เสียงไซเรนของรถตำรวจดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ สร้างความแตกตื่นให้กับวราฤทธิ์และสมชายเป็นอย่างมาก ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความหวาดผวา ใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี รสาที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็มีสีหน้าตึงเครียดไม่ต่างกัน เธอรู้ดีว่าช่วงเวลาแห่งการเปิดเผยความจริงได้มาถึงแล้ว ธามยืนสงบนิ่งอยู่ข้างๆ เธอ ดวงตาจับจ้องไปยังประตูห้องทำงานที่ถูกผลักออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายที่ก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ "วราฤทธิ์ สุริยะชัย และสมชาย กาญจนพัฒน์" เสียงของสารวัตรหนุ่มดังขึ้น ชัดเจนและหนักแน่น "พวกคุณถูกจับกุมในข้อหาค้ายาเสพติดฟอกเงิน และร่วมกันก่ออาชญากรรมต่างๆ ที่เป็นภัยต่อสังคม" วราฤทธิ์พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง "พวกคุณมีหมายจับหรือเปล่า" เขาถามเสียงสั่น "เรามีหลักฐานครบถ้วนครับ" สารวัตรตอบ พร้อมชี้ไปยังกล่องเอกสารที่อยู่บนโต๊ะทำงาน "หลักฐานเหล่านี้เพียงพอที่จะดำเนินคดีกับพวกคุณได้" สมชายที่ยืนอยู่ข้างๆ วราฤทธิ์เริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจ เขาพยายามจะก้าวไปคว้าเอกสาร แต่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าขัดขวางอย่างรวดเร็ว "ปล่อยนะ! แกจะมาจับฉันไม่ได้!" สมชายตะโกนลั่น เขาพยายามต่อสู้ขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถต้านทานแรงของเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ "อยู่นิ่งๆ ครับคุณสมชาย" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งกล่าว "การต่อสู้ขัดขืนจะทำให้สถานการณ์ของคุณแย่ลงไปอีก" วราฤทธิ์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดอาลัย เขามองไปยังเอกสารบนโต๊ะ ภาพชีวิตของเขาทั้งหมดกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา "ฉัน... ฉันไม่คิดว่ามันจะจบลงแบบนี้" เขากล่าวเสียงแผ่วเบา "พ่อคะ" รสาเดินเข้าไปหาบิดาของเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเสียใจ ผิดหวัง และสงสาร "ทำไมพ่อถึงทำเรื่องแบบนี้" วราฤทธิ์เงยหน้าขึ้นมองลูกสาว ดวงตาของเขามีแววตัดพ้อ "พ่อก็แค่อยากให้ลูกกับแม่สบาย พ่อไม่อยากให้พวกเราลำบากเหมือนที่พ่อเคยลำบากมาก่อน" "แต่ความสบายที่ได้มาด้วยวิธีผิดๆ มันจะอยู่กับเราได้นานแค่ไหนคะพ่อ" รสาถาม น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "แล้วมันไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนหรือคะ" "พ่อ... พ่อไม่เคยคิดว่ามันจะขนาดนี้" วราฤทธิ์ตอบ "พ่อคิดว่ามันเป็นแค่ธุรกิจธรรมดาที่ทำเงินได้เร็ว" "ธุรกิจธรรมดาที่คร่าชีวิตคนมามากเท่าไหร่แล้วพ่อ" รสาถามต่อเสียงสั่น "ธุรกิจที่ทำให้คนบริสุทธิ์ต้องเดือดร้อน" สมชายที่ถูกควบคุมตัวอยู่ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเยาะ "แกมันโง่เองวราฤทธิ์! ถ้าแกไม่ทำเรื่องพวกนี้ ฉันก็คงไม่เดือดร้อนไปด้วย" "แกก็ไม่ได้ดีไปกว่าฉันหรอกสมชาย!" วราฤทธิ์ตวาดกลับ "ถ้าแกไม่ชักชวนฉันตั้งแต่แรก เรื่องมันก็คงไม่เป็นแบบนี้" "พอแล้วค่ะ" รสาแทรกขึ้นมา "ตอนนี้ทะเลาะกันไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น" เธอหันไปมองธาม "ขอบคุณนะธาม ที่ช่วยฉันเปิดโปงเรื่องนี้" ธามเดินเข้ามาใกล้รสา เขาจับมือเธอไว้เบาๆ "ผมทำในสิ่งที่ถูกต้องนะรสา" "ฉันรู้" รสาตอบ "แต่ฉันก็ยังเจ็บปวดอยู่ดี" "ผมเข้าใจ" ธามกล่าว "แต่บางครั้งความเจ็บปวดก็เป็นสิ่งที่เราต้องยอมรับ เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ถูกต้อง" เจ้าหน้าที่ตำรวจเริ่มนำตัววราฤทธิ์และสมชายออกจากห้องทำงานไป รสาได้แต่มองตามหลังบิดาของเธอไปอย่างเงียบๆ ภาพที่เธอเคยเห็นพ่อของเธอในอุดมคติ บัดนี้กำลังเดินจากไปพร้อมกับตราตรึงของอาชญากร "รสา" ธามเรียกชื่อเธอเบาๆ "เธอโอเคไหม" "ฉันไม่รู้สิธาม" รสาตอบ "ทุกอย่างมันเร็วไปหมด ฉันยังตั้งตัวไม่ทัน" "ค่อยๆ นะ" ธามพูด "เรื่องมันจะค่อยๆ ดีขึ้นเอง" "แล้วเรื่องของเธอเป็นยังไงบ้าง" รสาถาม "เธอได้หลักฐานทั้งหมดแล้วใช่ไหม" "ใช่" ธามตอบ "หญิงสาวคนนั้นเขาไว้ใจเรา เขาให้หลักฐานทั้งหมดมาแล้ว" "เธอเป็นใครกันแน่" รสาถาม "ฉันยังไม่รู้ชื่อเธอเลย" "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" ธามตอบ "เธอแค่บอกว่าเธอต้องการความยุติธรรม" "ฉันหวังว่าเธอจะได้รับความยุติธรรมนะ" รสาพึมพำ "และหวังว่าเราจะผ่านเรื่องนี้ไปได้ด้วยดี" "เราจะผ่านมันไปได้ด้วยกัน" ธามยืนยัน เขากอดรสาไว้แน่น ปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่อบอุ่น ขณะที่ทั้งสองกำลังยืนกอดกันอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของธามก็ดังขึ้น เขาปล่อยรสาแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหล" ธามรับสาย "นี่คุณธามใช่ไหมคะ" เสียงของผู้หญิงดังมาจากปลายสาย เป็นเสียงที่คุ้นเคย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความกังวล "ใช่ครับ ผมธาม มีอะไรให้ช่วยครับ" "ฉัน... ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ" เสียงนั้นกล่าว "เกี่ยวกับวราฤทธิ์ และสมชาย" ธามขมวดคิ้ว "เรื่องอะไรครับ" "ฉัน... ฉันคือคนที่ให้หลักฐานคุณมาเมื่อคืนค่ะ" เสียงนั้นกล่าว "แต่ฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย" "อะไรนะครับ!" ธามอุทานด้วยความตกใจ "คุณอยู่ที่ไหน" "ฉัน... ฉันอยู่ที่กระท่อมหลังนั้นค่ะ" เสียงนั้นตอบ "แต่ตอนนี้มีคนกำลังจะเข้ามา" "ผมกำลังไป" ธามพูดทันที "คุณอย่าเพิ่งทำอะไร" เขาตัดสายไป หันมามองหน้ารสาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "รสา เราต้องไปช่วยหญิงสาวคนนั้น" "เกิดอะไรขึ้น" รสาถามอย่างกังวล "เธอโทรมา บอกว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย" ธามอธิบาย "เราต้องรีบไปที่กระท่อมหลังนั้น" รสาพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ฉันไปด้วย" ทั้งสองรีบออกจากห้องทำงานของวราฤทธิ์ มุ่งหน้าไปยังรถยนต์ของธาม หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวด้วยความกังวลและเร่งรีบ พวกเขารู้ดีว่าการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมยังไม่จบลงง่ายๆ และยังมีอันตรายรออยู่ข้างหน้า