"เราจะพิสูจน์ความจริง" ลิลลี่กล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาของเธอฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น ลิลลี่หันไปมองธีรภัทร ก่อนจะจับมือเขาไว้แน่น "คุณภัทรคะ หนูเชื่อในตัวคุณ และหนูเชื่อในความซื่อสัตย์ของครอบครัวเราค่ะ" ธีรภัทรบีบมือลินลี่ตอบ เขาเองก็รู้สึกถึงพลังที่ส่งผ่านมา ทำให้ความกังวลใจที่เกาะกินใจเริ่มคลายลง "ขอบคุณครับลิลลี่" เขาหันไปมองคุณหญิงพิสมัย "คุณแม่ครับ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องชื่อเสียงของครอบครัวเราครับ" คุณหญิงพิสมัยพยักหน้าด้วยความภาคภูมิใจ "แม่รู้ว่าเธอทำได้" เธอกล่าว "แต่เราต้องระวังตัวให้มาก เราไม่รู้ว่าลูกชายของคุณอมรคนนั้นจะทำอะไรต่อไป" "ผมจะลองตรวจสอบอีเมลนั้นดูครับ" ธีรภัทรกล่าว "อาจจะมีข้อมูลบางอย่างที่บอกที่มาของมันได้" "ดีมาก" คุณหญิงพิสมัยเห็นด้วย "แต่แม่ก็ยังเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของพวกเธอ" "ผมจะเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัยรอบบ้านครับ" ธีรภัทรกล่าว "และจะให้คนคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของบุคคลที่อาจจะเป็นอันตราย" "แล้วเรื่องการพิสูจน์ความจริงล่ะคะ" ลิลลี่ถาม "เราจะเริ่มจากตรงไหนดี" "เราต้องหาหลักฐานมายืนยันว่าเรื่องราวที่คุณอมรกล่าวอ้างนั้นเป็นเท็จ" คุณหญิงพิสมัยกล่าว "แม่จะลองค้นเอกสารเก่าๆ ที่พ่อของเธอเคยเก็บไว้ บางทีอาจจะมีข้อมูลที่ช่วยเราได้" "ส่วนผม" ธีรภัทรเสริม "ผมจะลองติดต่อไปหาเพื่อนเก่าของพ่อที่เคยร่วมงานในโครงการนั้น บางทีพวกเขาอาจจะจำอะไรเกี่ยวกับคุณอมรหรือลูกชายของเขาได้" การพูดคุยดำเนินไปอีกพักใหญ่ พวกเขาวางแผนกันอย่างรอบคอบเพื่อรับมือกับสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น ลิลลี่สังเกตเห็นว่าธีรภัทรเริ่มกลับมามีสมาธิกับปัญหามากขึ้น แทนที่จะจมอยู่กับความกังวลใจ เขากลับแสดงออกถึงความเป็นผู้นำที่เข้มแข็ง ซึ่งทำให้เธอรู้สึกมั่นใจในตัวเขามากยิ่งขึ้น หลายวันต่อมา ธีรภัทรใช้เวลาส่วนใหญ่ในการค้นหาข้อมูล เขากลับไปที่ออฟฟิศเก่าของพ่อ ตรวจสอบเอกสารที่ยังหลงเหลืออยู่ และติดต่อเพื่อนเก่าของพ่อที่ยังคงติดต่อกันอยู่ แต่การค้นหาดูเหมือนจะยากลำบากกว่าที่คิด ข้อมูลเก่าๆ หลายอย่างถูกเก็บรักษาไว้ไม่ดีนัก และเพื่อนเก่าของพ่อบางคนก็จำรายละเอียดเกี่ยวกับคุณอมรได้ไม่มากนัก "ผมลองตรวจสอบอีเมลต้นทางแล้วครับคุณแม่" ธีรภัทรรายงานผลการค้นหาในเย็นวันหนึ่ง "มันถูกส่งมาจากเซิร์ฟเวอร์ที่ไม่ระบุตัวตน และไม่มีข้อมูลส่วนตัวอะไรหลงเหลืออยู่เลย" คุณหญิงพิสมัยถอนหายใจ "แย่จริงๆ" "แต่ผมก็ได้คุยกับคุณสมชาย อดีตหุ้นส่วนของพ่อแล้วครับ" ธีรภัทรกล่าวต่อ "คุณสมชายจำเรื่องของคุณอมรได้ดี เขาบอกว่าคุณอมรเป็นคนที่ทะเยอทะยานมาก และมักจะหาทางเอาเปรียบคนอื่นเสมอ" "แล้วคุณสมชายจำลูกชายของคุณอมรได้ไหมคะ" ลิลลี่ถาม "คุณสมชายจำได้ลางๆ ครับ" ธีรภัทรตอบ "เขาบอกว่าคุณอมรมีลูกชายคนเดียว ชื่อ 'วิศรุต' เป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยแสดงออก แต่ก็ดูฉลาดแกมโกง" "วิศรุต..." คุณหญิงพิสมัยพึมพำชื่อนั้น "แม่ไม่แน่ใจว่าเคยเจอเขาหรือเปล่า แต่ถ้าเป็นลูกของคุณอมรจริง ก็คงไม่น่าไว้ใจ" "คุณสมชายยังเล่าให้ผมฟังอีกว่า" ธีรภัทรกล่าวต่อ "ตอนที่พ่อของผมกำลังจะเอาชนะคดีความที่ฟ้องร้องคุณอมรเรื่องการฉ้อโกงในอดีต คุณอมรเคยขู่ว่าจะแก้แค้นโดยการทำลายชื่อเสียงของครอบครัวเราให้ย่อยยับ" "นั่นไงคะ" ลิลลี่กล่าว "พวกเขากำลังทำตามที่ขู่ไว้จริงๆ" "ผมต้องหาหลักฐานให้ได้" ธีรภัทรกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมจะไปที่ศาลเพื่อขอดูสำนวนคดีเก่าของพ่อกับคุณอมร" "ดีมาก" คุณหญิงพิสมัยสนับสนุน "แม่จะช่วยดูเอกสารที่บ้านอีกครั้ง" ในขณะที่ธีรภัทรกำลังขะมักเขม้นกับการค้นหาความจริง ลิลลี่ก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างรอบตัวเธอเอง ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา มีรถยนต์สีดำที่ไม่คุ้นเคยจอดอยู่แถวบ้านของเธอหลายครั้ง พนักงานส่งของที่มาส่งของที่บ้านก็มักจะทำท่าทีแปลกๆ ราวกับกำลังสังเกตการณ์ "คุณภัทรคะ" ลิลลี่เอ่ยขึ้นอย่างกังวลใจเย็นวันหนึ่ง "หนูรู้สึกเหมือนมีคนกำลังจับตามองเราอยู่ค่ะ" ธีรภัทรชะงักเล็กน้อย "เธอแน่ใจเหรอลิลลี่" "แน่ใจค่ะ" ลิลลี่ตอบ "เมื่อวานนี้มีรถยนต์คันหนึ่งที่เห็นจอดอยู่หน้าบ้านเราหลายชั่วโมงเลยค่ะ แถมคนขับก็ดูเหมือนจะมองมาทางบ้านเราตลอดเวลา" ธีรภัทรขมวดคิ้ว "ผมจะให้คนของเราคอยสังเกตการณ์ให้ละเอียดยิ่งขึ้น" เขาหันไปจับมือของลิลลี่ "ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด" แม้ธีรภัทรจะพยายามปลอบโยน แต่ลิลลี่ก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี ความรู้สึกที่ว่าพวกเขากำลังถูกคุกคามจากเงาของอดีตนั้น ทำให้บรรยากาศภายในบ้านที่เคยอบอุ่นและเต็มไปด้วยความสุข เริ่มมีร่องรอยของความตึงเครียดเข้ามาแทนที่ วันรุ่งขึ้น ธีรภัทรเดินทางไปที่ศาลเพื่อขอดูสำนวนคดีเก่า เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการค้นหาเอกสารเก่าๆ ท่ามกลางกองเอกสารที่ระบุปีที่ต่างกันไป ในที่สุดเขาก็พบสำนวนคดีที่เขากำลังตามหา มันเป็นคดีที่พ่อของเขายื่นฟ้องคุณอมรในข้อหาฉ้อโกงและยักยอกทรัพย์ เมื่อเปิดอ่านเอกสารเหล่านั้น ธีรภัทรก็พบว่าพ่อของเขาได้รวบรวมหลักฐานจำนวนมากเพื่อพิสูจน์ความผิดของคุณอมร "เจอแล้วครับคุณแม่" ธีรภัทรโทรศัพท์กลับไปหาคุณหญิงพิสมัยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "พ่อผมมีหลักฐานชัดเจนมากครับว่าคุณอมรเป็นคนผิดจริง" "ดีมากเลยลูก" คุณหญิงพิสมัยกล่าวด้วยความโล่งใจ "แล้วเราจะเอาหลักฐานพวกนี้ไปใช้ยังไง" "ผมจะให้ทนายความของบริษัทตรวจสอบเอกสารพวกนี้อย่างละเอียดอีกครั้ง" ธีรภัทรกล่าว "เพื่อหาจุดที่สามารถนำมาหักล้างข้อกล่าวหาของวิศรุตได้" ขณะที่ธีรภัทรประสบความสำเร็จในการค้นหาหลักฐานสำคัญ ลิลลี่กลับพบกับเหตุการณ์ที่ทำให้เธอตกใจยิ่งกว่าเดิม เธอได้รับพัสดุที่ไม่ทราบที่มาเมื่อกลับถึงบ้าน ภายในกล่องมีรูปถ่ายเก่าๆ ของพ่อธีรภัทรกับหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่คุณหญิงพิสมัย "คุณภัทรคะ" ลิลลี่รีบโทรหาธีรภัทรด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หนูได้รับพัสดุค่ะ... ข้างในมีรูปถ่าย... รูปถ่ายของคุณพ่อกับผู้หญิงคนอื่นค่ะ" ธีรภัทรเงียบไปชั่วขณะ "เธอแน่ใจนะลิลลี่" "แน่ใจค่ะ" ลิลลี่ตอบ "เป็นรูปถ่ายเก่ามากๆ เลยค่ะ แล้วก็มีจดหมายน้อยแนบมาด้วย... เขียนว่า 'ความจริงที่ถูกลืม'" ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มคืบคลานเข้ามาในใจของธีรภัทร เขาเพิ่งจะจัดการกับปัญหาจากอดีตของพ่อได้ไม่นาน ก็เหมือนมีอดีตอีกบทหนึ่งที่กำลังจะเปิดเผยออกมา เรื่องราวทั้งหมดเริ่มซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด