หลังจากวันนั้นที่คาเฟ่ แพรวก็หายตัวไปอย่างสิ้นเชิง เธอตัดขาดการติดต่อกับธามทุกช่องทาง ธามพยายามทุกวิถีทางที่จะติดต่อเธอ แต่ก็ไม่เป็นผล เขาพยายามไปหาที่บ้านของเธอ แต่ก็พบว่าเธอไม่อยู่แล้ว เขาโทรศัพท์ไปหาเพื่อนสนิทของแพรว แต่ก็ไม่มีใครให้ข้อมูลอะไรเขาได้เลย ธามจมปลักอยู่กับความเสียใจและความรู้สึกผิด เขาโทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ความหุนหันพลันแล่นในอดีต และความผิดพลาดในการจัดการกับความรู้สึกของตัวเองในปัจจุบัน มันนำพาเขามาสู่จุดที่ต้องสูญเสียแพรวไป เขาได้แต่หวังว่าแพรวจะใจเย็นลง และยอมรับคำอธิบายของเขาในสักวันหนึ่ง อรเองก็ดูเหมือนจะหายหน้าไปจากชีวิตของธามเช่นกัน เธอไม่ได้ติดต่อเขาอีกเลย ราวกับว่าเรื่องราวที่เธอได้พูดในวันนั้น เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของแผนการบางอย่างที่ซับซ้อนกว่านั้น หลายสัปดาห์ผ่านไป ธามยังคงวนเวียนอยู่กับความคิดถึงแพรว เขาเดินไปไหนมาไหนก็ดูเหมือนจะเห็นภาพของแพรวอยู่รอบตัว เขาเริ่มรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียสติ วันหนึ่ง ขณะที่ธามกำลังนั่งจมอยู่กับความเศร้าอยู่ที่บ้านของเขา โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหลครับ" ธามรับสาย "คุณธามคะ" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่แหบพร่า และดูอ่อนแรง "นี่แพรวนะคะ" ธามตกใจแทบทำอะไรไม่ถูก "แพรว! คุณอยู่ที่ไหน! ผมเป็นห่วงคุณมาก!" "ฉัน... ฉันอยู่ที่บ้านคุณยายค่ะ" แพรวตอบเสียงแผ่ว "คุณยายไม่สบาย... ฉันเลยมาดูแลท่าน" "แล้ว... คุณเป็นยังไงบ้าง" ธามถามด้วยความเป็นห่วง "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ" แพรวตอบ "แต่... ฉันอยากจะคุยกับคุณธาม" ธามดีใจมากที่แพรวยอมติดต่อกลับมา "ได้เลยแพรว คุณอยากคุยอะไร ผมพร้อมเสมอ" "พรุ่งนี้... คุณธามว่างไหมคะ" แพรวถาม "ฉันอยากจะเจอคุณธาม" "ว่างสิ! ผมว่างเสมอ!" ธามตอบอย่างรวดเร็ว "คุณอยากเจอผมที่ไหน" "ฉันจะส่งที่อยู่ไปให้นะคะ" แพรวกล่าว "แล้ว... คุณธาม... ช่วยมาคนเดียวได้ไหมคะ" ธามชะงักไปเล็กน้อย "ได้ครับแพรว ผมจะมาคนเดียว" หลังจากวางสายโทรศัพท์ ธามก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย เขาคิดว่านี่อาจจะเป็นโอกาสที่เขาจะได้อธิบายทุกอย่างให้แพรวฟัง และอาจจะสามารถกอบกู้ความสัมพันธ์ของเขากลับคืนมาได้ ในวันรุ่งขึ้น ธามขับรถไปยังที่อยู่ตามที่แพรวส่งมาให้ เป็นบ้านหลังเล็กๆ ชานเมือง ดูเงียบสงบ ธามลงจากรถ และเดินเข้าไปในบ้าน เมื่อประตูเปิดออก ธามก็พบแพรวยืนรออยู่ตรงหน้า เธอมีใบหน้าที่ดูซีดเซียว แต่ก็ยังคงสวยงามในสายตาของเขา "แพรว..." ธามเรียกชื่อเธอเบาๆ แพรวพยักหน้า "คุณธาม... เข้ามาก่อนสิคะ" ธามเดินตามแพรวเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านดูเรียบง่าย แต่ก็อบอุ่น "คุณยายของฉัน... ท่านพักผ่อนอยู่ค่ะ" แพรวกล่าว "ฉันอยากจะคุยกับคุณธามก่อน" ทั้งสองคนนั่งลงบนโซฟา ธามมองแพรวด้วยความหวัง "แพรว... ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง" ธามเริ่มพูด "ผมรู้ว่าผมผิด ผมไม่ควรจะปิดบังคุณเลย" แพรวส่ายหน้าช้าๆ "คุณธามคะ... ฉัน... ฉันได้คิดทบทวนทุกอย่างแล้ว" หัวใจของธามเต้นแรง "แล้ว... คุณคิดว่ายังไง" "ฉัน... ฉันไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้วค่ะคุณธาม" แพรวกล่าวเสียงเบา "รอยแผลเป็นมันลึกเกินไป... ฉัน... ฉันเจ็บปวดมากเกินไป" ธามรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า "แพรว... ได้โปรดอย่าพูดแบบนี้" "มันคือความจริงค่ะคุณธาม" แพรวกล่าว "ความจริงที่ฉันต้องยอมรับ" "แต่ผมรักคุณนะแพรว! ผมรักคุณจริงๆ!" ธามเอ่ยเสียงหนักแน่น "ฉันรู้ค่ะ" แพรวตอบ "แต่ความรักอย่างเดียว... มันไม่พอ" "แล้ว... คุณจะให้ผมทำยังไง" ธามถามด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง "ฉัน... ฉันอยากให้คุณธาม... ยอมรับความจริง" แพรวกล่าว "ยอมรับว่าเราสองคน... ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้" ธามนิ่งอึ้งไป เขามองแพรวด้วยความไม่เชื่อ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าทุกอย่างจะจบลงแบบนี้ "คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า... เราจบกันแค่นี้ใช่ไหม" ธามถาม แพรวหลับตาลงช้าๆ "ใช่ค่ะคุณธาม" ธามรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะสลาย เขารู้สึกว่าโลกทั้งใบของเขากำลังจะพังทลายลง "ผม... ผมเข้าใจแล้ว" ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ผม... ผมคงไม่มีสิทธิ์ที่จะขออะไรจากคุณอีกแล้ว" เขาพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ขาก็รู้สึกอ่อนแรง เขาเดินโซเซออกไปจากบ้านหลังนั้น ทิ้งแพรวไว้เพียงลำพัง เมื่อธามขับรถออกไปจากบ้านหลังนั้น เขาก็เริ่มร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ เขาเสียใจ เสียใจที่ทำให้แพรวต้องเจ็บปวด เสียใจที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับแพรวต้องจบลงแบบนี้ ในขณะเดียวกัน ที่บ้านหลังเล็กๆ นั้น แพรวเองก็นั่งร้องไห้อยู่เช่นกัน เธอเจ็บปวดไม่แพ้ธาม แต่เธอก็รู้ดีว่านี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเธอแล้ว "ขอโทษนะคะคุณธาม" แพรวพึมพำกับตัวเอง "ฉัน... ฉันขอโทษจริงๆ" วันเวลาผ่านไป ธามและแพรวต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง ธามพยายามจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่เขาก็ยังคงจมปลักอยู่กับความทรงจำที่มีต่อแพรว เขายังคงรู้สึกผิดต่ออรอยู่บ้าง แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่มีวันที่จะกลับไปหาเธอได้อีกแล้ว ส่วนแพรว เธอก็พยายามจะก้าวต่อไป เธอเข้มแข็งขึ้นเรื่อยๆ แต่รอยแผลเป็นในใจของเธอก็ยังคงอยู่ มันเป็นเครื่องเตือนใจถึงความรักที่เคยมี และความเจ็บปวดที่เธอได้รับ ความสัมพันธ์ที่ควรจะสวยงาม กลับกลายเป็นเพียงฝันร้ายที่ไม่มีวันจางหายไป มันคือบทเรียนที่สอนให้ทั้งสองรู้ว่า บางครั้ง ความรักก็ไม่สามารถเอาชนะทุกสิ่งทุกอย่างได้เสมอไป และบางครั้ง การปล่อยมือ ก็คือการแสดงความรักที่แท้จริง.