ลมเย็นๆ พัดผ่านหน้าต่างห้องทำงานของพราวพิรุณ เธอกำลังจ้องมองเอกสารพินัยกรรมของบิดาอรุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ความกดดันจากเมขลาและความจริงที่ถูกเปิดเผย ทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่สำคัญที่สุดในชีวิต "ถ้าอรุณแต่งงานกับเมขลา ทรัพย์สินส่วนหนึ่งของท่าน จะตกเป็นของคุณและพลอยใสทั้งหมด" ข้อความนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ การมีเงินทองมากมาย อาจจะทำให้ชีวิตของเธอและพลอยใสสบายขึ้น แต่การแลกมาด้วยการปล่อยให้อรุณแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาไม่ได้รัก มันทำให้เธอรู้สึกผิด "แต่ถ้าอรุณไม่แต่งงานกับเมขลา ทรัพย์สินส่วนนั้นจะถูกแบ่งให้แก่คุณและพลอยใสตามสัดส่วนที่ท่านกำหนดไว้" นั่นหมายความว่าอรุณก็จะยังคงมีส่วนในมรดกนั้น และเขาอาจจะสามารถเลือกที่จะอยู่กับเธอได้ แต่คำพูดของเมขลาที่ว่า "ฉันจะทำให้ชีวิตของคุณและลูกสาวของคุณไม่มีความสุข" ยังคงก้องอยู่ในหู พราวพิรุณรู้ดีว่าเมขลาเป็นคนอันตราย เธอพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ คืนนั้น พราวพิรุณนอนไม่หลับ เธอคิดถึงคำพูดของอรุณ "ผมกลัวครับ" และคิดถึงใบหน้าของพลอยใส "ฉันต้องทำเพื่อพลอยใส" พราวพิรุณพึมพำกับตัวเอง "ฉันต้องเลือกทางที่ดีที่สุดสำหรับลูก" เช้าวันต่อมา พราวพิรุณตัดสินใจที่จะไปพบอรุณ เธอต้องการยุติเรื่องนี้ให้เด็ดขาด เธอไปที่บ้านของอรุณ และพบว่าเขากำลังจัดเตรียมงานแต่งงานอยู่ "อรุณ" พราวพิรุณเรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น อรุณหันมามองเธอด้วยความตกใจ "พราว... มาทำไม" "ฉันมาเพื่อบอกคุณว่า ฉันตัดสินใจแล้ว" พราวพิรุณกล่าว "ฉันจะยอมให้คุณแต่งงานกับคุณเมขลา" อรุณยืนนิ่งราวกับถูกสาป "คุณ... คุณพูดจริงเหรอ" "ใช่" พราวพิรุณตอบ "ฉันทำเพื่ออนาคตของฉันและพลอยใส" "แต่... แต่คุณแน่ใจนะ" อรุณถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง "คุณไม่เสียใจเหรอ" "ฉันเสียใจ" พราวพิรุณยอมรับ "แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่น" "ผม... ผมขอโทษคุณจริงๆ นะ พราว" อรุณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผมไม่เคยรักใครเท่าคุณเลย" "ฉันรู้" พราวพิรุณตอบ "แต่ความรักอย่างเดียว มันไม่สามารถทำให้เราอยู่ด้วยกันได้" "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อชดเชยให้คุณและพลอยใสนะ" อรุณพยายามจะพูด "ไม่เป็นไรค่ะ" พราวพิรุณกล่าว "คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น" เธอหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้อรุณยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ภาพงานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้น ทำให้หัวใจของเธอปวดร้าว ไม่กี่วันต่อมา งานแต่งงานของอรุณกับเมขลาก็ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ พราวพิรุณไม่ได้ไปร่วมงาน เธอเลือกที่จะอยู่กับพลอยใสที่บ้าน ขณะที่เธอกำลังเล่นกับพลอยใสอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตู เมื่อเธอเปิดประตูออก ก็พบกับทนายชาญชัยยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับเอกสารจำนวนหนึ่ง "คุณพราวพิรุณครับ" ทนายชาญชัยกล่าว "ผมมาเพื่อส่งมอบเอกสารตามพินัยกรรมของคุณพ่ออรุณ" พราวพิรุณรับเอกสารมาด้วยความงุนงง "นี่มันคืออะไรคะ" "นี่คือโฉนดที่ดินและเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ต่างๆ ครับ" ทนายชาญชัยอธิบาย "ตามพินัยกรรมของคุณพ่ออรุณ ท่านได้ยกทรัพย์สินส่วนหนึ่งให้กับคุณและหลานสาวของท่าน" พราวพิรุณอึ้งไป เธอไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องราวจะลงเอยเช่นนี้ "คุณพ่อของอรุณ ท่านรักคุณมากครับ" ทนายชาญชัยกล่าว "ท่านเชื่อว่าคุณจะเป็นคนที่ดูแลหลานสาวของท่านได้ดีที่สุด" พราวพิรุณมองเอกสารในมือด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งดีใจ เสียใจ และประหลาดใจ "ขอบคุณค่ะ" พราวพิรุณกล่าว "ฉันจะดูแลพลอยใสให้ดีที่สุดค่ะ" หลังจากทนายชาญชัยกลับไป พราวพิรุณก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ เธอรู้ว่าเส้นทางชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล เธอจะมีชีวิตที่สุขสบายขึ้น มีเงินทองมากมายที่จะดูแลพลอยใส แต่เธอก็ต้องสูญเสียความรักที่เธอเคยมีให้ไป เธอหันไปมองพลอยใสที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่บนพื้น ใบหน้าใสซื่อของลูกสาวคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ "แม่จะอยู่ข้างๆ หนูเสมอ" พราวพิรุณบอกกับตัวเอง เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ อาจจะเจ็บปวด แต่มันคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับอนาคตของเธอและพลอยใส วันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร เธอไม่รู้ แต่เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน ด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง และความรักที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม