สายลมยามเย็นพัดโชยมาอ่อนๆ พาเอากลิ่นหอมของดอกมะลิที่ปลูกอยู่ริมรั้วบ้านลอยมาแตะจมูก ลดาเพิ่งจะกลับมาจากมหาวิทยาลัย เธอถอนหายใจยาวขณะก้าวลงจากรถเมล์ ร่างกายที่อ่อนล้าจากการเรียนหนักตลอดทั้งวัน บวกกับอากาศที่ร้อนอบอ้าว ทำให้เธออยากจะทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวนุ่มที่บ้านใจแทบขาด "กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ หลานรัก" เสียงหวานใสของป้ามะลิดังมาจากในครัวพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหญิงสูงวัย ผมสีดอกเลาถูกรวบเป็นมวยอย่างเรียบร้อย ใบหน้าที่มีริ้วรอยแห่งวัยแต่ยังคงความงามสง่า ลดาเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นป้าด้วยความคิดถึง "คิดถึงป้าที่สุดเลยค่ะ วันนี้ป้าทำอะไรอร่อยให้หนูกินคะ" ป้ามะลิหัวเราะเบาๆ "วันนี้มีแกงส้มผักรวมกับปลาทอดฝีมือป้านี่แหละ ว่าแต่ วันนี้เรียนเป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม" "ก็เรื่อยๆ ค่ะป้า วันนี้มีพรีเซนต์งานใหญ่ ต้องเตรียมตัวเยอะหน่อย" ลดาตอบพร้อมกับวางกระเป๋าลงบนเคาน์เตอร์ครัว "ป้าสบายดีนะคะ ไม่ได้ไปเดินตลาดกับเพื่อนบ้านบ้างเหรอคะ" "ป้าไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่ เดี๋ยวนี้คนเยอะแยะวุ่นวาย ป้าชอบอยู่บ้านแบบนี้มากกว่า นั่งๆ นอนๆ กับต้นไม้ใบหญ้า ดีต่อใจดี" ป้ามะลิพูดพลางชะเง้อไปมองนอกหน้าต่าง "อ้อ แล้วไอ้ต้นรักของป้าล่ะ หายไปไหน ไม่เห็นมาช่วยงานป้าเลย" คำว่า 'ต้นรัก' ทำเอามึนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าป้ามะลิหมายถึงต้นนที เพื่อนบ้านที่อยู่บ้านถัดจากบ้านเธอ ต้นนทีเป็นลูกชายคนเดียวของลุงสมชายและป้าสมร เป็นคนที่มีนิสัยร่าเริง อัธยาศัยดี และมักจะแวะเวียนมาช่วยป้ามะลิทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ เสมอ ตั้งแต่เด็กจนโต ลดาเห็นต้นนทีมาตั้งแต่เด็ก พวกเขาเติบโตมาด้วยกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ "ต้นไปแล้วค่ะป้า เขาบอกว่ามีธุระต้องไปจัดการที่ต่างจังหวัด เห็นว่าไปหลายวัน" ลดาโกหก เธอไม่อยากให้ป้าเป็นห่วง ต้นนทีไม่ได้ไปต่างจังหวัด แต่เขาไปพักผ่อนที่คอนโดของเขาในตัวเมืองกับกลุ่มเพื่อน เขาบอกว่าอยากได้เวลาส่วนตัวบ้าง ลดาเองก็เข้าใจ "อ้าว ไปเสียแล้วเหรอ เสียดายจัง" ป้ามะลิพึมพำ "เด็กคนนั้นน่ะ เป็นคนดีนะ หลานเอ๊ย ชอบช่วยเหลือคนอื่นเสมอเลย" "ค่ะ ป้าพูดถูก" ลดาเห็นด้วย "ต้นเป็นคนดีจริงๆ" บทสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู "ก๊อกๆ" "ใครมานะ" ป้ามะลิเอ่ยถาม "ป้าไม่ได้นัดใครไว้" "หนูไปเปิดเองค่ะป้า" ลดาเดินไปที่ประตูและเปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาทันที ต้นนที! เขามายืนอยู่หน้าบ้านเธอ เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ขาดๆ ชายกางเกงพับขึ้นมาถึงประมาณเข่า ผมยุ่งเล็กน้อยจากลม แต่ก็ยังดูดีเหลือเกิน ดวงตาคมกริบเหมือนเคย จ้องมองมาที่เธออย่างมีความหมาย "ไง ลดา" ต้นนทีทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "พอดีผ่านมาแถวนี้ ก็เลยแวะมาหา" "เอ่อ... ต้น" ลดาพยายามเก็บอาการตกใจ "กลับมาแล้วเหรอ ไม่ได้บอกล่วงหน้าเลย" "ก็อยากเซอร์ไพรส์ไง" ต้นนทีเลิกคิ้ว "ป้ามะลิอยู่ไหม" "อยู่ค่ะ กำลังทำกับข้าวอยู่" ลดาผายมือเชิญให้เขาเข้ามา "เข้ามาสิ" ต้นนทีเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง "ป้าครับ ผมต้น มาแล้วครับ" "อ้าว ต้น! มาตอนไหนเนี่ย" ป้ามะลิเดินออกมาจากครัว เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน "ไปทำอะไรมา หายไปตั้งหลายวัน" "พอดีมีงานด่วนเข้ามาน่ะครับป้า ก็เลยต้องไปจัดการ" ต้นนทีตอบตามบทที่คิดไว้ "แล้วก็คิดถึงฝีมือป้า เลยแวะมาขอข้าวทานสักหน่อย" "โอ้โห มาก็มาตัวเปล่าเลยนะเรา" ป้ามะลิบ่นอย่างแซวๆ "แต่ไม่เป็นไรหรอก ทานด้วยกันนี่แหละ" ตลอดมื้ออาหาร ลดารู้สึกได้ถึงสายตาของต้นนทีที่จับจ้องมาที่เธอเป็นระยะๆ เขาจะถามคำถามเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับการเรียนของเธอ ถามถึงชีวิตประจำวันของเธอ ราวกับเป็นห่วงเป็นใยอย่างที่เคยเป็นมาตลอด "ช่วงนี้งานที่มหา'ลัยยุ่งมากไหม" ต้นนทีถามขณะตักข้าวเข้าปาก "เห็นพักนี้ดูซีดๆ ไปนะ" "ก็ยุ่งปกติค่ะ" ลดาตอบเสียงเบา "แต่ก็ไหวอยู่" "ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกได้นะ" ต้นนทีพูดเน้นเสียง "อย่าเกรงใจ" คำพูดของเขามันมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าที่เคยเป็น ลดาแอบมองเขา ใบหน้าของเขายังคงหล่อเหลาเหมือนเดิม แต่สายตาที่มองเธอ มันมีความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "ต้นน่ะนะ เป็นห่วงเป็นใยลดาตลอดเลย" ป้ามะลิพูดแทรกขึ้นมา "ดีแล้วล่ะที่สองคนนี้เป็นเหมือนพี่น้อง ช่วยเหลือกันแบบนี้" คำว่า 'พี่น้อง' ถูกพูดออกมาจากปากป้ามะลิ ทำให้ร่างของลดาสั่นสะท้านเล็กน้อย เธอแอบมองต้นนทีอีกครั้ง เขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ ให้กับป้า แต่แววตาที่มองมาที่เธอมันมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ หลังจากทานอาหารเสร็จ ต้นนทีก็ขอตัวกลับ เขามอบของฝากเป็นผลไม้เมืองนอกหลายชนิดให้ป้ามะลิ ก่อนจะหันมาหาลดา "ว่างๆ เจอกันนะ ลดา" "ค่ะ" ลดาตอบเสียงแผ่ว ลดาเดินออกมาส่งต้นนทีจนถึงหน้าบ้าน ขณะที่ต้นนทีกำลังจะขึ้นรถ เขาก็หันกลับมา "พรุ่งนี้เย็น เจอกันนะ" "พรุ่งนี้เย็น... จะไปไหนเหรอ" ลดาถามอย่างไม่แน่ใจ "ก็แค่ออกไปเดินเล่นกัน" ต้นนทีตอบพลางยิ้มมุมปาก "ที่สวนสาธารณะแถวบ้านไง" "อืม... ก็ได้" ลดาพยักหน้าตอบรับ เมื่อรถของต้นนทีแล่นหายไปจากถนน ลดาก็ยืนนิ่งอยู่หน้าบ้าน ความรู้สึกสับสนตีปนเปกันไปหมด เธอไม่รู้ว่าทำไมต้นนทีถึงกลับมาอย่างกะทันหัน และทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา หรือที่ป้ามะลิพูดว่าพวกเขาเป็นเหมือนพี่น้อง มันเป็นความจริง หรือเป็นเพียงคำพูดที่ทำให้เธอเข้าใจผิดไปเอง