แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดม่านเข้ามาในห้องนอน เผยให้เห็นร่างสองร่างที่นอนขดอยู่บนเตียงเดียวกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นกายสาวลอยอวลอยู่ในอากาศ แพรวนอนตะแคง หันหน้าเข้าหาผนัง พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะที่ยังคงล่องลอยจากการดื่มแอลกอฮอล์เมื่อคืนนี้ สมองของเธอยังคงประมวลผลภาพเหตุการณ์เมื่อคืนซ้ำไปซ้ำมา ภาพของน้ำตา ภาพของความเสียใจ และภาพของ... อ้อมกอดที่อบอุ่น เธอค่อยๆ ขยับตัวอย่างระมัดระวัง หวั่นใจว่าจะปลุกคนที่นอนอยู่ข้างๆ ให้ตื่นขึ้นมา เธอเหลือบมองร่างของธามที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ แผ่นอกของเขาขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใบหน้าของเขาตอนหลับดูอ่อนโยนและสงบนิ่ง แตกต่างจากภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูสุขุมและเย็นชา "ฉันทำอะไรลงไปนะ" เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกผิดและความสับสนที่ถาโถมเข้ามา การตัดสินใจผิดพลาดเพียงชั่วข้ามคืน มันนำพาเธอมาสู่จุดที่เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะมาถึง เธอจำได้ว่าหลังจากที่ธามไปส่งเธอที่บ้าน (หลังจากที่เธอตัดสินใจได้ว่าไม่มีที่ไหนให้ไปจริงๆ) เขาก็ยังคงอยู่เป็นเพื่อนเธอ เล่าเรื่องต่างๆ ให้เธอฟัง พยายามทำให้เธอหัวเราะ และเมื่อเธอรู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว เธอก็... ดื่มหนักขึ้น "ไม่เป็นไรนะครับ... คุณแพรว" เสียงทุ้มต่ำของธามดังขึ้น ทำให้แพรวสะดุ้งโหยง เขาตื่นแล้ว "คุณ... ตื่นแล้วเหรอคะ" แพรวถาม เสียงสั่นเล็กน้อย ธามลืมตาขึ้น ช้าๆ มองแพรวด้วยสายตาที่อ่านยาก "เมื่อคืน... คุณเมามากเลยนะครับ" แพรวหน้าแดงก่ำกับคำพูดนั้น เธอรู้สึกอายจนแทบอยากจะมุดหน้าหนี "ฉัน... ขอโทษนะคะ" "ขอโทษเรื่องอะไรครับ" ธามถาม พลางยื่นมือมาลูบแก้มของเธอเบาๆ การสัมผัสที่อ่อนโยนนั้นกลับทำให้แพรวรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าเมื่อคืนฉันทำอะไรลงไปบ้าง" เธอพูดเสียงอ่อย "ฉัน... ฉันเมามากจริงๆ" "ไม่เป็นไรครับ" ธามตอบ "เมื่อคืน... คุณไม่ได้ทำอะไรที่ผมไม่ต้องการ" คำพูดนั้นทำให้แพรวใจหายวูบ "คุณ... หมายความว่ายังไงคะ" ธามดึงแพรวเข้ามาใกล้ กอดเธอไว้ในอ้อมแขน "คุณแพรว... ผมรู้ว่าคุณกำลังเสียใจ และผมก็อยากจะอยู่ตรงนี้เพื่อปลอบโยนคุณ" แพรวซบหน้าลงบนอกของธาม สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและแข็งแกร่งจากร่างกายเขา แต่ในใจกลับรู้สึกสับสนและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เธอรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันผิด... ผิดมาก "แต่... คุณธาม... เรา... เราเพิ่งเจอกันเมื่อคืนเองนะคะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่ว "ผมรู้ครับ" ธามตอบ "แต่บางที... บางความสัมพันธ์ มันก็ไม่ได้เกิดขึ้นจากเวลาเสมอไป" "แต่... ฉัน..." แพรวยังคงพูดไม่ออก เธอไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองอย่างไรดี "ผมเข้าใจครับ" ธามพูดต่อ "ถ้าคุณแพรวต้องการเวลา... ผมก็จะให้เวลา" เขาค่อยๆ ผละออกจากเธอ ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน "ผมจะไปชงกาแฟให้นะครับ... แล้วเราค่อยมาคุยกัน" แพรวพยักหน้าเบาๆ มองตามหลังธามที่เดินออกจากห้องไป เธอถอนหายใจยาว พลางยกมือขึ้นสัมผัสหน้าอกของตัวเอง ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันซับซ้อนเหลือเกิน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนอกใจคนรักที่เพิ่งจะถูกหักหลังไป แม้ว่าเขาคนนั้นจะทำให้เธอเจ็บปวดเหลือเกินก็ตาม ธามกลับเข้ามาพร้อมกับกาแฟสองแก้ว กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟช่วยให้แพรวรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาบ้าง "ขอบคุณค่ะ" "ไม่ต้องคิดมากนะครับ" ธามยื่นแก้วกาแฟให้เธอ "เมื่อคืน... แค่เราสองคน... ไม่มีใครรู้" คำพูดนั้นทำให้แพรวรู้สึกโล่งใจไปบ้าง แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกผิดบางอย่างที่เกาะกินอยู่ เธอรู้ว่าธามกำลังพยายามทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น และเธอก็รู้สึกขอบคุณเขาจริงๆ "คุณธาม... เมื่อคืน... ฉัน... ฉันไม่ได้..." แพรวพยายามจะเอ่ยถึงสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร "ผมรู้ครับ" ธามขัดขึ้น "คุณแพรว... คุณยังไม่พร้อม... ผมเข้าใจ" "แต่... ฉัน... ฉันก็..." แพรวพยายามจะอธิบาย "ฉันรู้สึกผิด" "ผมรู้ครับ" ธามตอบ "และผมก็รู้สึกผิดเหมือนกัน" แพรวเงยหน้ามองเขาอย่างแปลกใจ "คุณ... รู้สึกผิดด้วยเหรอคะ" "ครับ" ธามตอบ "ผมรู้ว่าคุณกำลังเสียใจ... และผมก็ไม่ควรฉวยโอกาสในช่วงที่คุณอ่อนแอ" "ไม่ใช่... ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น" แพรวรีบแก้ตัว "ฉัน... ฉันไม่ได้ว่าคุณฉวยโอกาส" "แล้วคุณแพรวหมายความว่าอะไรครับ" ธามถาม "ฉัน... ฉันแค่รู้สึกว่า... มันผิด" แพรวพูดอย่างตรงไปตรงมา "ผิดที่เราสองคน... มาอยู่ตรงนี้ด้วยกัน... ในสภาพแบบนี้" ธามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "ผมรู้ครับ... ว่ามันผิด" เขาเว้นจังหวะ "แต่บางที... ความผิดพลาดบางอย่าง... มันก็อาจจะนำพาเราไปสู่สิ่งที่ดีกว่าก็ได้นะครับ" แพรวไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนั้น เธอได้แต่สบตาธามด้วยความงุนงง "คุณแพรว... ผมรู้ว่าคุณกำลังเจ็บปวด" ธามพูดต่อ "และผมก็อยากจะช่วยคุณ... ถ้าคุณให้โอกาสผม" "ให้โอกาส... เรื่องอะไรคะ" "ให้โอกาสผม... ได้ดูแลคุณ" ธามตอบ "ให้โอกาสผม... ได้พิสูจน์ตัวเอง... ว่าผมไม่ได้เป็นเหมือนคนอื่นที่ทำร้ายคุณ" แพรวเงียบไป เธอพิจารณาคำพูดของธาม เขาดูจริงใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย แต่เธอก็ยังคงมีความรู้สึกสับสนอยู่ดี "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะรับมือกับเรื่องนี้ได้ไหม" เธอเอ่ยเสียงแผ่ว "ไม่เป็นไรครับ" ธามจับมือเธอไว้ "เราจะค่อยๆ ก้าวผ่านมันไปด้วยกัน" แพรวรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากมือของธามมายังมือของเธอ เธอไม่แน่ใจว่าการตัดสินใจของเธอถูกต้องหรือไม่ แต่ในขณะนี้... เธอรู้สึกว่ามีใครสักคนอยู่เคียงข้างเธอ และนั่นก็เป็นสิ่งสำคัญที่สุด "ฉัน... อยากจะกลับบ้านค่ะ" แพรวพูด "ได้ครับ" ธามตอบ "ผมจะไปส่งคุณ" ขณะที่ธามขับรถพาแพรวกลับบ้าน บรรยากาศในรถกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่ความเงียบครั้งนี้ไม่ได้อึดอัดเหมือนครั้งแรก มันมีความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นมาในใจของแพรว เป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เธอเหลือบมองธามที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่ข้างๆ ใบหน้าคมสันของเขาดูจริงจัง แต่แววตาของเขาก็ยังคงมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ แพรวไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอรู้เพียงว่า... การพบเจอกับธามในคืนนั้น ได้สร้างรอยร้าวที่ลึกซึ้งขึ้นในใจของเธอ และบางที... รอยร้าวนี้อาจจะนำพาเธอไปสู่ความสัมพันธ์ที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน