สายตาของพลอยชมพูเบิกกว้างขณะมองรูปถ่ายในมือ ภาพใบหน้าของคนที่เธอไว้ใจมากที่สุดปรากฏอยู่ตรงหน้า เธอแทบจะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง “เป็นไปไม่ได้... คุณกวินท์...” เธอกล่าวเสียงสั่น หญิงสาวชุดดำหัวเราะเบาๆ “เป็นไปได้ค่ะ และยิ่งเป็นไปได้มากที่คุณจะมองไม่เห็นมัน” “ทำไม... ทำไมต้องเป็นเขา?” น้ำเสียงของพลอยชมพูเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เพราะเขามีทุกอย่างที่พวกเราต้องการ” หญิงสาวชุดดำตอบ “และเขาก็มีสิ่งที่ปิดบังเอาไว้” “แล้ว... ทำไมคุณถึงอยากให้ฉันทำแบบนี้?” พลอยชมพูถาม “เพราะฉันก็ต้องการแก้แค้นเขาเหมือนกัน” หญิงสาวชุดดำกล่าว “เขาพรากทุกอย่างไปจากฉัน... และฉันจะไม่มีวันให้อภัยเขา” พลอยชมพูรู้สึกสับสนและหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะเชื่อใครดี หญิงสาวชุดดำคนนี้ดูเหมือนจะรู้เรื่องราวมากมาย แต่ก็ยังคงปิดบังตัวตนที่แท้จริงของเธอไว้ “ฉัน... ฉันจะทำตามแผนของคุณ” พลอยชมพูตัดสินใจ “แต่คุณต้องบอกฉันทุกอย่าง” “แน่นอนค่ะ” หญิงสาวชุดดำกล่าว “เริ่มต้นจากการ... ทำให้เขารักคุณมากขึ้น” “แต่... เราเพิ่งจะ... เพิ่งจะ...” พลอยชมพูอึกอัก “ฉันรู้ว่ามันยาก” หญิงสาวชุดดำตอบ “แต่คุณต้องทำเพื่อคุณพ่อของคุณ” พลอยชมพูพยักหน้า เธอยอมรับข้อเสนอของหญิงสาวชุดดำ แม้จะเต็มไปด้วยความขัดแย้งในใจก็ตาม เธอต้องหาทางเอาคืนคนร้ายที่ทำร้ายพ่อของเธอ และถ้าการทำให้กวินท์ตกหลุมรักเธอมากขึ้นเป็นหนทางเดียว... เธอก็พร้อมจะทำ “คุณต้องแสดงให้เขาเห็นว่า... คุณรักเขา” หญิงสาวชุดดำแนะนำ “คุณต้องทำตัวให้เขาเชื่อใจคุณอย่างที่สุด” “แล้ว... เราจะทำยังไง?” “ทุกอย่างที่คุณเคยทำกับเขา... ให้ทำมันมากขึ้น” หญิงสาวชุดดำกล่าว “ทำให้เขาคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงที่เขารัก... ผู้หญิงที่เขาอยากจะใช้ชีวิตด้วย” พลอยชมพูรู้สึกเหมือนกำลังถูกลากเข้าไปสู่เกมที่อันตราย เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาเล่นละครแบบนี้ “ฉันจะทำค่ะ” เธอตอบ “แต่หลังจากนี้... คุณต้องบอกฉันทุกอย่าง” “ตกลงค่ะ” หญิงสาวชุดดำกล่าว “ตอนนี้... คุณต้องกลับไป และทำหน้าที่ของคุณ” พลอยชมพูรีบออกจากอาคารร้างด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอขับรถกลับบ้านด้วยความคิดที่สับสนปนเปไปหมด เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถทำตามแผนการนี้ได้สำเร็จหรือไม่ และผลลัพธ์ที่ตามมาจะเป็นอย่างไร ในวันรุ่งขึ้น พลอยชมพูพยายามทำตัวให้เป็นปกติ เธอมาทำงานตามปกติ และเมื่อเจอกวินท์ เธอก็พยายามยิ้มให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ “คุณดูสดใสขึ้นนะครับ” กวินท์กล่าว “ค่ะ” พลอยชมพูตอบ “ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะเข้มแข็ง” “ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น” กวินท์ยิ้ม “ผมอยู่ตรงนี้เสมอเพื่อคุณนะ” พลอยชมพูมองกวินท์ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก เธอจะต้องหลอกลวงเขา เพื่อบรรลุเป้าหมายของเธอ “คุณกวินท์... ฉันอยากจะขอให้คุณช่วยฉันอีกเรื่องหนึ่งค่ะ” พลอยชมพูเอ่ย “เรื่องอะไรครับ?” “ฉันอยากจะ... ซื้อที่ดินริมแม่น้ำเจ้าพระยาค่ะ” พลอยชมพูบอก “ฉันอยากจะสร้างบ้านพักที่นั่น” กวินท์มองเธออย่างสงสัย “ริมแม่น้ำเจ้าพระยา? ที่นั่นราคาค่อนข้างสูงนะครับ” “ฉันรู้ค่ะ” พลอยชมพูตอบ “แต่ฉันอยากได้ที่นั่นจริงๆ” “ทำไมคุณถึงอยากได้ที่นั่นล่ะครับ?” “ฉัน... ฉันแค่อยากได้ที่เงียบๆ ไว้พักผ่อนค่ะ” เธอโกหก กวินท์พยักหน้า “ถ้าคุณอยากได้... ผมจะช่วยคุณหา” พลอยชมพูยิ้มให้เขา “ขอบคุณค่ะ” ขณะที่กวินท์กำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับที่ดินริมแม่น้ำ พลอยชมพูก็แอบติดต่อหญิงสาวชุดดำ “ฉันทำตามที่คุณบอกแล้วค่ะ” พลอยชมพูรายงาน “ดีมากค่ะ” เสียงปลายสายตอบ “ตอนนี้... คุณต้องทำให้เขาพาคุณไปที่นั่น” “ไปที่นั่น... ทำไมคะ?” “ที่นั่นคือที่ที่คุณพ่อของคุณถูกฆาตกรรมค่ะ” หญิงสาวชุดดำกล่าว “และเราต้องไปที่นั่น... เพื่อตามหาหลักฐาน” พลอยชมพูรู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วร่าง เธอจะต้องกลับไปที่สถานที่ที่พ่อของเธอเสียชีวิตอีกครั้ง “ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำได้” เธอเอ่ย “คุณทำได้ค่ะ” หญิงสาวชุดดำให้กำลังใจ “คุณต้องทำเพื่อคุณพ่อของคุณ” “แล้ว... ถ้าเขาไม่ยอมพาฉันไปล่ะ?” “คุณต้องทำให้เขาอยากไป... หรือถ้าเขาไม่ยอม... คุณก็ต้องหาทางไปเอง” พลอยชมพูตัดสินใจ เธอจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ความจริงมา แม้จะต้องเสี่ยงอันตรายก็ตาม “ฉันจะพยายามค่ะ” เธอกล่าว “ดีมาก” หญิงสาวชุดดำกล่าว “และจำไว้... อย่าไว้ใจใครเด็ดขาด” พลอยชมพูเงียบไป เธอรู้สึกว่าเธอกำลังเดินเข้าสู่กับดักที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะคาดคิด และคนที่จะช่วยเธอได้... กลับเป็นคนที่เธอจะต้องหลอกลวง “คุณแน่ใจนะว่า... คนที่คุณเห็นในอาคารร้างคือคุณกวินท์?” พลอยชมพูถามอีกครั้ง “แน่นอนค่ะ” หญิงสาวชุดดำตอบ “แต่... บางทีเขาอาจจะไม่ใช่คนเดียวที่เกี่ยวข้อง” คำพูดนั้นทำให้พลอยชมพูยิ่งสับสน “หมายความว่ายังไงคะ?” “หมายความว่า... คุณอาจจะต้องระวังมากกว่าหนึ่งคน” หญิงสาวชุดดำตอบ “และฉันก็ไม่แน่ใจว่า... คุณกวินท์จะไว้ใจคุณได้มากแค่ไหน” “ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น?” “เพราะฉันเห็น... แววตาของเขา” หญิงสาวชุดดำกล่าว “เขาอาจจะกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่... ที่คุณมองไม่เห็น” พลอยชมพูรู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง เธอไม่รู้เลยว่าเธอกำลังจะเผชิญหน้ากับอะไรต่อไป และการตัดสินใจครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่เส้นทางที่เธอคาดไม่ถึง... “คุณต้องทำให้เขาสารภาพ... ก่อนที่คุณจะทำอะไร” หญิงสาวชุดดำกล่าวปิดท้าย “และเมื่อเขาเปิดใจ... นั่นคือโอกาสของคุณ” พลอยชมพูพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ เธอรู้ว่าเธอต้องทำตามแผน แต่ก็ยังคงรู้สึกถึงความไม่แน่นอน และความอันตรายที่กำลังจะมาถึง...