ลิลลี่มองดูธีรภัทรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ เธอเห็นความมุ่งมั่นและความตั้งใจจริงของเขาในการจัดการปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกมั่นใจในตัวเขามากยิ่งขึ้น ธีรภัทรเองก็สัมผัสได้ถึงสายตาของลิลลี่ เขาหันมายิ้มให้เธออย่างอบอุ่น "เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ" เขาเอ่ยเบาๆ "ค่ะ" ลิลลี่ตอบรับ เขายิ้มกว้าง ก่อนจะหันกลับไปหาคุณวิสิทธิ์และวิศรุต "ผมว่าเราควรจะเริ่มดำเนินการเรื่องการโอนธุรกิจคืนให้เป็นของคุณธีรภัทรโดยเร็วที่สุดนะครับคุณวิสิทธิ์" ธีรภัทรกล่าว น้ำเสียงของเขาหนักแน่นแต่ก็แฝงไว้ด้วยความนอบน้อม คุณวิสิทธิ์พยักหน้าเห็นด้วย "ถูกต้องเลยธีรภัทร ฉันเองก็อยากจะสะสางเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด" เขาหันไปทางวิศรุต "วิศรุต ลูกเห็นด้วยไหม" วิศรุตพยักหน้า "ผมเห็นด้วยครับพ่อ มันถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องแก้ไขความผิดพลาดในอดีต" การประชุมเพื่อโอนธุรกิจดำเนินไปอย่างราบรื่น ทนายความและที่ปรึกษาทางการเงินของทั้งสองฝ่ายได้เข้ามาให้คำแนะนำและดำเนินการตามขั้นตอนต่างๆ เอกสารจำนวนมากถูกเซ็นไปอย่างต่อเนื่อง แต่ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเป็นทางการนั้น ความรู้สึกของความเป็นพี่เป็นน้องและมิตรภาพที่เริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างวิศรุตกับธีรภัทรก็เริ่มเด่นชัดขึ้น "หลังจากนี้ ธุรกิจของผมก็จะกลับมาเป็นของครอบครัวธีรภัทรอย่างสมบูรณ์" คุณวิสิทธิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่โล่งอก "ฉันรู้สึกขอบคุณมากจริงๆ ที่ธีรภัทรยอมรับและช่วยเหลือในครั้งนี้" ธีรภัทรโค้งคำนับ "ผมดีใจครับที่คุณวิสิทธิ์ให้โอกาสผมได้ทำสิ่งนี้" เขาหันไปทางวิศรุต "ผมหวังว่าหลังจากนี้เราสองคนจะเป็นมากกว่าแค่คู่แข่งทางธุรกิจนะครับ" วิศรุตยื่นมือออกไป "แน่นอนธีรภัทร ผมเองก็หวังอย่างนั้นเหมือนกัน" ทั้งสองจับมือกันแน่น รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของทั้งคู่ หลังจากการประชุมเสร็จสิ้น ลิลลี่ก็ชวนวิศรุตคุยต่อ "วิศรุต ฉันดีใจนะที่เรื่องทุกอย่างคลี่คลายลง" "ผมก็ดีใจเหมือนกันลิลลี่" วิศรุตตอบ "ผมรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกไป" "คุณวิสิทธิ์เองก็คงจะสบายใจขึ้นมาก" ลิลลี่กล่าว "ครับ" วิศรุตพยักหน้า "ผมเห็นแววตาของพ่อแล้ว... มันเต็มไปด้วยความสุขที่แท้จริง" "คุณโชคดีมากนะที่มีคุณพ่อที่รักคุณมากขนาดนี้" ลิลลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น วิศรุตหันไปมองลิลลี่ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ "แล้วลิลลี่ล่ะ... ลิลลี่ก็โชคดีที่มีธีรภัทรนะ" ลิลลี่หน้าแดงเล็กน้อย "ธีรภัทรเป็นคนดีจริงๆ ค่ะ" "ผมรู้" วิศรุตพูด "เขาเป็นคนที่ดีจริงๆ" บรรยากาศเริ่มเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่วิศรุตจะพูดต่อ "ลิลลี่... ผมอยากจะขอโทษอีกครั้งสำหรับทุกอย่างที่ผมเคยทำ" ลิลลี่ส่ายหน้า "ไม่ต้องแล้วค่ะวิศรุต เราต่างก็เคยทำผิดพลาดกันทั้งนั้น สิ่งสำคัญคือเราได้เรียนรู้" "แต่ผม... ผมทำร้ายความรู้สึกของคุณมาก" วิศรุตกล่าวด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด "ฉันให้อภัยคุณแล้ววิศรุต" ลิลลี่ตอบ "จริงๆ นะ" วิศรุตมองลิลลี่อย่างซาบซึ้ง "ขอบคุณนะลิลลี่" ธีรภัทรเดินเข้ามาหาทั้งสอง "คุยอะไรกันอยู่ครับ" เขาถาม "เรากำลังคุยกันเรื่องของคุณวิสิทธิ์ครับ" ลิลลี่ตอบ "ผมดีใจที่เรื่องทุกอย่างจบลงด้วยดี" ธีรภัทรกล่าว "คุณวิสิทธิ์คงจะสบายใจขึ้นมาก" "ใช่ครับ" วิศรุตเสริม "ผมว่าตอนนี้พ่อคงจะมีความสุขที่สุดแล้ว" "ผมเองก็ดีใจครับ" ธีรภัทรหันไปมองลิลลี่ "เรากลับกันเถอะครับ" ลิลลี่พยักหน้า "ค่ะ" ก่อนที่ทั้งคู่จะออกไป วิศรุตก็กล่าวขึ้น "ธีรภัทร... พรุ่งนี้ว่างไหม" ธีรภัทรเลิกคิ้ว "มีอะไรรึเปล่าครับ" "พอดีผมอยากจะเลี้ยงข้าวเป็นการขอบคุณน่ะ" วิศรุตกล่าว "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริงๆ" ธีรภัทรยิ้ม "ยินดีเลยครับ" เมื่อวิศรุตกลับบ้าน เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในตัวเอง ความรู้สึกผิดที่เคยแบกรับมาตลอดได้จางหายไป กลายเป็นความเข้าใจและความผูกพันที่แน่นแฟ้นขึ้นกับครอบครัว รวมถึงกับธีรภัทรและลิลลี่ด้วย เขาตระหนักได้ว่าบางครั้งความเกลียดชังที่เคยมี ก็สามารถแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ดีงามได้ หากเราเปิดใจรับฟังและพร้อมที่จะให้อภัย