และเพื่อยืนยันว่าเธอไม่ได้อ่อนแออย่างที่ใครๆ ต่างประเมินเธอไว้ ภายในงานเต็มไปด้วยผู้คนในชุดราตรีหรูหรา สวมเครื่องประดับระยิบระยับ พวกเขาล้วนเป็นแขกผู้มีเกียรติในแวดวงสังคมชั้นสูงของประเทศ เสียงพูดคุยจอแจ เสียงดนตรีบรรเลงคลอเบาๆ สร้างบรรยากาศที่ดูหรูหราฟู่ฟ่า แต่สำหรับรสาแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่กลับดูเลือนราง ราวกับภาพเบลอที่เธอพยายามโฟกัสให้ชัด เธอเดินทอดน่องไปตามโถงทางเดินกว้างขวาง ภาพใบหน้าของผู้คนที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นมาเป็นระยะๆ แต่ไม่มีใครที่เธออยากจะทักทายเป็นพิเศษ สายตาของเธอสอดส่ายมองหาใครบางคน ภาพใบหน้าคมเข้ม แววตาเจ้าเล่ห์ และรอยยิ้มที่มักจะมาพร้อมกับอันตราย นั่นคือ ‘ธาม’ ชายหนุ่มที่เธอเลือกที่จะมอบหัวใจให้ แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าเขาคือพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะพัดพาชีวิตของเธอให้พังทลาย "มาแล้วเหรอ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง รสาหันไปมองตามเสียง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานที่อยู่ไม่ไกล ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "คิดว่าจะไม่มาซะแล้ว" "คุณคิดว่าฉันจะพลาดงานสำคัญของคุณได้ยังไงคะ" รสาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามเก็บงำความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก "ในเมื่อมันคืองานฉลองความสำเร็จของคุณ" ธามยกยิ้มมุมปาก เขาเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่เริ่มจับจ้องมาที่ทั้งคู่ "ความสำเร็จของผม ก็เป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จของคุณไม่ใช่เหรอ" "นั่นสินะคะ" รสายิ้มตอบ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้สื่อถึงความยินดีเลยแม้แต่น้อย "แต่ฉันสงสัยเหลือเกิน ว่าความสำเร็จของคุณครั้งนี้ มันแลกมาด้วยอะไรบ้าง" "คุณก็รู้ดีนี่" ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจของเขาสัมผัสกับผิวแก้มของเธอ "คุณน่ะ มีส่วนสำคัญในความสำเร็จของผมเสมอ" คำพูดของเขาทำให้รสารู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำซ้ำเติม ความสัมพันธ์ของเธอกับธามเปรียบเหมือนดาบสองคมที่พร้อมจะบาดคนทั้งสองฝ่ายเสมอ เธอรู้ดีว่าธามไม่ได้รักเธออย่างที่เขาแสดงออก เขาเพียงแค่ต้องการใช้ประโยชน์จากเธอ ใช้ชื่อเสียงและอิทธิพลของตระกูลเธอเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเลือกที่จะเดินเข้าสู่เกมที่อันตรายนี้ "คุณพูดเหมือนฉันเป็นเครื่องมือของคุณ" รสาเชิดหน้าขึ้นมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความท้าทาย "ฉันไม่คิดว่าคุณจะกล้าพูดออกมาตรงๆ แบบนี้" "แล้วคุณคิดว่าคุณเป็นอะไรล่ะ" ธามถามกลับ ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของเธออย่างไม่ลดละ "คุณเข้ามาในชีวิตผมเองนะ รสา คุณเลือกเส้นทางนี้เอง" "ฉันเลือกเพราะฉันเชื่อใจคุณ" เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ฉันเชื่อว่าคุณจะดูแลฉันอย่างดี" "แล้วผมไม่ดูแลคุณเหรอ" ธามหัวเราะเบาๆ "ผมมอบทุกอย่างให้คุณ ทั้งชีวิต ทั้งหัวใจ แล้วคุณยังต้องการอะไรอีก" "ฉันต้องการความจริงใจ" รสาเอ่ยเสียงเบา "ฉันต้องการให้คุณมองฉันในฐานะ ‘คนรัก’ ไม่ใช่ ‘หุ้นส่วน’" คำว่า ‘หุ้นส่วน’ ทำให้ธามนิ่งไปเล็กน้อย แววตาของเขาวูบไหว ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ "คุณพูดอะไร ผมไม่เข้าใจ" "คุณเข้าใจดี" รสาเอ่ยสวนทันที "คุณรู้ดีว่าฉันรู้สึกยังไงกับคุณ แต่คุณก็เลือกที่จะทำร้ายความรู้สึกของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า" "ผมไม่ได้ทำร้ายคุณ" ธามขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมต้องทำ" "แล้วสิ่งที่ ‘ฉัน’ ต้องทำล่ะคะ" รสาถามกลับ "คุณเคยคิดถึงมันบ้างไหม" ธามมองเธออย่างพิจารณา ราวกับกำลังประเมินค่า "คุณกำลังจะบอกว่าคุณจะถอนตัว?" "ไม่" รสาตอบทันที "ฉันจะอยู่ตรงนี้ และจะทำให้คุณเห็น ว่าฉันไม่ได้อ่อนแออย่างที่คุณคิด" เธอหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ธามยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาของเขายังคงจ้องมองตามหลังเธอไปจนลับตา รสาเดินออกจากงานเลี้ยงด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเกมที่เธอจะต้องเผชิญ การตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ อาจนำพาไปสู่หายนะ หรืออาจนำพาไปสู่ชัยชนะที่เธอใฝ่ฝัน หวังเพียงแต่ว่า เธอจะแข็งแกร่งพอที่จะรับมือกับทุกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น