เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นไปทั่วบริเวณคฤหาสน์วราฤทธิ์ ทำให้เหล่าคนรับใช้และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแตกตื่น รสาและธามวิ่งฝ่าวงล้อมผู้คน พยายามหาทางออกจากบ้านพักให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เราจะไปไหนกันดี" รสาถามอย่างตื่นตระหนก ขณะที่พวกเขาหลบเข้าไปในสวนหย่อมด้านหลัง "ฉันรู้ที่หลบภัยของฉัน" ธามกระซิบ "แต่เราต้องผ่านลูกน้องของสมชายไปให้ได้ก่อน" "คุณแน่ใจนะว่าพวกเขาจะตามเรามา" รสากังวล "แน่นอน" ธามตอบ "สมชายจะไม่ปล่อยให้ฉันมีโอกาสเปิดเผยความจริงง่ายๆ แน่นอน" ขณะที่พวกเขากำลังจะวิ่งออกจากสวน ก็มีชายฉกรรจ์หลายคนโผล่ออกมาจากเงามืด จ้องมองมาที่พวกเขาด้วยสายตาอำมหิต "นั่นไง" ธามกล่าว "พวกมันมาแล้ว" "เราจะสู้พวกมันได้อย่างไร" รสาถามอย่างหวาดกลัว "เธอไม่ต้องห่วง" ธามบอก "ฉันจะจัดการเอง" ว่าแล้ว ธามก็ผลักรสาไปหลบอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนร้ายเพียงลำพัง เขาเคยฝึกฝนการต่อสู้มาก่อน แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะมีกำลังพอที่จะสู้กับคนจำนวนมากกว่านี้ได้ การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด ธามใช้ไหวพริบและพละกำลังที่มีเข้าต่อสู้กับลูกน้องของสมชาย เขาหลบหลีกการโจมตี และหาจังหวะเข้าโจมตีกลับ บางครั้งก็สามารถจัดการคู่ต่อสู้ได้ แต่บางครั้งก็ต้องถอยกลับเมื่อถูกรุม รสาที่หลบอยู่หลังพุ่มไม้ มองดูเหตุการณ์ด้วยใจระทึก เธอเห็นธามถูกทำร้าย แต่เขาก็ยังคงพยายามลุกขึ้นสู้ต่อไป ความกล้าหาญและความมุ่งมั่นของเขา ทำให้หัวใจของเธอหวั่นไหวอีกครั้ง "ทำไมเขาถึงยอมเสี่ยงขนาดนี้" รสาคิดในใจ "เพื่อฉัน... หรือเพื่อช่วยพ่อแม่ของเขาจริงๆ" ในที่สุด ธามก็สามารถจัดการกับลูกน้องของสมชายได้จนหมดสิ้น เขาเดินโซเซเข้ามาหา รสา ก่อนจะทรุดตัวลง "เป็นอะไรมากไหม" รสาถามด้วยความเป็นห่วง เธอรีบเข้าไปประคองเขา "ไม่เป็นไร" ธามตอบหอบๆ "แค่... แค่เหนื่อยหน่อย" "เราต้องไปกันแล้ว" รสาบอก "ก่อนที่พวกมันจะกลับมาพร้อมกับคนอื่นๆ" ธามพยักหน้า ทั้งสองออกวิ่งออกจากคฤหาสน์วราฤทธิ์อย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังรถที่จอดรออยู่ห่างออกไปไม่ไกล "รถคันนี้ของใคร" รสาถาม "รถของฉันเอง" ธามตอบ "ฉันเตรียมไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน" ทั้งสองรีบขึ้นรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าสู่สถานที่ที่ธามวางแผนไว้ "เราจะไปไหนกัน" รสาถามขณะที่รถพุ่งทะยานไปตามถนน "ฉันมีบ้านพักลับอยู่แถบชานเมือง" ธามอธิบาย "ที่นั่นปลอดภัยที่สุดสำหรับพวกเราในตอนนี้" "แล้วแผนการต่อไปของคุณคืออะไร" รสาถาม "คุณจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคุณและเปิดโปงสมชายได้อย่างไร" "ฉัน... ฉันต้องรวบรวมหลักฐานเพิ่มเติม" ธามกล่าว "สมชายมีหลักฐานบางอย่างที่ใช้บีบบังคับฉันอยู่ และฉันต้องหาทางทำลายมัน" "หลักฐานอะไร" รสาถาม "มันเกี่ยวกับ... ความผิดพลาดในอดีตของฉัน" ธามตอบอย่างอึกอัก "เรื่องส่วนตัวที่ถ้าถูกเปิดเผยออกไป จะส่งผลกระทบอย่างร้ายแรงต่อฉันและครอบครัว" รสารู้สึกประหลาดใจ เธอไม่เคยรู้เรื่องราวในอดีตของธามมาก่อน "แล้วมันเกี่ยวกับครอบครัวของฉันอย่างไร" "สมชายใช้เรื่องนี้ข่มขู่ฉัน" ธามอธิบาย "เขาบอกว่าจะเปิดโปงความลับของฉัน ถ้าฉันไม่ยอมทำตามแผนของเขา" "คุณแน่ใจหรือว่าเขาจะทำจริงๆ" รสาถาม "เขาทำมาแล้วหลายครั้ง" ธามตอบ "เขาเป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจเลย" ขณะที่รถกำลังวิ่งไปตามถนน ก็มีรถอีกคันหนึ่งขับไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด "แย่แล้ว" ธามอุทาน "พวกมันตามเรามาจนได้" "ใคร" รสาถาม "ลูกน้องของสมชาย" ธามตอบ "ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะเร็วขนาดนี้" ธามพยายามเร่งความเร็วของรถเพื่อหนีจากการไล่ล่า แต่รถของสมชายก็ยังคงตามติดอยู่ไม่ห่าง "เราต้องหาทางสลัดพวกเขาไปให้ได้" ธามกล่าว "แล้วเราจะทำอย่างไร" รสาถามอย่างหวาดกลัว "เธอไม่ต้องห่วง" ธามบอก "ฉันมีแผน" ธามหักเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนที่แคบและคดเคี้ยว เขาใช้ความชำนาญในการขับรถเพื่อหลบหลีกรถไล่ล่า การไล่ล่าเป็นไปอย่างตื่นเต้นและอันตราย รถทั้งสองคันวิ่งผ่านถนนที่มืดมิดและเปลี่ยว สลับกับการเข้าโค้งอย่างหวุดหวิด "เกือบจะไปแล้ว" ธามพึมพำเมื่อเห็นว่ารถไล่ล่าเริ่มตามมาไม่ทัน แต่แล้ว รถของสมชายก็โผล่ออกมาจากอีกด้านหนึ่ง สกัดกั้นเส้นทางของพวกเขาไว้ "พวกมันดักหน้าเราไว้!" ธามอุทาน ธามตัดสินใจหักเลี้ยวรถอย่างกะทันหัน มุ่งหน้าไปยังทุ่งนาข้างทาง เขาไม่สนใจว่ารถจะเสียหายหรือไม่ ขอเพียงแค่ให้หลุดพ้นจากการไล่ล่าไปให้ได้ รถของพวกเขากระโดดข้ามคันนาอย่างแรง ทำให้รสารู้สึกเหมือนจะกระเด็นออกจากเบาะ "ระวัง!" เธอร้อง รถของสมชายพยายามขับตามเข้ามา แต่ด้วยสภาพถนนที่ไม่เอื้ออำนวย ทำให้รถของพวกมันไม่สามารถเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว ธามใช้โอกาสนี้เร่งความเร็วของรถให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในที่สุด พวกเขาก็สามารถหลุดพ้นจากการไล่ล่ามาได้ ธามขับรถไปยังบ้านพักลับตามที่วางแผนไว้ ทิ้งให้รถของสมชายติดแหง็กอยู่กลางทุ่งนา เมื่อมาถึงบ้านพักลับ ธามก็รีบพาเธอเข้าไปข้างใน "ที่นี่ปลอดภัยแล้ว" เขาบอก รสารู้สึกโล่งใจ แต่ก็ยังคงสั่นเทา "ขอบคุณนะธาม" เธอเอ่ย "คุณช่วยฉันไว้จริงๆ" "ฉันทำเพื่อเธอ" ธามตอบ "และฉันจะปกป้องเธอเสมอ" ทั้งสองมองหน้ากัน บรรยากาศระหว่างพวกเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน รสาเริ่มไม่แน่ใจอีกครั้งว่าเธอควรจะรู้สึกอย่างไรกับธาม ความแค้น ความสับสน หรือความห่วงใย ความรู้สึกทั้งหมดถาโถมเข้ามาพร้อมกัน "ฉัน... ฉันต้องไปบอกพ่อ" รสาพูด "พ่อต้องรู้เรื่องนี้" "ได้" ธามพยักหน้า "แต่เราต้องรอบคอบนะรสา การเปิดโปงสมชายไม่ใช่เรื่องง่าย" "ฉันรู้" รสาตอบ "แต่เราต้องทำ" เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรหาบิดา แต่แล้วเธอก็หยุดชะงักเมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "ข้อความจากใคร" ธามถาม "ไม่รู้" รสาตอบ "มันเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย" เธอเปิดอ่านข้อความนั้น ข้อความสั้นๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว "ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน"