เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ ความสัมพันธ์ระหว่างแพรวกับธามค่อยๆ พัฒนาขึ้นอย่างช้าๆ ทั้งสองคนยังคงมีระยะห่างที่เหมาะสม แต่ก็มีความรู้สึกดีๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แพรวเริ่มกลับไปทำงานอย่างมีความหวังมากขึ้น ปัญหาเรื่องงานของเธอได้รับการแก้ไขด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมงาน และเธอก็สามารถผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนั้นไปได้ ในขณะที่ปัญหาส่วนตัวเริ่มคลี่คลายลง ความรู้สึกของแพรวที่มีต่อธามก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เธอพบว่าตัวเองคิดถึงเขาอยู่เสมอ อยากจะคุยกับเขา อยากจะแบ่งปันเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตให้เขาฟัง "คุณธามคะ... วันนี้ที่บริษัทมีงานเลี้ยงค่ะ" แพรวเอ่ยขึ้นขณะคุยโทรศัพท์กับธามในตอนเย็น "ถ้าคุณธามว่าง... มาด้วยกันไหมคะ" "งานเลี้ยงเหรอครับ" ธามถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง "ผม... ผมไม่แน่ใจว่าจะว่างนะครับ" "อ๋อ... ค่ะ... ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวตอบ เสียงแผ่วลงเล็กน้อย "แต่... ถ้าคุณแพรวอยากให้ผมไปจริงๆ... ผมจะพยายามเคลียร์งานให้เร็วกว่าปกติครับ" ธามรีบเสริม "คุณแพรวอยากให้ผมไปไหมครับ" แพรวดีใจจนแทบจะกระโดด "อยากสิคะ! คุณธาม... ฉันอยากให้คุณมามากๆ เลยค่ะ" "ได้เลยครับ... งั้นผมจะไปนะครับ" ธามตอบ "แล้ว... เราจะเจอกันที่ไหนครับ" "ฉันจะส่งที่อยู่ไปให้นะคะ" แพรวบอก "แล้ว... แล้วเจอกันนะคะ" "ครับ... แล้วเจอกันครับ... คุณแพรว" ธามเอ่ยลา หลังจากวางสาย แพรวก็ยิ้มให้กับตัวเอง เธอรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ไปงานเลี้ยงกับธาม มันจะเป็นโอกาสที่ดีที่จะได้เปิดตัวเขาให้เพื่อนๆ รู้จัก และเป็นก้าวสำคัญของความสัมพันธ์ของพวกเขา ในวันงานเลี้ยง แพรวแต่งกายด้วยชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวของเธอให้ดูโดดเด่น เธอมั่นใจและมีความสุข เธอเดินเข้าไปในงานพร้อมกับเพื่อนสนิทอีกสองสามคน ท่ามกลางเสียงเพลงและผู้คนมากมาย เมื่อธามปรากฏตัวขึ้นในงาน แพรวก็รู้สึกหัวใจเต้นแรง เขาอยู่ในชุดสูทสีดำที่ดูภูมิฐาน สง่างาม และโดดเด่นกว่าใครในงาน สายตาของเขาเป็นประกายเมื่อมองมาที่เธอ "คุณแพรว... สวยมากเลยครับ" ธามเอ่ยชมเมื่อเดินเข้ามาหาเธอ "ขอบคุณค่ะ... คุณธามก็ดูดีมากๆ เลยค่ะ" แพรวตอบ แก้มแดงระเรื่อ ทั้งสองคนใช้เวลาส่วนใหญ่ของงานด้วยกัน พวกเขาพูดคุย หัวเราะ และเต้นรำกันอย่างมีความสุข เพื่อนๆ ของแพรวต่างก็ชื่นชมธาม และต่างก็พากันถามถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ "คุณแพรว... นี่แฟนคุณเหรอคะ" เพื่อนสนิทคนหนึ่งของแพรวเอ่ยถามอย่างกระซิบ "เรา... เรากำลังทำความรู้จักกันอยู่ค่ะ" แพรวตอบด้วยรอยยิ้ม "เขาดูดีมากเลยนะ" เพื่อนสนิทอีกคนเสริม "ดูอบอุ่นด้วย" แพรวพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกภูมิใจและมีความสุขที่ได้อยู่เคียงข้างธาม แต่ท่ามกลางความสุขนั้น แพรวก็มีความกังวลบางอย่างแฝงอยู่ เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเธอกับธามเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่ถูกต้องนัก มันเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่เธออ่อนแอ เปราะบาง และมีปัญหาในชีวิต "คุณธามคะ" แพรวเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่ออกมายืนสูดอากาศบริสุทธิ์นอกห้องจัดเลี้ยง "ฉัน... ฉันมีเรื่องอยากจะบอกคุณค่ะ" ธามมองแพรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "ครับ... คุณแพรว" "ฉัน... ฉันรู้สึกดีกับคุณมากๆ เลยค่ะ" แพรวสารภาพ "แต่... ฉันก็ยังรู้สึกผิดอยู่... กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนั้น" ธามดึงแพรวเข้ามาใกล้ วงแขนของเขาโอบรอบเอวของเธอ "ผมรู้ครับ" เขาตอบ "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ" "คุณ... คุณไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอคะ" แพรวถาม "คุณไม่รู้สึกว่า... มันผิดเหรอคะ" ธามถอนหายใจยาว "ผม... ผมรู้ว่ามันเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่ถูกต้อง" เขาตอบ "แต่... ผมก็หยุดความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณไม่ได้" "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ" แพรวถามเสียงสั่น "ผม... ผมรักคุณนะครับ... คุณแพรว" ธามเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา "ผมรู้ว่ามันเร็วเกินไป... แต่ผมรักคุณจริงๆ" แพรวตกใจจนพูดไม่ออก เธอไม่เคยคิดว่าธามจะบอกรักเธอเร็วขนาดนี้ เธอรู้สึกดีใจจนน้ำตาไหลออกมา แต่ในขณะเดียวกันก็มีความกลัวเข้ามาแทนที่ "คุณ... คุณพูดจริงเหรอคะ" แพรวถามเสียงสั่น "ผมพูดจริงครับ" ธามมองตาเธออย่างจริงจัง "ผมรักคุณ... และผมอยากจะอยู่กับคุณ... ถ้าคุณให้โอกาสผม" แพรวไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอกอดธามแน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม ความรู้สึกดีใจปนเปกับความกลัวและความรู้สึกผิด "ฉัน... ฉันก็รักคุณค่ะ... คุณธาม" แพรวสารภาพออกมา "แต่... ฉันกลัว... กลัวว่าเราจะอยู่ด้วยกันไม่ได้" "ผมจะทำให้คุณมั่นใจนะครับ" ธามกระชับอ้อมกอด "ผมจะทำให้คุณมีความสุข... ผมสัญญา" แพรวพยักหน้า เธอเชื่อในคำพูดของธาม เธอเชื่อในความรู้สึกของเขา แต่ในใจลึกๆ เธอยังคงมีความกังวลบางอย่างซ่อนอยู่ เธอไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะสามารถผ่านพ้นอุปสรรคที่อาจจะเกิดขึ้นได้หรือไม่