"ทำลาย" ธามทวนคำ "เธอหมายถึงอะไร" เงาปริศนานั้นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแห้งผาก ราวกับก้อนกรวดเสียดสีกัน "เธอไม่รู้จริงๆ หรือ ธาม" มันก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นร่างผอมบางของหญิงสาวคนหนึ่ง ดวงตาของเธอฉายแววอาฆาตแค้น ดวงหน้ารูปไข่ซีดเซียวราวกับคนป่วย ผมสีดำยาวสลวยถูกรวบตึงไว้ด้านหลัง เผยให้เห็นโครงหน้าชัดเจน "ฉันคือน้องสาวของคนที่พ่อของเธอเคยเหยียบย่ำจนไม่เหลืออะไร" รสาเบิกตากว้าง พยายามประมวลผลคำพูดของหญิงสาวตรงหน้า "พ่อของฉัน..." เธอพึมพำ "พ่อของฉันทำอะไร" "พ่อของเธอ... วราฤทธิ์" หญิงสาวเอ่ยชื่อด้วยความขมขื่น "เขาคือคนที่พรากทุกอย่างไปจากครอบครัวของฉัน เขาทำลายธุรกิจของพ่อฉันจนล้มละลาย พรากบ้านช่องเงินทองไปทั้งหมด พ่อกับแม่ของฉันเสียใจจนตรอมใจตายไปในที่สุด" น้ำตาคลอหน่วยของหญิงสาวเริ่มเอ่อล้น "และฉัน... ฉันก็ต้องทนทุกข์ทรมานมาตลอดชีวิต เพราะสิ่งที่พ่อของเธอทำ" ธามยืนนิ่ง เขากำหมัดแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ "ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน" เขาพูดเสียงเรียบ "พ่อของฉันไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฟัง" "แน่นอนสิ" หญิงสาวเย้ยหยัน "คนอย่างวราฤทธิ์ คงไม่ยอมให้ใครรู้เรื่องเลวร้ายที่เขาทำหรอก" เธอหันมามองรสา "ส่วนเธอ... รสา" เสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อย แต่แววตาแห่งความแค้นยังคงฉายชัด "เธอคือลูกสาวของเขา เธอคือส่วนหนึ่งของความเจ็บปวดที่ฉันต้องแบกรับมาตลอด" "ฉัน... ฉันไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย" รสาพยายามอธิบาย น้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันไม่เคยทำอะไรให้คุณ" "แต่เธอคือลูกสาวของเขา" หญิงสาวกล่าวซ้ำ "และนั่นก็เพียงพอแล้ว" เธอสูดลมหายใจลึก "ฉันเฝ้ารอวันนี้มานาน เฝ้ารอวันที่จะได้แก้แค้นให้ครอบครัวของฉัน" "คุณจะทำอะไร" ธามถาม พลางขยับตัวเข้ามาบังหน้ารสาเล็กน้อย "คุณจะทำร้ายพวกเราหรือ" "ทำร้ายน่ะเหรอ" หญิงสาวหัวเราะอีกครั้ง "มันยังไม่พอหรอก" เธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมตัวยาวของเธอ "สิ่งที่ฉันต้องการคือการเปิดโปงความจริง" รสาและธามมองหน้ากันอย่างงุนงง "ความจริงอะไร" ธามถาม "ความจริงที่ว่าวราฤทธิ์ พ่อของเธอ คือปีศาจร้ายที่ย่ำยีคนอื่นเพื่อความสุขของตัวเอง" หญิงสาวพูด ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น "ฉันมีหลักฐานทุกอย่าง หลักฐานที่จะทำให้พ่อของเธอต้องตกต่ำเหมือนที่ครอบครัวของฉันเคยเป็น" "หลักฐาน..." รสาทวนคำ "คุณหมายถึงเอกสารที่คุณบอกว่ามีอยู่ในที่ซ่อนของธามเหรอ" "ไม่ใช่" หญิงสาวส่ายหน้า "เอกสารที่ว่านั่นมันเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของความจริงทั้งหมด" เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ "ฉันมีบันทึกเสียง การสนทนาลับๆ ของวราฤทธิ์ กับผู้มีอิทธิพลบางคน เอกสารการโอนเงินผิดกฎหมาย รายชื่อบริษัทที่ฟอกเงิน... ทุกอย่างที่ยืนยันว่าวราฤทธิ์ คือเจ้าพ่อเบื้องหลังธุรกิจมืดทั้งหมด" ธามอึ้งไป เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนขนาดนี้ "แล้วคุณจะใช้หลักฐานพวกนั้นทำไม" "ฉันจะเปิดโปงเขา" หญิงสาวตอบเสียงหนักแน่น "ฉันจะทำให้ทุกคนรู้ว่าวราฤทธิ์เป็นคนอย่างไร ฉันจะทำให้เขาสูญเสียทุกอย่าง เหมือนที่ครอบครัวของฉันเคยเป็น" เธอหันมามองรสา "และเธอ... รสา เธอก็จะได้รับรู้ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับพ่อของเธอด้วย" "คุณ... คุณจะมอบหลักฐานนั้นให้ใคร" รสาถามด้วยความหวัง "ฉันกำลังจะไปมอบให้ตำรวจ" หญิงสาวตอบ "แต่ก่อนอื่น... ฉันต้องแน่ใจว่าคนอย่างสมชาย จะไม่สามารถเข้ามาขัดขวางได้" "สมชาย" ธามอุทาน "คุณรู้เรื่องสมชายด้วยเหรอ" "แน่นอน" หญิงสาวกล่าว "ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับแผนการของสมชาย และฉันก็รู้ว่าวราฤทธิ์ก็มีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้ด้วย" เธอชี้ไปที่ธาม "ฉันรู้ว่าเธอมีบางอย่างที่จะเปิดโปงสมชาย ฉันจึงต้องการเธอ" "ต้องการผมไปทำไม" ธามถาม "ฉันต้องการให้เธอเป็นพยาน" หญิงสาวตอบ "ฉันต้องการให้เธอช่วยยืนยันหลักฐานเหล่านั้น ฉันต้องการให้เธอช่วยเปิดโปงความชั่วร้ายของวราฤทธิ์และสมชายไปพร้อมๆ กัน" รสาฟังทุกอย่างด้วยความตกตะลึง เธอไม่เคยคิดเลยว่าพ่อของเธอจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ "ไม่จริง... พ่อไม่ทำแบบนั้นแน่" เธอปฏิเสธเสียงหลง "จริงหรือไม่จริง เธอจะได้รู้ในไม่ช้า" หญิงสาวกล่าว "แต่ตอนนี้... เราต้องไปจากที่นี่" ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังแว่วมาแต่ไกล หญิงสาวตื่นตระหนก "แย่แล้ว... พวกมันตามมาเร็วจริงๆ" "คุณ... คุณส่งสัญญาณให้ตำรวจมาเองหรือ" ธามถาม "ไม่ใช่" หญิงสาวส่ายหน้า "ฉันคิดว่า... สมชายรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่" "เราต้องไปกันแล้ว" ธามรีบคว้ามือรสา "ไปเร็ว!" ทั้งสามรีบวิ่งเข้าไปในความมืด หญิงสาวนำทางไปอย่างชำนาญ เธอวิ่งนำไปก่อน โดยที่รสาและธามวิ่งตามติดๆ เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนร้ายดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ "พวกมันมาแล้ว!" หญิงสาวตะโกน "รีบไปทางนี้!" พวกเขาเลี้ยวเข้าซอยแคบๆ ที่มืดมิด เสียงฝีเท้าของคนร้ายดังไล่หลังมาติดๆ ธามหันกลับไปมองเห็นเงาตะคุ่มของชายฉกรรจ์หลายคนกำลังวิ่งตามมา เขากระชับมือรสาแน่น "เราจะหนีไปไหนกัน" รสาถามเสียงหอบ "ไปที่ปลอดภัย" หญิงสาวตอบ "ฉันมีที่ซ่อนของฉัน" พวกเขามาถึงรถยนต์คันหนึ่งที่จอดซ่อนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ธามเปิดประตูรถทันที "ขึ้นรถ!" ทั้งสามรีบกระโดดเข้าไปในรถ ธามสตาร์ทเครื่องยนต์ทันที เสียงยางบดกับพื้นถนนดังสนั่น ขณะที่รถพุ่งทะยานออกไป ท่ามกลางความมืด "พวกมันตามมา!" หญิงสาวชี้ไปที่รถยนต์สีดำคันหนึ่งที่กำลังวิ่งไล่ตามพวกเขามาติดๆ "ฉันเห็นแล้ว" ธามกล่าว "ฉันจะพยายามพาพวกเราหนีไปให้ได้" รถยนต์ของพวกเขาวิ่งด้วยความเร็วสูง ฝ่าความมืดไปตามถนนที่คดเคี้ยว เสียงปืนดังขึ้นนัดหนึ่ง กระสุนเฉียดผ่านกระจกข้างไปอย่างหวุดหวิด รสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "พวกเขาจะยิงเรา!" เธอร้อง "ใจเย็นรสา" ธามพยายามควบคุมรถ "ฉันจะพาเธอไปให้พ้นจากอันตรายนี้" หญิงสาวปริศนาหันมามองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "ฉันเชื่อใจเธอ ธาม" ธามพยักหน้า เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขารู้ว่าเขาต้องปกป้องรสาให้ได้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม