ตอนที่ 16 — ความจริงที่แอนนี่ต้องการเปิดเผย
"ฉันแค่อยากจะมาขอโทษ" แอนนี่กล่าว "ฉันอาจจะพูดอะไรที่แรงไปหน่อย"
ลดาและต้นนทีมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ แอนนี่ที่เคยแสดงท่าทีคุกคามและไม่เป็นมิตร ตอนนี้กลับมาพร้อมกับคำขอโทษอย่างนั้นหรือ? ลดาพยายามประมวลผลสิ่งที่แอนนี่พูด ดวงตาของเธอจับจ้องใบหน้าของอดีตคนรักของต้นนทีอย่างพิจารณา
"ขอโทษเหรอครับ" ต้นนทีถามเสียงเรียบ เขาไม่แสดงทีท่าว่าจะคล้อยตาม "หลังจากที่คุณพูดจาใส่ร้ายลดาที่คาเฟ่เมื่อวันก่อน"
แอนนี่ถอนหายใจเบาๆ "ฉันรู้ว่าฉันทำตัวไม่ดี ฉันแค่อยากจะอธิบายอะไรบางอย่างให้คุณฟัง" เธอหันไปมองลดา "คุณลดาคะ ฉันอยากจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวสักครู่ได้ไหมคะ"
ลดาหันไปมองต้นนที ต้นนทีพยักหน้าให้ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของต้นนทีที่ส่งมาให้กำลังใจ เขาเชื่อใจเธอ และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
"ก็ได้ค่ะ" ลดาตอบ "คุณต้นคะ หนูขอตัวแป๊บนึงนะคะ"
"ผมรออยู่ตรงนี้" ต้นนทีบอก เขาจับมือลดาเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ
แอนนี่เดินนำลดาไปยังม้านั่งที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย ทั้งสองคนนั่งลงโดยมีระยะห่างพอสมควร ลดาตั้งใจฟังสิ่งที่แอนนี่จะพูด เธอพยายามเปิดใจรับฟัง แม้ว่าความรู้สึกไม่ไว้วางใจจะยังคงอยู่
"ฉันรู้ว่าคุณคงไม่เชื่อใจฉัน" แอนนี่เริ่มพูด "แต่ฉันมาที่นี่เพราะฉันอยากจะบอกความจริงบางอย่างกับคุณ"
"ความจริงอะไรคะ" ลดาถาม
"เรื่องของฉันกับต้น" แอนนี่กล่าว "หลายคนอาจจะคิดว่าฉันกับต้นยังรักกันอยู่ หรือว่าฉันพยายามจะกลับไปหาเขา" เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังรวบรวมสติ "แต่จริงๆ แล้ว... มันไม่ใช่แบบนั้น"
ลดาเอียงคอเล็กน้อย "หมายความว่ายังไงคะ"
"ตอนที่ฉันกับต้นคบกัน" แอนนี่เล่าต่อ "เรามีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนมาก" เธอพยายามหาคำพูดที่เหมาะสม "ต้นรักฉันนะ แต่... ความรักของเรามันเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ และความกดดันจากหลายๆ อย่าง"
"ความกดดันจากอะไรคะ" ลดาถามอย่างสงสัย
"ครอบครัวของเขา" แอนนี่ตอบ "พ่อแม่ของต้นไม่เคยเห็นด้วยกับฉันเลย พวกเขาอยากให้ต้นคบกับคนที่มีฐานะใกล้เคียงกับครอบครัวเขามากกว่า" เธอถอนหายใจ "ฉันรู้สึกกดดันมาก ฉันพยายามทำให้ดีที่สุด แต่สุดท้าย... ฉันก็ทนไม่ไหว"
"แล้วทำไมคุณถึงมาบอกหนูตอนนี้คะ" ลดาถาม
"เพราะฉันเห็นคุณกับต้น" แอนนี่พูด "ฉันเห็นว่าคุณรักเขาจริงๆ และฉันก็เห็นว่าต้นมีความสุขกับคุณ" น้ำเสียงของเธออ่อนลง "ฉันไม่อยากให้ความเข้าใจผิด หรือเรื่องในอดีตของฉันกับต้น มาทำลายความสัมพันธ์ของคุณ"
"แต่คุณก็พูดจาดูถูกหนูที่คาเฟ่" ลดาแย้ง
"นั่นเป็นเพราะฉันสับสน" แอนนี่ยอมรับ "ฉันเห็นคุณทั้งสองคนมีความสุข ฉันรู้สึก... อิจฉาในแบบของฉันเอง" เธอเงยหน้ามองลดา "ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันไม่ควรจะไปพูดจาแบบนั้นกับคุณเลย"
ลดาเงียบไป เธอพิจารณาท่าทีของแอนนี่ คำพูดของเธอฟังดูจริงใจ แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ทำให้เธอยังคงระแวง
"ฉันรู้ว่าคุณอาจจะยังไม่เชื่อใจฉัน" แอนนี่พูดต่อ "แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่า ฉันไม่ได้ต้องการจะกลับไปหาต้นอีกแล้ว" เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "ฉันมีหลักฐานบางอย่าง ที่จะพิสูจน์ว่าฉันพูดความจริง"
แอนนี่เปิดรูปภาพบางรูปในโทรศัพท์ให้ลดาดูก่อนจะยื่นมาให้ ภาพเหล่านั้นเป็นรูปที่เธอถ่ายกับชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง ใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นดูคุ้นตา ลดาเพ่งมองอย่างพิจารณา
"นี่ใครคะ" ลดาถาม
"เขาเป็นเพื่อนของฉัน" แอนนี่ตอบ "เราเจอกันหลังจากที่เลิกกับต้นได้ไม่นาน" เธอยิ้มบางๆ "เรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน และฉันก็มีความสุขกับเขา"
ลดาเลื่อนดูรูปภาพไปเรื่อยๆ เธอเห็นแอนนี่กับชายหนุ่มคนนั้นในสถานที่ต่างๆ ดูเหมือนทั้งสองคนจะสนิทสนมกันมาก
"แล้ว... คุณต้องการให้หนูทำอะไรคะ" ลดาถาม
"ฉันแค่อยากให้คุณรู้ความจริง" แอนนี่ตอบ "ฉันไม่ได้มาเพื่อจะทำลายความสัมพันธ์ของคุณกับต้น" เธอถอนหายใจอีกครั้ง "ฉันแค่อยากให้คุณมั่นใจ ว่าฉันไม่ได้มีเจตนาจะกลับไปหาเขา"
ลดาพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังคงมีความกังวลเล็กน้อย
"ขอบคุณค่ะที่คุณมาบอกหนู" ลดาพูด "หนู... จะพยายามเชื่อใจคุณค่ะ"
"ขอบคุณค่ะ" แอนนี่กล่าว "ฉันขอโทษอีกครั้งที่ทำให้คุณต้องรู้สึกไม่ดี"
ทั้งสองคนลุกขึ้นยืน และเดินกลับไปหาต้นนที
"เป็นไงบ้าง" ต้นนทีถาม เขามองลดาอย่างเป็นห่วง
"ก็... ดีค่ะ" ลดาตอบ "คุณแอนนี่เขามาขอโทษเรา แล้วก็อธิบายเรื่องต่างๆ ให้หนูฟัง"
ต้นนทีหันไปมองแอนนี่ "ผมหวังว่าคุณจะพูดความจริง"
แอนนี่พยักหน้า "ฉันพูดความจริงค่ะต้น" เธอหันไปมองลดาเป็นครั้งสุดท้าย "ฉันขอให้คุณทั้งสองคนมีความสุขมากๆ นะคะ"
ว่าแล้วแอนนี่ก็เดินจากไป ทิ้งให้ลดาและต้นนทียืนอยู่ด้วยกัน
"คุณเชื่อเธอเหรอ" ต้นนทีถาม
"หนู... หนูไม่แน่ใจค่ะ" ลดาตอบ "แต่สิ่งที่เธอพูดก็มีเหตุผลนะ แล้วก็... หนูเห็นรูปในโทรศัพท์ของเธอด้วย"
"ผมจะไม่ให้ใครมาทำร้ายคุณได้อีก" ต้นนทีสัญญาก่อนจะกอดลดาไว้แน่น "ไม่ว่าจะเป็นแอนนี่ หรือใครก็ตาม"
ลดาซบหน้าลงกับอกของต้นนที เธอรู้สึกอบอุ่นใจและปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา คำพูดของแอนนี่อาจจะทำให้เธอคลายความกังวลไปได้บ้าง แต่เธอก็ยังคงต้องใช้เวลาในการประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น
3,954 ตัวอักษร