สายตาของวิศรุตปะทะเข้ากับธีรภัทรอย่างไม่คาดฝัน บรรยากาศรอบตัวพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที คุณวิสิทธิ์ดูตื่นตระหนก ขณะที่คุณหญิงพิสมัยยืนนิ่งด้วยสีหน้าประหลาดใจ "วิศรุต..." คุณวิสิทธิ์เอ่ยชื่อลูกชายอย่างแผ่วเบา "ลูกกลับมาแล้ว" วิศรุตไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองธีรภัทร ดวงตาของเขามีแววของความขัดแย้ง ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความสับสน "พ่อครับ" วิศรุตพูดกับคุณวิสิทธิ์ "ผม... ผมอยากจะคุยกับคุณภัทร" คุณวิสิทธิ์มองหน้าธีรภัทรเป็นเชิงขอความเห็น ธีรภัทรพยักหน้าช้าๆ "ก็ได้... ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับนายเหมือนกัน" ทั้งสี่คนเดินไปยังห้องนั่งเล่น คุณวิสิทธิ์นั่งลงอย่างเหนื่อยอ่อน คุณหญิงพิสมัยเลือกที่จะยืนพิงผนัง สังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ส่วนธีรภัทรกับวิศรุต นั่งเผชิญหน้ากันบนโซฟา "ทำไมนายถึงทำแบบนั้น วิศรุต" ธีรภัทรเริ่มก่อน น้ำเสียงของเขาเรียบ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "ทำไมนายถึงบุกเข้ามาในบ้านฉัน" วิศรุตถอนหายใจยาว "ผม... ผมแค่อยากให้นายรู้ความจริง" "ความจริงอะไร" ธีรภัทรถาม "ความจริงที่ว่าพ่อฉันขโมยธุรกิจของพ่อไปอย่างนั้นเหรอ" "ใช่!" วิศรุตตะโกนเสียงดัง "พ่อของคุณมันเป็นคนโลภ! เขาทำลายครอบครัวของผม!" "พ่อของฉันไม่เคยทำเรื่องแบบนั้น" ธีรภัทรกล่าวอย่างหนักแน่น "พ่อของฉันเป็นคนดี" "ดีอย่างนั้นเหรอ!" วิศรุตหัวเราะเยาะ "แล้วผู้หญิงในรูปนั่นล่ะ! เธอเป็นใคร! ทำไมพ่อของคุณถึงถ่ายรูปกับเธอ! แล้วทำไมเธอถึงส่งจดหมายมาให้ฉัน!" "เธอชื่ออรุณรัตน์" ธีรภัทรตอบ "เธอเป็นรักแรกของพ่อฉัน... และเธอก็เป็นน้องสาวของพ่อของคุณ" คำพูดของธีรภัทรทำให้วิศรุตชะงัก เขาหันไปมองคุณวิสิทธิ์ด้วยความสงสัย "เป็นเรื่องจริงเหรอครับพ่อ" วิศรุตถาม คุณวิสิทธิ์พยักหน้า "ใช่... อรุณรัตน์คือน้องสาวของฉัน" "แล้ว... เรื่องธุรกิจล่ะครับ" วิศรุตถามต่อ "พ่อของผม... เขาขโมยทุกอย่างไปจริงๆ ใช่ไหม" คุณวิสิทธิ์มองหน้าลูกชายด้วยความเสียใจ "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อน วิศรุต" "ซับซ้อนยังไงครับ!" วิศรุตเริ่มเสียงดังขึ้น "ผมโตมากับการได้ยินว่าสมเกียรติมันทำลายครอบครัวเรา! มันขโมยทุกอย่างไปจากเรา!" "พ่อของเธอ... สมเกียรติ... เขาเคยทำผิดพลาด" คุณวิสิทธิ์กล่าวอย่างระมัดระวัง "แต่เขาไม่ใช่คนเลวร้ายทั้งหมด" "แต่เขาทำให้เราลำบาก!" วิศรุตตะคอก "เขาทำให้ผมต้องโตมาในความยากจน! เขาทำให้แม่ของผมต้องทำงานหนักจนป่วย!" "ฉันเข้าใจความโกรธของนาย" ธีรภัทรกล่าว "แต่สิ่งที่นายทำ... มันไม่ใช่ทางออก" "แล้วทางออกของนายคืออะไร!" วิศรุตหันมาเผชิญหน้ากับธีรภัทร "ให้นายสุขสบายอยู่บนกองสมบัติที่พ่อของนายขโมยมาอย่างนั้นเหรอ! ฉันไม่มีวันยอม!" "ฉันไม่ได้บอกให้นายยอม" ธีรภัทรกล่าว "แต่การแก้แค้น... มันไม่เคยทำให้ใครมีความสุข" "ฉันอยากเห็นเขาเจ็บปวด!" วิศรุตพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันอยากเห็นเขาได้รับผลกรรมที่เขาทำไว้!" "พ่อของฉันเสียชีวิตไปแล้ว วิศรุต" ธีรภัทรกล่าว "สิ่งที่นายทำ... มันไม่ได้ทำร้ายเขา แต่มันทำร้ายตัวนายเอง และคนที่อยู่รอบข้าง" วิศรุตมองไปทางลิลลี่ที่ยืนนิ่งอยู่ข้างคุณหญิงพิสมัย "แล้วเธอล่ะลิลลี่" เขาหันมาถามลิลลี่ "เธอรู้เรื่องนี้มาก่อนใช่ไหม" ลิลลี่ส่ายหน้า "ฉัน... ฉันเพิ่งรู้เรื่องทั้งหมดเมื่อไม่นานมานี้เองค่ะ" "แล้วทำไมเธอถึงไม่บอกฉัน!" วิศรุตถามอย่างตัดพ้อ "ฉัน... ฉันไม่รู้จะบอกยังไง" ลิลลี่ตอบ "ฉันเองก็สับสนมาก" "เธอเลือกที่จะเข้าข้างเขาใช่ไหม!" วิศรุตกล่าวหา "วิศรุต! พอได้แล้ว!" คุณวิสิทธิ์ตะโกนเสียงดัง "ลูกกำลังพูดจาอะไร! ลูกทำผิดไปแล้ว!" "ผมผิดอะไรครับพ่อ!" วิศรุตถาม "ผมแค่อยากได้ความยุติธรรม!" "ความยุติธรรมมันไม่ได้มาจากการทำร้ายคนอื่น!" คุณวิสิทธิ์กล่าว "ลูกกำลังจะทำลายชีวิตตัวเอง!" ธีรภัทรมองหน้าวิศรุต เขาเห็นความเจ็บปวดและความสับสนในแววตาของวิศรุต เขาไม่ได้รู้สึกโกรธแล้ว มีแต่ความสงสาร "วิศรุต" ธีรภัทรกล่าว "ฉันไม่แน่ใจว่าเรื่องราวที่นายได้ยินมาทั้งหมดเป็นเรื่องจริงทั้งหมดหรือเปล่า" "หมายความว่าไง!" วิศรุตถาม "พ่อของฉัน... เขาอาจจะเคยทำผิดพลาด" ธีรภัทรยอมรับ "แต่ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะทำเรื่องเลวร้ายจนทำให้ครอบครัวนายล่มสลายได้" "แล้วเธอเชื่อใคร! เชื่อพ่อของเธอที่ขโมยทุกอย่างไปอย่างนั้นเหรอ!" วิศรุตสวนกลับ "ฉันเชื่อในสิ่งที่ฉันเห็น" ธีรภัทรกล่าว "และฉันเห็นว่านายกำลังถูกความแค้นครอบงำ" "แล้วเธอจะทำยังไงต่อไป" วิศรุตถาม "จะแจ้งตำรวจจับฉันอย่างนั้นเหรอ" ธีรภัทรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ฉันไม่รู้... แต่ฉันอยากให้นายรู้ว่า... ความจริงมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิดเสมอไป" คุณวิสิทธิ์เดินเข้าไปหาลูกชาย "วิศรุต... พ่อขอโทษ" "ขอโทษเรื่องอะไรครับพ่อ" วิศรุตถาม "ขอโทษที่พ่ออาจจะไม่ได้อธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้ลูกฟังอย่างชัดเจน" คุณวิสิทธิ์กล่าว "พ่ออาจจะปล่อยให้ลูกเข้าใจผิดมาตลอด" "แต่... แต่พ่อครับ" วิศรุตเริ่มเสียงอ่อนลง "เรามาหาความจริงด้วยกันนะ" ธีรภัทรกล่าว "เรามาหาคำตอบที่แท้จริงกัน" วิศรุตมองหน้าธีรภัทร ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "ก็ได้" วิศรุตกล่าว "ผม... ผมพร้อมจะฟัง" บรรยากาศในห้องค่อยๆ คลี่คลายลง ความตึงเครียดเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความหวังเล็กๆ ที่จะค้นหาความจริงที่ถูกซ่อนเร้น ท่ามกลางเรื่องราวในอดีตที่ขมขื่น