"ตรงนี้มันอับสัญญาณ" มีนาตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "เราต้องออกไปจากป่าให้ไกลกว่านี้" "แล้วธามล่ะ!" รสาถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก เธอมองกลับไปทางกระท่อมด้วยความเป็นห่วง "เขาจะไหวไหม" "เขาจะพยายามให้ถึงที่สุด" มีนากล่าว "แต่เราก็ต้องช่วยตัวเองก่อน" ชายฉกรรจ์ที่ไล่ตามมาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ รสาผลักมีนาให้รีบวิ่งไปข้างหน้า "ไปเลย! ฉันจะถ่วงเวลาเขาเอง!" "ไม่ได้นะรสา!" มีนาตะโกนกลับ "เราต้องไปด้วยกัน!" ชายฉกรรจ์คนนั้นกระชากแขนมีนาไว้ได้สำเร็จ มีนาสู้ขัดขืน เขาผลักเธอแรงจนเสียหลัก รสาเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้า เธอรีบพุ่งเข้าไปใช้หมัดต่อยเข้าที่ท้องของชายฉกรรจ์คนนั้นเต็มแรง ชายฉกรรจ์ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เขาปล่อยมีนาและหันมาเล่นงานรสาแทน "แก! ยัยเด็ก! กล้าดียังไง!" ชายฉกรรจ์คำราม พลางพุ่งเข้าจับรสา "หนีไปมีนา! โทรหาตำรวจ!" รสาตะโกน ทั้งที่กำลังถูกชายฉกรรจ์อีกคนผลักกระเด็นไปติดกับต้นไม้ใหญ่ มีนาเห็นรสาตกอยู่ในอันตรายก็ลังเล แต่เธอก็รู้ดีว่าหากเธอไม่ไปเอารถและโทรแจ้งตำรวจ ทุกอย่างก็จะยิ่งแย่ลง เธอหันกลับไปมองรสาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะวิ่งไปตามเส้นทางเดิมอย่างสุดกำลัง เสียงการต่อสู้ดังสะท้อนก้องป่า ธามยังคงต่อสู้กับชายฉกรรจ์สองคนอย่างดุเดือด เหงื่อไหลท่วมกาย บาดแผลเล็กๆ น้อยๆ เริ่มปรากฏบนใบหน้าและแขนของเขา เขาพยายามถ่วงเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็รู้ว่ากำลังจะหมดแรง "แกจะสู้ได้อีกนานแค่ไหน" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งกล่าวเยาะเย้ย "พวกเรามีกันเยอะแยะ" "จนกว่าพวกแกจะหยุด" ธามตอบ หอบหายใจอย่างหนัก "ฝันไปเถอะ!" ชายฉกรรจ์อีกคนตะโกน ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีธามอีกครั้ง ธามปัดป้องด้วยความยากลำบาก เขากระโดดหลบหมัดที่ชกเข้าใส่ใบหน้าอย่างเฉียดฉิว ร่างของเขาเซถอยหลังไปติดกับต้นไม้ใหญ่ ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของกลุ่มชายฉกรรจ์ "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เป็นเสียงของชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มของพวกเขา ชายฉกรรจ์ทั้งสองที่กำลังต่อสู้กับธามชะงักเล็กน้อย หันไปมองตามเสียงนั้น "มีอะไรวะ" หนึ่งในนั้นถาม "พวกแกทำอะไรกันอยู่" หัวหน้ากลุ่มเดินเข้ามา ใบหน้าฉายแววไม่พอใจ "วราฤทธิ์สั่งให้จับเป็น ไม่ใช่ฆ่าทิ้ง! แกเกือบจะฆ่าเขาแล้วนะ!" ชายฉกรรจ์ที่กำลังจะโจมตีธามอยู่เมื่อครู่หน้าเสีย "ขออภัยครับหัวหน้า ผมมันเลือดร้อนไปหน่อย" ธามใช้จังหวะที่พวกเขากำลังเผลอ พุ่งเข้าไปเตะเข้าที่ท้องของชายฉกรรจ์คนหนึ่งอย่างแรง ทำให้เขากระเด็นถอยหลังไป เขาไม่รอช้า รีบหันไปคว้ามีดที่ตกอยู่บนพื้น มาถือไว้ในมือเพื่อป้องกันตัว "อย่าเข้ามานะ!" ธามตะโกน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว หัวหน้ากลุ่มมองธามด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "แกนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ" "ผมก็แค่อยากจะปกป้องคนที่ผมรัก" ธามตอบ "น่าชื่นชม" หัวหน้ากลุ่มกล่าว "แต่ก็โง่สิ้นดี" ในขณะเดียวกัน รสาก็ةสามารถต่อสู้กับชายฉกรรจ์ที่พยายามจับเธอได้ เธอใช้ความคล่องแคล่วและไหวพริบหลบหลีกการโจมตี ก่อนจะใช้ไม้ท่อนเล็กๆ ที่ตกอยู่ใกล้ๆ ฟาดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง ชายฉกรรจ์ร้องด้วยความเจ็บปวด และหันมาจ้องรสาด้วยสายตาอาฆาต "แก! ยัยตัวแสบ!" เขาตะโกน รสาไม่ตอบ เธอรีบวิ่งไปหาต้นไม้ที่เธอถูกผลักไปเมื่อครู่ พลางมองหาทางหนีทีไล่ "มีนา! เป็นไงบ้าง!" รสาตะโกนถาม ขณะที่วิ่งไปตามเส้นทาง "เกือบถึงรถแล้ว!" มีนาตะโกนตอบกลับ "แต่สัญญาณโทรศัพท์ยังไม่มีเลย" "ต้องพยายามต่อไป!" รสาบอก เสียงการต่อสู้จากที่กระท่อมดังแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะๆ รสาใจคอไม่ดี เธอหันกลับไปมอง เห็นธามกำลังยืนประจันหน้ากับชายฉกรรจ์หลายคน โดยมีหัวหน้ากลุ่มยืนคุมเชิงอยู่ "ธาม!" รสาตะโกนสุดเสียง ธามหันมามอง เห็นรสาปลอดภัยดีแล้ว ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็ยังคงตั้งสติไว้ "พวกแกจะทำอะไรกับฉันก็ได้" ธามกล่าวกับหัวหน้ากลุ่ม "แต่ปล่อยรสา กับมีนา ไป" "ทำไมฉันต้องทำตามที่แกบอก" หัวหน้ากลุ่มถาม "วราฤทธิ์ต้องการตัวแก" "ผมจะไปกับพวกแก" ธามกล่าว "แต่ขอให้พวกเขาสองคนปลอดภัย" "แกคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดของแกเหรอ" หัวหน้ากลุ่มหัวเราะ "แกมันก็แค่ตัวหมากตัวหนึ่ง" "ถ้าผมไป พวกคุณก็จะได้ตัวผมไป" ธามยืนยัน "แต่ถ้าคุณทำร้ายพวกเขา ผมจะไม่มีวันยอมให้พวกคุณจับผมได้ง่ายๆ" หัวหน้ากลุ่มครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของเขากวาดมองไปที่รสาและมีนาที่กำลังวิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ "ก็ได้... แต่ถ้าแกคิดจะหนี ฉันจะตามล่าแกไปจนถึงที่สุด" "ผมรู้" ธามตอบ ชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินเข้ามา คว้าแขนของธามไว้แน่น ธามไม่ขัดขืน เขาปล่อยให้พวกเขาจับกุม แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่รสาและมีนาจนลับตาไป มีนาและรสารู้สึกถึงความโล่งอกที่อันตรายตรงหน้าได้คลี่คลายลงไปบ้างแล้ว แต่ความกังวลใจก็ยังคงมีอยู่ พวกเธอรีบวิ่งไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก "หวังว่าธามจะไม่เป็นอะไรนะ" รสาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เขาจะปลอดภัย" มีนาปลอบ "เขาเป็นคนแข็งแกร่ง" ทั้งสองขึ้นไปบนรถยนต์ มีนาพยายามสตาร์ทเครื่องยนต์อีกครั้ง "คราวนี้แหละ!" มีนาพูดด้วยความหวัง เครื่องยนต์คำรามขึ้นมาอย่างราบรื่น รสาถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ไปกันเถอะ! เราต้องรีบไปแจ้งตำรวจ" รถยนต์เคลื่อนตัวออกจากป่า ทิ้งไว้เบื้องหลังความวุ่นวายและอันตราย รสาหันกลับไปมองที่กระท่อมเป็นครั้งสุดท้าย ด้วยความหวังว่าธามจะปลอดภัย