แม้ว่าป้ามะลิจะให้การยอมรับในความสัมพันธ์ระหว่างลดาและต้นนทีแล้ว และพวกเขาทั้งสองก็พยายามใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตามปกติ แต่โลกภายนอกกลับไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คาดหวัง เสียงซุบซิบนินทาเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จากคนรอบข้าง ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนบ้าน ญาติห่างๆ หรือแม้กระทั่งคนในครอบครัวฝ่ายพ่อของลดาที่ทราบข่าว ต่างก็มีสายตาที่มองมาด้วยความสงสัย ไม่เห็นด้วย และบางครั้งก็เต็มไปด้วยคำตัดสิน "เห็นไหมล่ะต้น ฉันบอกแล้วว่ามันจะต้องมีคนพูดถึง" ลดาถอนหายใจเบาๆ ขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหารเย็นด้วยกันที่บ้านของต้นนที ป้ามะลิใจดีอนุญาตให้พวกเขาสามารถมาเจอกันที่บ้านได้บ่อยขึ้น "เมื่อวานตอนไปซื้อของที่ตลาดป้าสมรก็มองหน้าฉันแบบแปลกๆ เหมือนจะหาเรื่อง" ต้นนทียื่นมือมาวางทับบนมือของลดาที่วางอยู่บนโต๊ะ "ช่างเขาเถอะนะที่รัก เขาจะพูดอะไรก็เรื่องของเขา เราสองคนรู้ดีที่สุดว่าเรารักกันแค่ไหน" "ฉันก็รู้ค่ะ แต่บางทีมันก็อดคิดมากไม่ได้" ลดาบีบมือต้นนทีตอบ "บางทีฉันก็คิดว่าเราทำผิดหรือเปล่า ที่ทำให้คนอื่นต้องมองเราแบบนี้" "ผิดตรงไหน" ต้นนทีถามเสียงนุ่ม "ความรักมันผิดตรงไหนกัน ลดา เธอไม่ได้ไปทำร้ายใคร ไม่ได้ไปขโมยของใคร เราแค่รักกัน มันเป็นเรื่องธรรมชาติ" "แต่ในสายตาของคนอื่น เราเหมือนพี่น้องกันมาตลอด" ลดาพึมพำ "มันดูไม่เหมาะสมเลย" "คนอื่นมองยังไงก็เรื่องของเขา" ต้นนทีพูดหนักแน่นขึ้น "ที่สำคัญคือเรามองกันและกันยังไง และเรารู้สึกยังไงต่อกันมากกว่า ฉันรักเธอ ลดา และเธอเองก็รักฉัน เรามีความสุข เราดีใจที่เราได้มาเจอกัน ได้มาเป็นความสุขของกันและกัน แค่นั้นก็พอแล้ว" ต้นนทียกมือของลดาขึ้นมาจูบเบาๆ ราวกับจะยืนยันคำพูดของเขา ลดาเงยหน้ามองแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นคงและรักของเขา ก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง เธอรู้ว่าต้นนทีเข้มแข็งกว่าเธอมาก และเขาก็พร้อมที่จะเป็นกำแพงปกป้องเธอจากโลกภายนอก "ขอบคุณนะต้น" ลดาเอ่ยเสียงแผ่ว "ที่ทำให้หนูรู้สึกดีขึ้น" "ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ" ต้นนทีตอบ "ที่เข้ามาในชีวิต ทำให้ชีวิตฉันมีความหมายมากขึ้น" เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ป้ามะลิก็เข้ามาเสริมบทสนทนาของทั้งสอง "นั่นสิ ลดา ต้นนทีพูดถูกนะ คนเราจะไปตามปากคนทั้งโลกไม่ได้หรอก เราทำในสิ่งที่เราคิดว่าถูกต้องและมีความสุขก็พอแล้ว" "แต่ป้าคะ... คนอื่นเขาจะว่ายังไง" ลดาเอ่ยถามด้วยความกังวล "ปล่อยเขาไปเถอะหลาน" ป้ามะลิยิ้มให้ "พวกเขาก็แค่คนที่ไม่เข้าใจความรัก หรือไม่ก็อิจฉาที่เรามีความสุขก็ได้" "ป้าพูดถูก" ต้นนทีเสริม "บางทีคนเราก็ชอบตัดสินคนอื่นไปก่อน โดยที่ไม่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด" "แล้วถ้าเกิดมันมีปัญหาจริงๆ ล่ะคะ" ลดาถามอีกครั้ง "ก็ค่อยๆ แก้กันไปทีละอย่าง" ป้ามะลิตอบอย่างใจเย็น "อย่างน้อยเราก็มีกันและกัน มีป้าอยู่ตรงนี้ ป้าก็จะคอยสนับสนุนพวกหนูเสมอ" แม้คำพูดของป้ามะลิจะช่วยปลอบประโลมใจลดาได้มาก แต่ในใจลึกๆ เธอก็ยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง ชีวิตของเธอในช่วงนี้เต็มไปด้วยความสุขที่ได้อยู่กับต้นนที แต่ในขณะเดียวกันก็มีเงาของความไม่สบายใจจากสายตาและคำพูดของคนรอบข้างคอยตามหลอกหลอนอยู่ วันหนึ่ง ลดาได้รับโทรศัพท์จากป้าของเธอ ซึ่งเป็นน้องสาวของพ่อที่เสียชีวิตไปแล้ว ป้าของเธอโทรมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตำหนิและไม่พอใจ "ลดา! นี่มันเรื่องอะไรกัน! ป้าเพิ่งได้ยินมาว่าหลานสาวของป้ามะลิกับหลานชายของป้ามะลิกำลังคบหากันอยู่! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! พวกเธอเป็นพี่น้องกันนะ! มันไม่ถูกต้องเลย!" ลดาใจหายวาบ เธอพยายามตั้งสติก่อนจะตอบป้าของเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "สวัสดีค่ะป้า... เรื่องนี้... มันซับซ้อนค่ะ" "ซับซ้อนอะไรกัน! มันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าไม่เหมาะสม!" ป้าของลดาขึ้นเสียง "ป้าเสียใจที่พ่อแม่เธอเสียไป ถ้าท่านยังอยู่ ท่านคงรับไม่ได้กับพฤติกรรมแบบนี้แน่ๆ!" "ป้าคะ... ต้นนทีกับหนู... เราไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นตั้งแต่แรก" ลดาพยายามอธิบาย "แต่ความรู้สึกมันเกิดขึ้นเอง" "ความรู้สึกบ้าบออะไรนั่น! มันไม่ถูกต้อง! ป้าบอกให้หนูหยุดเรื่องนี้เดี๋ยวนี้นะ! อย่าทำให้ครอบครัวเราเสื่อมเสียไปมากกว่านี้!" "หนูขอโทษค่ะป้า แต่หนูรักต้นนทีจริงๆ" ลดาตอบเสียงหนักแน่นขึ้น "หนูไม่อยากเลิกกับเขา" "รักงั้นเหรอ! นั่นมันไม่ใช่ความรัก มันคือความผิด! ป้าผิดหวังในตัวหนูมาก! ป้าจะไม่ยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด!" ป้าของลดาตัดสายไป ทิ้งให้ลดานั่งนิ่งด้วยความเสียใจและสับสน เมื่อต้นนทีกลับมาเห็นลดาอยู่ในสภาพที่อ่อนแอ เขาก็รีบเข้าไปถามไถ่ "เป็นอะไรไปครับ ลดา หน้าตาดูไม่ดีเลย" ต้นนทีเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ลดาเล่าเรื่องที่เธอคุยกับป้าให้ต้นนทีฟัง น้ำตาคลอเบ้า "ป้าไม่เข้าใจเลยต้น เขาว่าหนูว่าหนูกำลังทำผิด" ต้นนทีดึงลดาเข้ามากอดปลอบ "ไม่เป็นไรนะ ที่รัก อย่าคิดมาก" "แต่เขาพูดแรงมากเลยต้น" ลดาซบหน้ากับอกของต้นนที "เขาบอกว่าเขาผิดหวังในตัวหนู" "แล้วไง" ต้นนทีพูดเสียงเรียบ "แล้วมันจะทำอะไรเราได้" "แต่เขาเป็นญาติผู้ใหญ่ของหนูนะต้น" ลดาเงยหน้าขึ้นมามองเขา "ถ้าเขาไม่ยอมรับเราจริงๆ มันก็อาจจะทำให้เรื่องมันยุ่งยากกว่านี้" "ยุ่งยากยังไง" ต้นนทีถาม "เราก็ไม่ได้ขอให้เขามาเห็นด้วยสักหน่อย" "แต่การที่เขาไม่ยอมรับ มันก็ทำให้หนูรู้สึกไม่ดี" ลดาเอ่ย "เหมือนเรากำลังทำอะไรที่ผิดมากๆ" "ลดา" ต้นนทีจับใบหน้าของเธอให้หันมาสบตา "ฟังฉันนะ ถ้ามีใครสักคนไม่เห็นด้วยกับความรักของเรา ไม่ใช่ว่าความรักของเรามันผิดนะ แต่มันเป็นเพราะมุมมองของคนคนนั้นต่างหาก เราไม่สามารถบังคับให้ใครมาเข้าใจเราได้ทุกคนหรอก" "แล้วเราจะทำยังไงดีคะ" ลดาถาม "เราก็แค่ใช้ชีวิตของเราต่อไป" ต้นนทีตอบ "ทำให้ดีที่สุดในทุกๆ วัน พิสูจน์ให้เห็นว่าความรักของเรามันจริงแท้และมั่นคง อาจจะมีคนที่ไม่เข้าใจ แต่ก็จะมีคนที่เข้าใจและสนับสนุนเราเหมือนกัน" "แล้ว... ถ้าป้าไม่ยอมรับจริงๆ เราจะทำยังไง" ลดาถาม "ก็แค่เว้นระยะสักพัก" ต้นนทีตอบ "รอให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ บางทีพอเขาเห็นว่าเรามีความสุขจริงๆ เขาก็อาจจะใจอ่อนลงก็ได้" "หนูก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นค่ะ" ลดาพึมพำ "ไม่ต้องห่วงนะ" ต้นนทีจูบหน้าผากของเธอ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่ตรงนี้กับเธอเสมอ" คำพูดของต้นนทีทำให้ลดาใจชื้นขึ้นอีกครั้ง แม้ว่าโลกภายนอกจะยังคงมีเสียงนินทาและคำตัดสิน แต่ภายในใจของเธอก็มีความหวังว่าสักวันหนึ่ง ทุกอย่างจะดีขึ้น เธอมั่นใจในความรักที่เธอมีให้ต้นนที และเชื่อมั่นว่าความรักที่แข็งแกร่งของพวกเขาจะสามารถผ่านพ้นทุกอุปสรรคไปได้