หลังจากเหตุการณ์ที่แอนนี่บุกเข้ามาถึงบ้าน ลดาและต้นนทีต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น ลดาที่เคยพยายามเชื่อใจต้นนทีเต็มที่ บัดนี้กลับมีคำถามและความสงสัยเข้ามาแทรกซึมในหัวใจอีกครั้ง เธอต้องการคำอธิบายที่ชัดเจน ไม่ใช่แค่คำขอโทษ ต้นนทีเองก็รู้ดีว่าเขาต้องก้าวข้ามกำแพงแห่งความไม่ไว้วางใจนี้ให้ได้ เขาตัดสินใจที่จะเปิดเผยทุกอย่างเกี่ยวกับอดีตของเขากับแอนนี่ แม้จะรู้ว่ามันอาจจะทำให้ลดารู้สึกเจ็บปวดก็ตาม “ลดา” ต้นนทีเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ด้วยกันในห้องนั่งเล่นของบ้านลดา ที่ซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศที่อึดอัด “ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้ และขอโทษที่ผมไม่ได้บอกคุณเรื่องทั้งหมด” ลดาพยักหน้าเบาๆ เธอจ้องมองไปที่ต้นนที รอคอยคำอธิบาย “คุณแอนนี่... เธอคือคนที่เคยเข้ามาในชีวิตผมตอนที่ผมกำลังอยู่ในช่วงที่อ่อนแอที่สุด” ต้นนทีเริ่มเล่า “ตอนนั้นผมเพิ่งจะอกหักจากคนรักเก่า แล้วเธอก็เข้ามาดูแลผมอย่างดี ทำให้ผมรู้สึกว่ามีคนเข้าใจผม” “แล้วเรื่องแหวน เรื่องขอแต่งงานล่ะคะ” ลดาถามเสียงแผ่ว “แหวนนั่น...” ต้นนทีถอนหายใจ “ผมซื้อให้เธอตอนที่เราคบกัน ผมคิดว่าผมรักเธอแล้ว ผมก็เลยแสดงออกไปอย่างนั้น ผมอยากจะสร้างอนาคตกับเธอ” “แล้วทำไมถึงเลิกกันล่ะคะ” “ผมเพิ่งจะมารู้ทีหลังว่า... ทัศนคติของเราต่างกันเกินไป” ต้นนทีเล่าต่อ “เธอเป็นคนต้องการการยอมรับจากสังคม ต้องการชีวิตที่หรูหรา ต้องการให้ผมประสบความสำเร็จในแบบที่เธอต้องการ ผมรู้สึกว่าผมต้องแบกรับความคาดหวังของเธอไว้ตลอดเวลา ผมเริ่มรู้สึกอึดอัด และผมก็รู้ว่าผมไม่สามารถให้ในสิ่งที่เธอต้องการได้” “แล้วต้นก็เลยบอกเลิกเธอ” ลดาคาดเดา “ไม่ใช่ครับ” ต้นนทีส่ายหน้า “ผมพยายามปรับตัวแล้ว พยายามทำให้เธอพอใจ แต่ยิ่งนานวันเข้า ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าเราเข้ากันไม่ได้จริงๆ ผมเคยพยายามคุยกับเธออย่างจริงจัง แต่เธอกลับไม่ยอมรับ ผมบอกเธอว่าผมไม่สามารถให้ในสิ่งที่เธอต้องการได้ ผมบอกเธอว่าผมไม่คิดว่าเราจะไปด้วยกันได้” “แล้วเธอไม่ยอมรับ” ลดาพูด “ใช่ครับ” ต้นนทีตอบ “เธอพยายามรั้งผมไว้ เธอทำทุกอย่างเพื่อให้ผมอยู่กับเธอ ผมรู้สึกเหมือนถูกบีบบังคับ ผมจึงตัดสินใจที่จะหนีออกมา” “หนีออกมา?” “ใช่ครับ ผมย้ายที่อยู่ ผมเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ ผมพยายามตัดขาดการติดต่อกับเธอทุกทาง แต่เธอก็ยังตามหาผมจนเจอ” ต้นนทีเล่าด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า “ผมก็เลยต้องมาขอความช่วยเหลือจากป้า เพราะผมไม่อยากให้เรื่องของผมไปกระทบกับครอบครัว” “แล้วทำไมต้นไม่บอกหนูเรื่องนี้เลยล่ะคะ” ลดาถามอีกครั้ง น้ำตาเริ่มคลอ “ผมกลัว” ต้นนทียอมรับ “ผมกลัวว่าคุณจะมองผมไม่ดี กลัวว่าคุณจะคิดว่าผมเป็นคนเจ้าชู้ หรือเป็นคนที่ไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้เด็ดขาด ผมกลัวว่าคุณจะเข้าใจผมผิด” “แต่ต้นคะ” ลดาพูดเสียงสั่น “การที่ต้นไม่บอกหนู มันทำให้หนูยิ่งรู้สึกไม่มั่นคงในความสัมพันธ์ของเรานะคะ” “ผมรู้ครับ” ต้นนทีตอบ “ผมผิดเอง ผมขอโทษจริงๆ ผมคิดว่าถ้าผมจัดการเรื่องของผมให้จบเองได้ มันก็จะไม่กระทบกับคุณ แต่มันกลับแย่กว่าเดิม” “แล้วที่เธอพูดว่าเมื่อคืนต้นยังบอกรักเธออยู่ล่ะคะ” ลดาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “นั่นเป็นคำโกหกของเธอ” ต้นนทีตอบทันที “ผมไม่ได้พูดแบบนั้น ผมไม่เคยติดต่อกับเธอเลยตั้งแต่ผมย้ายออกมา” “แล้วแหวนล่ะคะ ต้นจะทำยังไงกับมัน” “ผมจะจัดการเองครับ” ต้นนทีพูดหนักแน่น “ผมจะไปเอาแหวนคืนมา ผมจะไม่ให้มันเป็นเครื่องพันธนาการระหว่างผมกับเธออีกต่อไป” ลดาเงียบไป เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่ต้นนทีเล่า มันเป็นเรื่องราวที่ซับซ้อน และเธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ต้นนทีกำลังแบกรับอยู่ “หนู... หนูเสียใจที่ต้นต้องเจอเรื่องแบบนี้” ลดาพูดในที่สุด “แต่หนูก็ดีใจนะคะ ที่ต้นยอมเล่าทุกอย่างให้หนูฟัง” ต้นนทีรีบคว้ามือของลดามากุมไว้ “ขอบคุณนะลดา ที่คุณยังเชื่อใจผม” “หนูอยากเชื่อใจต้นนะคะ” ลดาพูด “แต่บางครั้งมันก็ยากจริงๆ” “ผมจะทำให้คุณเชื่อใจผมให้ได้” ต้นนทีให้คำมั่น “ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมรักคุณแค่ไหน และผมจะไม่ยอมให้ใครมาพรากคุณไปจากผมเด็ดขาด” “แล้วเรื่องของคุณแอนนี่ล่ะคะ ต้นจะจัดการยังไง” “ผมจะคุยกับเธออีกครั้ง” ต้นนทีตอบ “ผมจะบอกเธอให้ชัดเจน ว่าผมเลือกคุณแล้ว และผมจะไม่มีวันกลับไปหาเธออีก ผมจะเอาแหวนคืนมา และผมจะทำให้เธอเลิกยุ่งเกี่ยวกับชีวิตผมเสียที” “ต้นแน่ใจเหรอคะ” ลดาถาม “แน่ใจที่สุด” ต้นนทีตอบ “ผมจะไม่ยอมให้เรื่องนี้มาเป็นอุปสรรคระหว่างเราอีกต่อไป” หลังจากวันนั้น ต้นนทีก็เริ่มดำเนินการตามที่เขาได้บอกไว้ เขานัดพบกับแอนนี่ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง เพื่อพูดคุยกันอย่างเปิดอก ลดาไม่ได้ไปด้วย เธอปล่อยให้ต้นนทีจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เธอเชื่อว่านี่คือโอกาสที่ต้นนทีจะได้พิสูจน์ตัวเอง และพิสูจน์ความรักที่มีต่อเธอ การพบปะระหว่างต้นนทีกับแอนนี่เป็นไปอย่างตึงเครียด แอนนี่พยายามจะรื้อฟื้นความสัมพันธ์เก่าๆ พยายามจะทำให้ต้นนทีใจอ่อน แต่ต้นนทีก็ยืนกรานที่จะปฏิเสธ เขาบอกกับแอนนี่อย่างชัดเจนว่าเขาเลือกที่จะอยู่กับลดา และเขาไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว “ผมขอโทษนะแอนนี่” ต้นนทีพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ผมรู้ว่าคุณเสียใจ แต่ผมไม่สามารถให้ในสิ่งที่คุณต้องการได้อีกแล้ว ผมรักลดา และผมจะอยู่กับเธอ” แอนนี่ถึงกับน้ำตาไหล “คุณทำแบบนี้กับฉันลงได้ยังไง! หลังจากที่เราเคยรักกัน!” “เราเคยรักกันจริงครับ” ต้นนทีตอบ “แต่วันเวลาเปลี่ยนไป ความรู้สึกก็เปลี่ยนไป ผมไม่สามารถฝืนความรู้สึกตัวเองได้” “แล้วแหวนนี่ล่ะ!” แอนนี่หยิบแหวนที่นิ้วออกมา “คุณจะเอามันคืนไปใช่ไหม!” ต้นนทีพยักหน้า “ใช่ครับ ผมจะเอามันคืน” แอนนี่มองแหวนในมือตัวเองด้วยความเสียใจ “ฉันคงจะไม่มีวันได้แต่งงานกับคุณแล้วสินะ” “ผมขอโทษ” ต้นนทีพูดอย่างรู้สึกผิด “ผมอยากให้คุณเจอคนที่ดีกว่าผม และมีความสุขกับชีวิตของคุณนะครับ” หลังจากนั้น แอนนี่ก็ยอมคืนแหวนให้กับต้นนที การเผชิญหน้าครั้งนี้ แม้จะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ถือเป็นการปิดฉากเรื่องราวในอดีตของต้นนทีอย่างแท้จริง ต้นนทีกลับบ้านมาด้วยความรู้สึกโล่งใจ เขาโทรศัพท์หาลดาทันที “ลดา” ต้นนทีพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุข “ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” “จริงเหรอคะต้น” ลดาถามด้วยความดีใจ “ใช่ครับ” ต้นนทีตอบ “ผมได้แหวนคืนมาแล้ว และคุณแอนนี่ก็ยอมรับว่าเราไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว” “หนูดีใจด้วยนะคะต้น” ลดาพูด “ขอบคุณที่ต้นเข้มแข็งนะคะ” “ผมทำได้เพราะมีคุณนะลดา” ต้นนทีพูด “คุณคือแรงใจของผม”