"แล้ว... หลังจากงานแต่งงานล่ะคะ" ลิลลี่ถามด้วยความสงสัย ริมฝีปากบางเม้มเล็กน้อย ราวกับกำลังกังวลถึงอนาคตที่ไม่แน่นอน ธีรภัทรวางมีดส้อมลง แววตาที่มองมานั้นอ่อนโยนกว่าที่เคยเป็น "ฉันคิดว่า... เราคงต้องหาทางที่จะอยู่ร่วมกันให้ได้" เขาเลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง "เราจะค่อยๆ เรียนรู้ซึ่งกันและกัน... ค่อยๆ ปรับตัว" "เรียนรู้... หรือต้องทนอยู่ด้วยกันคะ" ลิลลี่สวนกลับเบาๆ น้ำเสียงยังคงมีความไม่มั่นใจเจืออยู่ ธีรภัทรหัวเราะเบาๆ "เธอคิดว่าฉันจะทำร้ายเธอได้ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ" เขาเอื้อมมือข้ามโต๊ะไปแตะที่หลังมือของเธอเบาๆ "ฉันไม่ได้อยากเห็นเธอไม่มีความสุขนะลิลลี่" ลิลลี่รู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่แล่นไปทั่วร่างเมื่อปลายนิ้วของเขาสัมผัส เธอไม่ได้ปัดมือออก เพียงแต่นิ่งงันไปครู่หนึ่ง "ฉัน... ฉันก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ" "ฉันจะขอให้เธอ... ลองเชื่อใจฉันสักครั้ง" ธีรภัทรกล่าว "เชื่อใจว่าฉันจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด เพื่อให้การแต่งงานครั้งนี้... ไม่ใช่ฝันร้ายสำหรับเธอ" บรรยากาศในร้านอาหารมื้อนั้นค่อยๆ เปลี่ยนไป จากความอึดอัด กลายเป็นความรู้สึกที่พอจะผ่อนคลายได้มากขึ้น ลิลลี่เริ่มเห็นถึงความพยายามของธีรภัทรในการปรับเปลี่ยนท่าทีของเขา จากคนที่เคยเย็นชาและแข็งกระด้าง บัดนี้เขากลับแสดงออกถึงความห่วงใยและความเอาใจใส่ในแบบของเขา หลังจากวันนั้น ลิลลี่และธีรภัทรก็เริ่มใช้เวลาร่วมกันมากขึ้น ไม่ใช่แค่ในฐานะคู่หมั้นที่ถูกจับตามองจากสังคม แต่ในฐานะคนที่กำลังพยายามทำความรู้จักกัน ธีรภัทรเริ่มพาลิลลี่ไปพบปะกับเพื่อนสนิทของเขา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักธุรกิจรุ่นเดียวกัน พวกเขาดูสงสัยในตอนแรกที่เห็นลิลลี่ปรากฏตัวเคียงข้างธีรภัทร แต่เมื่อเห็นท่าทีที่ค่อนข้างให้เกียรติและวางตัวเหมาะสมของลิลลี่ พวกเขาก็เริ่มคล้อยตาม "ธีรภัทร... นี่เธอจริงจังกับลิลลี่แล้วเหรอ" วสุ ปลัดหนุ่มผู้เป็นเพื่อนสนิทเอ่ยถามธีรภัทรหลังจากที่ลิลลี่ปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำ "ฉันนึกว่าเธอจะแค่... ทำไปตามแผนการของเธอซะอีก" ธีรภัทรมองตามหลังลิลลี่ไป "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน วสุ" เขาถอนหายใจเบาๆ "แต่... เธอก็ไม่ได้แย่อย่างที่ฉันคิด" "ไม่ได้แย่? เธอหมายถึงอะไร" วสุเลิกคิ้ว "เธอดู... มีความคิดเป็นของตัวเอง" ธีรภัทรกล่าว "เธอยอมรับในสถานการณ์ที่ต้องเจอ แต่เธอก็ไม่ได้ยอมจำนนเสียทีเดียว เธอยังคงมีศักดิ์ศรีของตัวเอง" "นั่นมันดีแล้วล่ะ" วสุพยักหน้า "ผู้หญิงแบบนี้แหละที่อยู่ด้วยแล้วไม่น่าเบื่อ" ธีรภัทรยิ้มมุมปาก "เธอพูดเหมือนเธอรู้จักลิลลี่ดี" "ฉันได้ยินเรื่องราวของเธอมาบ้างจากคนรู้จัก" วสุอธิบาย "เธอเป็นคนเก่งนะ เป็นที่ยอมรับในวงการออกแบบ ถึงแม้ว่า... จะมีข่าวคาวๆ เกี่ยวกับครอบครัวเธอก็ตาม" "ฉันรู้" ธีรภัทรกล่าว "และนั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องเข้ามาตรงนี้" ขณะเดียวกัน ลิลลี่เองก็พยายามทำความเข้าใจธีรภัทรเช่นกัน เธอสังเกตเห็นว่าถึงแม้เขาจะมีท่าทีที่ดูเย็นชาและเด็ดขาดในที่ทำงาน แต่เมื่ออยู่กับเธอ เขาจะพยายามอ่อนโยนและใส่ใจมากขึ้น วันหนึ่ง ลิลลี่แกล้งทำเป็นไม่สบาย เธอแกล้งไอโขลกๆ ตอนทานอาหารเช้า "เป็นอะไรไป" ธีรภัทรถามทันทีที่ได้ยินเสียงไอของเธอ "ไม่สบายเหรอ" "นิดหน่อยค่ะ" ลิลลี่ตอบเสียงอู้อี้ "รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวนิดหน่อย" ธีรภัทรวางแก้วกาแฟลง "งั้นวันนี้ไม่ต้องไปบริษัทแล้ว พักผ่อนอยู่ที่บ้าน" "แต่... งานของฉัน" ลิลลี่ค้าน "ฉันจัดการให้ได้" ธีรภัทรกล่าว "เธอกลับไปพักผ่อนดีกว่า" ก่อนที่เขาจะออกไปทำงาน เขาเดินเข้าไปในห้องครัว และหันมาสั่งแม่บ้าน "เตรียมน้ำขิงร้อนๆ ไว้ให้คุณลิลลี่ด้วยนะครับ แล้วก็... ถ้าเธออยากได้ยาอะไรเป็นพิเศษ แจ้งผมได้ตลอด" ลิลลี่มองตามแผ่นหลังของเขาไป รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เธอเริ่มตระหนักว่าภายใต้ท่าทีที่ดูเย็นชาของธีรภัทรนั้น อาจจะมีหัวใจที่อบอุ่นซ่อนอยู่ก็เป็นได้ "ขอบคุณค่ะคุณภัทร" เธอตะโกนออกไป ธีรภัทรหันกลับมายิ้มให้เธอ "ไม่ต้องขอบคุณหรอก... ดูแลตัวเองนะ" การที่ธีรภัทรแสดงความห่วงใยออกมาอย่างตรงไปตรงมา ทำให้ลิลลี่รู้สึกประหลาดใจ แต่ก็ดีใจอย่างบอกไม่ถูก เธอเริ่มคิดว่าบางที... การแต่งงานครั้งนี้ อาจจะไม่ใช่จุดจบของความสุข แต่เป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่ก็ได้ "คุณภัทรคะ" ลิลลี่เอ่ยเรียกเขาขณะที่เขากำลังจะออกจากบ้าน "ขอบคุณนะคะ สำหรับทุกอย่าง" ธีรภัทรหยุดเดิน หันกลับมามองเธอ "เรา... เริ่มจะเข้ากันได้แล้วสินะ" "ฉัน... ฉันก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ" ลิลลี่ตอบ "ฉันพยายามแล้วนะคะที่จะเข้าใจคุณ" "ฉันก็เหมือนกัน" ธีรภัทรกล่าว "ฉันพยายามที่จะไม่กดดันเธอมากเกินไป" "แล้ว... คุณคิดว่าเราจะมีความสุขได้จริงๆ ไหมคะ" ลิลลี่ถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ธีรภัทรเดินเข้ามาใกล้เธอ ยื่นมือออกมาประคองแก้มของเธอไว้เบาๆ "ฉันไม่รู้หรอกลิลลี่" เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่ฉันจะพยายามทำให้เรามีความสุขให้ได้... เธอจะให้โอกาสฉันได้ลองไหม" ดวงตาของทั้งสองประสานกัน ลิลลี่มองเห็นความจริงใจในแววตาของธีรภัทร เธอพยักหน้าช้าๆ "ค่ะ... ฉันจะให้โอกาสคุณ" รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของธีรภัทรอย่างชัดเจน เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้เธอ เพียงแค่จะจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา "ขอบคุณนะ" ลิลลี่หลับตาลง สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากริมฝีปากของเขา เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้าๆ ภายในใจของเธอ ความรู้สึกที่เคยเต็มไปด้วยความเกลียดชัง บัดนี้กำลังถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม... ความรู้สึกที่เธอเองก็ยังอธิบายไม่ได้