เช้าวันรุ่งขึ้น ลิลลี่มาถึงบริษัทด้วยความมุ่งมั่นที่แตกต่างจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ได้รู้สึกหนักอึ้งหรือสิ้นหวังอีกต่อไป แต่มีความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ เป็นความรู้สึกที่ซับซ้อน ระหว่างความเข้าใจ ความเห็นใจ และความท้าทาย เธอเดินตรงไปที่ห้องทำงานของธีรภัทร โดยไม่รอให้ใครอนุญาต ประตูห้องทำงานที่เคยรู้สึกห่างเหิน บัดนี้ดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างที่เปลี่ยนไป "คุณธีรภัทร" ลิลลี่เอ่ยเรียกเสียงดังฟังชัด ธีรภัทรเงยหน้าจากกองเอกสาร มองเธอด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยเห็นลิลลี่เข้ามาในห้องทำงานของเขาโดยพลการมาก่อน "มีอะไร" น้ำเสียงของเขาเย็นชาเหมือนเคย "ฉันอยากจะคุยกับคุณเรื่องของเรา" ลิลลี่กล่าว "เรื่องงานแต่งงาน" ธีรภัทรเลิกคิ้วเล็กน้อย "เรื่องงานแต่งงาน? เธอเปลี่ยนใจแล้วเหรอ" "เปล่าค่ะ" ลิลลี่ส่ายหน้า "ฉันแค่อยากจะ... ทำความเข้าใจสถานการณ์ให้มากขึ้น" ธีรภัทรวางปากกาลง เขามองลิลลี่อย่างพิจารณา "เธอรู้แล้วใช่ไหม" ลิลลี่ชะงักเล็กน้อย "รู้เรื่องอะไรคะ" "เรื่องที่พ่อเธอเป็นหนี้ฉัน" ธีรภัทรกล่าวตรงๆ "เรื่องที่เธอต้องแต่งงานกับฉัน เพื่อชดใช้หนี้ก้อนนั้น" หัวใจของลิลลี่บีบรัด แต่เธอเลือกที่จะไม่แสดงอาการ "ฉันรู้ค่ะ" "เธอรู้แล้วทำไมยังมาทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น" ธีรภัทรแสร้งถาม "ทำไมถึงมาทำเป็นว่าเธอไม่เต็มใจ" "เพราะฉันไม่เคยอยากถูกบังคับ" ลิลลี่ตอบ "ถึงแม้ฉันจะเข้าใจเหตุผล แต่ฉันก็ไม่ชอบที่ถูกมองว่าเป็นแค่เครื่องมือ" ธีรภัทรลุกขึ้นเดินมาหาเธอ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันไม่ถึงหนึ่งก้าว "เธอก็คิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ ว่าฉันมองเธอเป็นแค่เครื่องมือ" "คุณก็พูดเองว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นผลประโยชน์ที่สำคัญที่สุดของคุณ" ลิลลี่สวนกลับ "แล้วอะไรคือผลประโยชน์ของฉันในเรื่องนี้คะ" ธีรภัทรมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผลประโยชน์ของเธอ คือการได้รักษาชื่อเสียงของตระกูลไว้ ผลประโยชน์ของเธอ คือการได้ใช้ชีวิตต่อไปอย่างปกติสุข โดยไม่ต้องกังวลเรื่องหนี้สิน" "แต่ฉันต้องแลกกับอิสรภาพของฉัน" ลิลลี่กล่าว "ฉันต้องแต่งงานกับคนที่ฉันไม่เคยรู้จัก ไม่เคยรัก" "ความรัก... มันไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดเสมอไป" ธีรภัทรกล่าว "บางครั้ง... การแต่งงานก็เป็นเพียงการเริ่มต้นของสิ่งอื่น" "สิ่งอื่นที่คุณหมายถึงคืออะไรคะ" ลิลลี่ถาม "ความเข้าใจ... ความไว้เนื้อเชื่อใจ... หรือแม้กระทั่ง... ความรัก" ธีรภัทรตอบ ดวงตาของเขาสบกับเธออย่างตรงไปตรงมา "ฉันรู้ว่าเธอคงจะเกลียดฉันมาก แต่ฉันก็มีเหตุผลของฉัน" "เหตุผลที่คุณไม่เคยบอกฉัน" ลิลลี่กล่าว "เพราะฉันไม่รู้ว่าเธอจะรับได้ไหม" ธีรภัทรตอบ "และเพราะฉัน... ไม่เคยอยากให้เรื่องในอดีตมาทำลายปัจจุบันของเธอ" "แต่อดีตมันก็ส่งผลถึงปัจจุบันอยู่ดี" ลิลลี่กล่าว "เหมือนที่อรอนงค์บอก" "อรอนงค์..." ธีรภัทรพึมพำชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความไม่พอใจ "เธอไปพูดอะไรกับเธอมา" "เธอบอกฉันทุกอย่าง" ลิลลี่กล่าว "บอกเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคุณกับพ่อของคุณ บอกเกี่ยวกับข้อตกลงที่ซับซ้อน" ธีรภัทรหลับตาลงช้าๆ เหมือนกำลังปลงตก "อรอนงค์... เธอมักจะชอบเข้ามาวุ่นวายในชีวิตคนอื่นเสมอ" "แล้ว... มันเป็นความจริงทั้งหมดเหรอคะ" ลิลลี่ถาม "เรื่องพ่อของคุณกับพ่อของฉัน" ธีรภัทรพยักหน้า "ใช่ มันเป็นความจริง พ่อของฉันกับพ่อของเธอ เคยทำธุรกิจร่วมกัน และพ่อของฉันก็เป็นคนช่วยกอบกู้ตระกูลของเธอไว้ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยข้อตกลงที่ผูกมัดเราไว้" "ทำไมคุณไม่เคยบอกฉันเลย" ลิลลี่ถาม "ฉันกลัว" ธีรภัทรยอมรับ "กลัวว่าเธอจะรังเกียจฉันมากขึ้นไปอีก กลัวว่าเธอจะคิดว่าฉันเห็นแก่ตัว" "แล้วคุณไม่กลัวเหรอคะ ว่าฉันจะเกลียดคุณไปมากกว่านี้" ลิลลี่ถาม ธีรภัทรยิ้มมุมปากอย่างเศร้าๆ "ถ้าเธอจะเกลียดฉัน... ก็เกลียดไปเถอะ อย่างน้อยเธอก็ยังอยู่ตรงนี้" คำพูดนั้นทำให้ลิลลี่รู้สึกแปลกประหลาด เธอไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองอย่างไร ความเกลียดชังที่เคยมี เริ่มถูกแทนที่ด้วยความสับสน และบางที... ความเห็นใจ "ฉัน... ฉันแค่อยากให้คุณพูดความจริงกับฉัน" ลิลลี่กล่าว "ฉันไม่ใช่เด็กที่จะมาหลอกกันได้" "ฉันรู้" ธีรภัทรตอบ "และฉันก็จะไม่หลอกเธออีกต่อไป" เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบเอกสารบางอย่างขึ้นมา "นี่คือข้อตกลงฉบับเต็มระหว่างพ่อของฉันกับพ่อของเธอ" เขาเลื่อนเอกสารให้ลิลลี่ "ทุกอย่างที่อรอนงค์บอก เป็นเรื่องจริง... และมีบางอย่างที่เธออาจจะยังไม่รู้" ลิลลี่รับเอกสารมาอ่านด้วยมือที่สั่นเทา เธอพบว่านอกเหนือจากข้อตกลงเรื่องหนี้สินแล้ว ยังมีเงื่อนไขบางอย่างที่ระบุถึงการส่งมอบหุ้นบางส่วนของบริษัทพ่อเธอให้กับตระกูลของธีรภัทร หากการแต่งงานสิ้นสุดลงก่อนเวลาที่กำหนด "หมายความว่ายังไงคะ" ลิลลี่ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หมายความว่า... ถ้าเราหย่ากันก่อนเวลาที่กำหนดในสัญญา บริษัทของพ่อเธอจะตกเป็นของฉันทั้งหมด" ธีรภัทรกล่าว "นั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงต้องทำให้การแต่งงานครั้งนี้สำเร็จ" ลิลลี่รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมา เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและเลวร้ายขนาดนี้ "คุณ... คุณต้องการทุกอย่างเลยเหรอคะ" "ฉันไม่ได้ต้องการทุกอย่าง" ธีรภัทรกล่าว "ฉันต้องการแค่ความมั่นคง... และการรักษาคำมั่นสัญญา" "คำมั่นสัญญาอะไร" ลิลลี่ถาม "คำมั่นสัญญาที่พ่อของฉันเคยให้ไว้กับพ่อของเธอ" ธีรภัทรตอบ "คำมั่นสัญญาที่ว่า... จะไม่มีใครต้องเสียใจอีก" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "ลิลลี่... ฉันรู้ว่าเธอคงจะรู้สึกแย่มาก แต่ฉันขอให้เธอเชื่อฉัน... ฉันจะไม่ทำร้ายเธอ" "แล้วคุณจะทำอะไร" ลิลลี่ถาม "ฉันจะพยายามทำให้การแต่งงานของเรา... มันมีความหมาย" ธีรภัทรกล่าว "อย่างน้อย... ในสายตาของคนอื่น" "แล้วในสายตาของคุณล่ะคะ" ลิลลี่ถาม ธีรภัทรมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ฉัน... ฉันกำลังพยายามทำความเข้าใจอยู่" ลิลลี่รู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในวงกต เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี อรอนงค์บอกว่าเธอเป็นแค่สะพาน ธีรภัทรบอกว่าเขาต้องการรักษาคำมั่นสัญญา แล้วความรู้สึกของเธอเองล่ะ? ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจ มันคืออะไรกันแน่ "ฉัน... ฉันขอเวลาคิด" ลิลลี่กล่าว "ได้" ธีรภัทรตอบ "แต่เรามีเวลาไม่มากนัก งานแต่งงานจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า" ลิลลี่พยักหน้า เธอเดินออกจากห้องทำงานของธีรภัทร หัวใจเต็มไปด้วยความสับสนและคำถามมากมาย เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัดคือ ชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปตลอดกาลแล้ว