สายลมเย็นๆ พัดผ่านใบหน้าของพราวพิรุณขณะที่เธอกำลังรดน้ำต้นไม้ในสวนหลังบ้าน เสียงหัวเราะของพลอยใสที่กำลังเล่นอยู่กับเพื่อนๆ ดังมาจากสนามหญ้า เธอรู้สึกมีความสุขกับชีวิตที่สงบสุขในปัจจุบัน อรุณแวะมาหาพลอยใสในวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาพาพลอยใสไปปิกนิกที่สวนสาธารณะใกล้บ้าน พวกเขาใช้เวลาด้วยกันอย่างมีความสุข ท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิง "คุณพ่อครับ วันนี้สนุกมากๆ เลยครับ" พลอยใสกล่าว ขณะที่อรุณกำลังเก็บของ "คุณพ่อก็สนุกเหมือนกันครับลูก" อรุณตอบ "พรุ่งนี้คุณพ่อจะมาอีกนะ" "เย้!" พลอยใสกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ พราวพิรุณมองภาพนั้นจากหน้าต่างบ้าน เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจที่เห็นลูกสาวของเธอมีความสุข แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่คอยเตือนเธออยู่ลึกๆ เมื่ออรุณเดินกลับมาถึงหน้าบ้าน พราวพิรุณก็เดินออกมาต้อนรับ "ขอบคุณนะคะคุณอรุณ ที่พาพลอยใสไปเที่ยว" พราวพิรุณกล่าว "หนูคงจะมีความสุขมากๆ เลย" "ผมดีใจครับที่เธอมีความสุข" อรุณตอบ "ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นด้วยกันเย็นนี้ คุณว่างไหมครับ" พราวพิรุณลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตกลง "ก็ได้ค่ะ" คืนนั้น พราวพิรุณแต่งตัวอย่างเรียบง่าย เธอเลือกชุดเดรสสีขาวที่ดูสง่า เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เพราะนี่เป็นการไปทานข้าวเย็นกับอรุณเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี อรุณพาเธอไปร้านอาหารบรรยากาศดีแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นร้านที่พวกเขาเคยมาทานกันบ่อยๆ เมื่อครั้งที่ยังรักกัน "คุณจำได้ไหมครับ ร้านนี้คือร้านที่เรามาทานกันบ่อยๆ ตอนที่เราคบกันใหม่ๆ" อรุณเอ่ยขึ้น "จำได้ค่ะ" พราวพิรุณตอบ "ตอนนั้นเรามีความสุขกันมาก" "ผมเสียใจจริงๆ นะครับ ที่เคยทำคุณเสียใจ" อรุณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ผมไม่เคยลืมความรักที่คุณมีให้ผมเลย" "ฉันก็ไม่เคยลืมค่ะ" พราวพิรุณตอบ "แต่ความรักอย่างเดียว คงไม่สามารถทำให้เราอยู่ด้วยกันได้" "ผมรู้ครับ" อรุณถอนหายใจ "ผมยังเด็กเกินไปตอนนั้น ผมยังไม่เข้าใจความหมายของความรับผิดชอบ" "แล้วตอนนี้คุณเข้าใจแล้วหรือยังคะ" พราวพิรุณถาม "ผมเข้าใจแล้วครับ" อรุณตอบ "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงแค่ไหน และผมพร้อมที่จะแก้ไขทุกอย่าง" บทสนทนาของทั้งสองดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่ก็มีความอึดอัดบางอย่างที่คอยปกคลุมอยู่ พราวพิรุณยังคงระแวงในตัวอรุณอยู่ลึกๆ เธอไม่แน่ใจว่าเขาจะกลับมาทำร้ายเธออีกครั้งหรือไม่ ขณะที่พวกเขากำลังทานอาหารกันอยู่ จู่ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาโต๊ะของพวกเขา "อรุณ!" หญิงสาวคนนั้นร้องเรียกชื่ออรุณด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ" พราวพิรุณหันไปมองหญิงสาวคนนั้น เธอเป็นหญิงสาวที่สวยมาก แต่งตัวดูดี และดูมีความมั่นใจ อรุณดูตกใจเล็กน้อย "เมขลา! มาได้ยังไง" "ก็มาทานข้าวกับเพื่อนค่ะ" เมขลาตอบ "แล้วคุณล่ะคะ มาทานข้าวกับใครคะ" เธอมองมาที่พราวพิรุณด้วยสายตาที่ดูไม่เป็นมิตร "นี่... คุณพราวพิรุณครับ" อรุณแนะนำ "เธอคือ... เพื่อนของผม" "เพื่อน?" เมขลาเลิกคิ้วขึ้น "เพื่อนที่ไหนมานั่งทานข้าวด้วยกันแบบนี้คะ" พราวพิรุณรู้สึกไม่สบายใจ เธอสัมผัสได้ถึงความไม่เป็นมิตรจากเมขลา "เธอเป็นเพื่อนเก่าของผมครับ" อรุณพยายามอธิบาย "เราเพิ่งจะกลับมาคุยกัน" "เพื่อนเก่าที่ไหนจะกลับมาคุยกันได้ง่ายๆ แบบนี้คะ" เมขลาพูดด้วยน้ำเสียงที่เสียดสี "อรุณคะ คุณกำลังจะแต่งงานกับฉัน คุณลืมไปแล้วเหรอคะ" คำพูดของเมขลาทำให้พราวพิรุณถึงกับตัวแข็งทื่อ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "แต่งงาน?" พราวพิรุณถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณกำลังจะแต่งงานกับเธอเหรอคะคุณอรุณ" อรุณหน้าซีดเผือด "พราว... ผม..." "คุณหลอกฉัน" พราวพิรุณพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "คุณหลอกฉันมาตลอด" "ไม่ครับ ผมไม่ได้หลอกคุณ" อรุณพยายามอธิบาย "เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่านั้น" "ซับซ้อนยังไงคะ" เมขลาถาม "คุณอรุณเขากำลังจะแต่งงานกับฉัน เขาบอกว่าเขาจะเลิกกับคุณแล้ว" "ฉันไม่เคยบอกว่าจะเลิกกับคุณ" อรุณหันไปพูดกับเมขลาด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด "ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจอะไรทั้งนั้น" "แต่คุณบอกว่าจะขอฉันแต่งงาน" เมขลาพูดเสียงดัง "คุณให้แหวนฉันแล้วนะ" พราวพิรุณได้ยินดังนั้นก็แทบจะทรุดลงไปกับพื้น เธอไม่สามารถทนฟังอะไรได้อีกต่อไป เธอรีบลุกขึ้นจากโต๊ะ แล้ววิ่งออกจากร้านอาหารไป "พราว! เดี๋ยว!" อรุณพยายามจะตามเธอไป แต่เมขลาคว้าแขนเขาไว้ "จะไปไหนคะคุณอรุณ" เมขลาถาม "คุณจะปล่อยฉันไว้แบบนี้เหรอ" "ปล่อยผมนะเมขลา!" อรุณสะบัดแขนออก "ผมต้องไปอธิบายให้พราวฟัง" อรุณรีบวิ่งตามพราวพิรุณออกไป ทิ้งเมขลาไว้เพียงลำพังที่โต๊ะอาหาร ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง พราวพิรุณวิ่งไปเรื่อยๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้จะไปที่ไหน เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา "พราว! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงของอรุณดังไล่หลังมา เธอไม่หยุด เธอวิ่งต่อไปจนกระทั่งเธอมาถึงริมแม่น้ำ เธอหยุดยืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างอิสระ "พราวครับ" อรุณวิ่งมาถึงตัวเธอ "ฟังผมก่อนนะ" "ฉันจะฟังอะไรอีกคะ" พราวพิรุณหันไปมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "คุณกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น แล้วคุณมาหลอกฉันว่าคุณรักฉัน" "ผมไม่ได้หลอกคุณ" อรุณกล่าว "เรื่องนี้มันเกิดขึ้นก่อนที่ผมจะกลับมาหาคุณ" "แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน" พราวพิรุณถาม "ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิด" "ผม... ผมไม่รู้จะบอกคุณยังไง" อรุณยอมรับ "ผมกลัวว่าคุณจะเสียใจ" "แล้วตอนนี้ฉันไม่เสียใจเหรอคะ" พราวพิรุณหัวเราะทั้งน้ำตา "คุณทำร้ายฉันซ้ำอีกครั้ง" "ผมขอโทษครับ" อรุณเอ่ยขอโทษอย่างจริงใจ "ผมขอโอกาสแก้ไขนะ" "โอกาสอะไรอีกคะ" พราวพิรุณถาม "ในเมื่อคุณเลือกแล้ว" "ผมยังไม่ได้เลือก" อรุณยืนยัน "ผมจะเลือกคุณ พราว" พราวพิรุณมองเข้าไปในดวงตาของอรุณ เธอเห็นความจริงใจและความเจ็บปวดในนั้น แต่เธอก็ยังไม่แน่ใจ เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อเขาได้อีกหรือไม่ "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อคุณได้อีกหรือเปล่า" พราวพิรุณกล่าว "คุณทำให้ฉันเจ็บปวดมากเกินไป" "ผมรู้ครับ" อรุณก้มหน้าลง "แต่ผมจะไม่ยอมแพ้ ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมรักคุณจริงๆ" พราวพิรุณยืนนิ่ง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป พายุในใจของเธอกำลังโหมกระหน่ำ