อากาศยามเช้ายังคงเย็นสบาย แต่ในห้องทำงานของพราวพิรุณกลับเต็มไปด้วยความอึดอัด เธอจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง สภาพจิตใจของเธอไม่ต่างอะไรกับสภาพอากาศที่กำลังจะมีพายุ หลังจากเหตุการณ์ที่ร้านอาหาร พราวพิรุณก็ตัดขาดการติดต่อกับอรุณโดยสิ้นเชิง เธอไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบข้อความใดๆ ทั้งสิ้น "คุณพราวคะ" พนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามา "มีคนมาส่งดอกไม้ค่ะ" พราวพิรุณมองไปที่พนักงานด้วยความสงสัย "ใครคะ" "ไม่ทราบชื่อค่ะ แต่เขาบอกว่ามาจากคุณอรุณ" พนักงานตอบ พราวพิรุณถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าอรุณคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอรับดอกไม้มา เป็นช่อกุหลาบสีขาวขนาดใหญ่ ที่ดูสวยงาม แต่กลับไม่ได้ทำให้หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นเลย "ขอบคุณค่ะ" พราวพิรุณกล่าว เธอวางช่อดอกไม้ไว้ที่มุมห้อง แล้วหันกลับมาทำงานของเธอต่อ แต่สมาธิของเธอก็ไม่อยู่กับงาน ไม่นานนัก โทรศัพท์ของเธอก็มีสายเข้า เธอเห็นชื่อของอรุณขึ้นบนหน้าจอ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย "ว่าไงคะคุณอรุณ" พราวพิรุณถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "พราว... ได้รับดอกไม้หรือยังครับ" เสียงของอรุณดังมาจากปลายสาย "ค่ะ ได้รับแล้ว" พราวพิรุณตอบ "ผม... ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง" อรุณกล่าว "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก" "ความผิดพลาดของคุณ มันส่งผลกระทบต่อชีวิตของฉันมากนะคะ" พราวพิรุณพูด "คุณทำให้ฉันต้องเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า" "ผมรู้ครับ" อรุณยอมรับ "ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณเลยจริงๆ" "แล้วเรื่องที่คุณจะแต่งงานกับคุณเมขลาล่ะคะ" พราวพิรุณถาม "เรื่องนั้นเป็นความจริงใช่ไหม" อรุณเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "เรื่องนั้น... มันเป็นเรื่องที่ผมต้องสะสางให้เสร็จสิ้น" "สะสาง?" พราวพิรุณหัวเราะในลำคอ "หมายความว่ายังไงคะ" "ผม... ผมถูกผู้ใหญ่บังคับครับ" อรุณอธิบาย "ครอบครัวของผมกับครอบครัวของเธอ มีธุรกิจที่ต้องพึ่งพากัน" "แล้วความรู้สึกของคุณล่ะคะ" พราวพิรุณถาม "คุณเคยคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหม" "ผมคิดถึงตลอดเวลาครับ" อรุณยืนยัน "ผมไม่เคยรักใครเท่าคุณเลย" "ถ้าคุณรักฉันจริง ทำไมคุณถึงปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น" พราวพิรุณถาม "ทำไมคุณไม่สู้เพื่อความรักของเรา" "ผม... ผมกลัวครับ" อรุณยอมรับ "ผมกลัวว่าจะสูญเสียทุกอย่างไป" "แล้วตอนนี้คุณไม่กลัวแล้วเหรอคะ" พราวพิรุณถาม "คุณไม่กลัวที่จะเสียฉันไปอีกคนเหรอ" "ผมกลัวครับ" อรุณตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผมกลัวมากจริงๆ" พราวพิรุณเงียบไป เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ จากปลายสาย "พราว... ผมขอโอกาสอีกครั้งนะครับ" อรุณกล่าว "ผมจะจัดการทุกอย่าง ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมรักคุณจริงๆ" พราวพิรุณหลับตาลง เธอพยายามรวบรวมสติ เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องง่าย "ฉันต้องการเวลาค่ะคุณอรุณ" พราวพิรุณกล่าว "ฉันต้องการเวลาที่จะคิด" "ผมจะรอครับ" อรุณตอบ "ผมจะรอคุณเสมอ" หลังจากวางสายโทรศัพท์ พราวพิรุณก็รู้สึกเหนื่อยล้า เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมีเมฆครึ้ม เธอรู้ว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ จะส่งผลกระทบต่อชีวิตของเธอและพลอยใสอย่างมาก ในวันรุ่งขึ้น ขณะที่พราวพิรุณกำลังนั่งทำงานอยู่ที่ร้าน ทนายความชาญวิทย์ก็แวะมาหาเธอ "สวัสดีครับคุณพราว" ชาญวิทย์กล่าวทักทาย "เป็นอย่างไรบ้างครับ" "ก็... ยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ค่ะ" พราวพิรุณตอบ "มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะแยะไปหมด" "ผมเข้าใจครับ" ชาญวิทย์นั่งลง "ผมมีเรื่องที่ต้องแจ้งให้คุณทราบ" "เรื่องอะไรคะ" พราวพิรุณถามด้วยความสงสัย "เรื่องของคุณอรุณครับ" ชาญวิทย์กล่าว "เขาได้ติดต่อผมมา เขาต้องการจะยกเลิกการหมั้นกับคุณเมขลา" พราวพิรุณตกใจจนแทบพูดไม่ออก "จริงเหรอคะ" "จริงครับ" ชาญวิทย์พยักหน้า "เขาบอกว่าเขาได้อธิบายทุกอย่างให้ทางครอบครัวและคุณเมขลาแล้ว" "แล้ว... คุณเมขลาว่ายังไงคะ" พราวพิรุณถาม "เธอโกรธมากครับ" ชาญวิทย์ตอบ "แต่สุดท้ายเธอก็ยอมรับ" พราวพิรุณรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่หนักอึ้งในใจค่อยๆ คลายลง เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก "คุณอรุณเขาฝากข้อความมาให้คุณครับ" ชาญวิทย์ยื่นกระดาษโน้ตให้พราวพิรุณ พราวพิรุณรับมาอ่าน " 'ผมทำได้แล้วนะครับพราว ผมทำทุกอย่างเพื่อคุณ ผมขอโอกาสให้เราได้เริ่มต้นกันใหม่นะ' " พราวพิรุณมองข้อความนั้นด้วยรอยยิ้มที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เธอรู้สึกถึงความหวังที่กลับมาอีกครั้ง "ขอบคุณนะคะคุณทนาย" พราวพิรุณกล่าว "ที่มาบอกข่าวดีให้ฉัน" "ผมยินดีครับ" ชาญวิทย์ยิ้ม "ผมหวังว่าคุณจะมีความสุขนะครับ" หลังจากชาญวิทย์กลับไป พราวพิรุณก็นั่งลง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูรายชื่อของอรุณ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก "ว่าไงครับพราว" เสียงของอรุณดังขึ้นด้วยความตื่นเต้น "อรุณ..." พราวพิรุณเริ่มพูด "ฉัน... ฉันอยากให้เราได้คุยกัน" "ได้เลยครับพราว" อรุณตอบอย่างดีใจ "ผมจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้" พราวพิรุณวางโทรศัพท์ลง เธอเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มสดใสขึ้น เธอรู้ว่าพายุกำลังจะสงบลง และแสงแดดกำลังจะกลับมาอีกครั้ง