คุณธามคะ... ฉัน... ฉันไม่โทษ... ฉันแค่... ฉันแค่เหนื่อยเหลือเกิน" เสียงของแพรวสั่นเครือ น้ำตาคลอหน่วยอีกครั้ง "เหนื่อยกับการต้องมานั่งเดาใจคุณ เหนื่อยกับการต้องมานั่งเปรียบเทียบตัวเองกับใครบางคน... โดยเฉพาะกับอดีตที่คุณไม่เคยบอกฉันเลย" ธามก้าวเข้าไปใกล้แพรว สัมผัสใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา "ผมรู้ว่าผมผิด ผมผิดมากจริงๆ แพรว" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน "ผมไม่เคยคิดว่ามันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ผมแค่... ผมแค่คิดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของผม ที่ไม่ควรจะนำมาทำให้คุณต้องกังวล" "แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับคุณธามนะคะ" แพรวพูดเสียงเบา "มันเกี่ยวข้องกับความรู้สึกของฉันที่มีให้คุณธาม... แล้วก็... ความสัมพันธ์ของเรา" เธอถอนหายใจ "ถ้าคุณธามเปิดใจบอกฉันตั้งแต่แรก เรื่องมันอาจจะไม่ได้มาถึงจุดนี้ก็ได้" "ผมรู้ครับ" ธามพยักหน้าช้าๆ "ผมควรจะบอกคุณ ผมรู้ดี แต่ผมกลัว... ผมกลัวว่าคุณจะรับไม่ได้ ผมกลัวว่าคุณจะมองผมเปลี่ยนไป" "แล้วตอนนี้ล่ะคะ" แพรวถาม สายตาของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง "คุณธามคิดว่าตอนนี้ฉันมองคุณเปลี่ยนไปไหม" ธามนิ่งอึ้งไป เขาไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไร เขาได้แต่สบสายตาแพรวที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว "ผม... ผมไม่รู้" เขาตอบอย่างซื่อสัตย์ "แต่ผมรู้ว่าผมรักคุณแพรว ผมรักคุณจริงๆ" "ความรัก... มันมีหลายรูปแบบนะคะคุณธาม" แพรวเอ่ยขึ้น "ความรักที่มาพร้อมกับความจริงใจ และความรักที่มาพร้อมกับความลับ... ฉันไม่รู้ว่าแบบไหนที่คุณธามกำลังมอบให้ฉัน" "แพรว... ได้โปรดอย่าพูดแบบนี้" ธามคว้ามือแพรวมากุมไว้แน่น "ผมรักคุณ ผมไม่เคยโกหกเรื่องนี้" "แล้วเรื่องที่ผ่านมาล่ะคะ" แพรวถามต่อ "เรื่องระหว่างคุณธามกับคุณอร... มันไม่ใช่ความจริงหรือไง" "มันเป็นอดีต แพรว" ธามพยายามอธิบาย "มันเป็นอดีตที่ผมพยายามจะลืมมาตลอด ผมไม่ได้อยากจะหวนกลับไป ผมแค่... ผมแค่รู้สึกผิด" "ความรู้สึกผิด..." แพรวพึมพำ "มันเป็นความรู้สึกที่อันตรายนะคะคุณธาม... มันสามารถทำให้คนเราทำอะไรโง่ๆ ได้มากมาย" "ผมไม่ได้ทำอะไรโง่ๆ" ธามแย้ง "ผมแค่... ผมแค่ไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันยังไง" "แล้วตอนนี้ล่ะคะ" แพรวถามเสียงสูงขึ้น "คุณธามจะจัดการกับมันยังไง" ธามมองแพรว ดวงตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวด "ผม... ผมเลือกคุณแพรว" เขาพูดหนักแน่น "ผมเลือกที่จะอยู่กับคุณ ผมเลือกที่จะสร้างอนาคตร่วมกับคุณ" "แต่คุณอร... เธอก็ยังอยู่ตรงนั้นนะคะ" แพรวพูดเสียงเบา "แล้วความรู้สึกผิดของคุณธาม... มันจะหายไปจริงๆ หรือคะ" "ผมจะพยายาม" ธามตอบ "ผมจะพยายามทำให้คุณมั่นใจ ผมจะพยายามทำให้คุณรู้ว่าคุณคือคนเดียวที่ผมต้องการ" แพรวสบตาธาม เธอเห็นความตั้งใจจริงในแววตาของเขา แต่มันก็ยังมีความกังวลบางอย่างที่ฉายออกมา "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อคุณได้อีกครั้งหรือเปล่า" เธอพูด "รอยแผลเป็นมันยังอยู่ลึกเกินไป" "ผมจะค่อยๆ รักษา" ธามกล่าว "ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ ผมจะไม่ไปไหน" เสียงสัญญาณเครื่องช่วยชีวิตดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ร่างของคุณแม่แพรวที่เคยแข็งแรง บัดนี้อ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด แพรวรีบหันไปดู อาการของคุณแม่แย่ลงจริงๆ "คุณธามคะ... คุณแม่..." น้ำตาของแพรวไหลออกมาไม่หยุด ธามกอดปลอบแพรวแน่น "ไม่เป็นไรนะแพรว ผมอยู่นี่แล้ว" ในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากับความเป็นจริงอันโหดร้าย ณ โรงพยาบาล อรกลับกำลังวางแผนการบางอย่างอยู่ เธอโทรศัพท์หาใครบางคนด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ฉันต้องการให้คุณจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จ" อรพูด "ฉันไม่อยากให้มีอะไรมาขัดขวางแผนของฉันอีกต่อไป" ปลายสายตอบรับด้วยน้ำเสียงที่น่าเกรงขาม "ไม่ต้องห่วงครับคุณอร ทุกอย่างจะเป็นไปตามที่คุณต้องการ" อรวางสายโทรศัพท์ลง ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ "แพรว... เธอคงไม่รู้ตัวหรอกว่ากำลังจะเจออะไร" เมื่อกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย อาการของคุณแม่ยังคงทรงตัว ธามพยายามจะคุยกับแพรวอีกครั้ง "แพรว" ธามเรียก "ผมอยากจะบอกคุณว่า..." "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นค่ะคุณธาม" แพรวขัดขึ้น "ตอนนี้ฉันอยากอยู่กับคุณแม่" ธามมองแพรวด้วยความเข้าใจ เขาเข้าใจดีว่าเธอต้องการเวลา เขาถอยออกมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนอยู่ข้างๆ เธอ "ผมจะอยู่ที่นี่" ธามบอก "ถ้าคุณต้องการอะไร บอกผมได้เสมอ" แพรวพยักหน้าเบาๆ เธอหันกลับไปมองคุณแม่ของเธอ ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ภาพที่คุณแม่คอยดูแลเธออย่างใกล้ชิด ภาพความทรงจำดีๆ ที่เธอเคยมีกับครอบครัว มันทำให้เธอรู้สึกเข้มแข็งขึ้น "คุณแม่คะ" แพรวพูดกับคุณแม่ที่กำลังหลับตาอยู่ "แพรวจะเข้มแข็งนะคะ แพรวจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายแพรวได้อีก" ธามมองแพรวด้วยความรัก เขาเห็นความเข้มแข็งที่ซ่อนอยู่ในตัวเธอ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชมเธอ "ผมรักคุณนะแพรว" ธามกระซิบข้างหู แพรวหันมามองธาม แต่ในแววตาของเธอ ยังคงมีความสับสนและความเจ็บปวดอยู่ ธามรู้ดีว่าเขาคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะสามารถเยียวยารอยแผลเป็นที่เขาก่อขึ้นมาได้ ขณะเดียวกันที่บ้านของธาม อรก็กำลังนั่งดื่มไวน์อยู่คนเดียว ภาพของธามกับแพรวฉายซ้ำไปมาในหัว เธอรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง "ธาม... ทำไมเธอถึงหลงผู้หญิงคนนั้นได้ขนาดนี้" อรพึมพำกับตัวเอง "ฉันให้ทุกอย่างกับเธอไปแล้วนะ" เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกำลังจะโทรหาใครบางคน แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง เธอวางโทรศัพท์ลง แล้วเดินไปหยิบกล่องกระดาษใบหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้เตียง "ไม่เป็นไร" อรกล่าว "ฉันยังมีไม้เด็ดอีกเยอะ" เธอเปิดกล่องออก ข้างในมีรูปถ่ายเก่าๆ และเอกสารบางอย่าง เธอหยิบรูปถ่ายหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปที่เธอถ่ายคู่กับธามเมื่อหลายปีก่อน เธอมองรูปนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น "ธาม... เธอไม่มีทางหนีฉันไปได้หรอก" อรสาบาน "เธอเป็นของฉัน... และจะเป็นของฉันตลอดไป"