วันเวลาผ่านไปเนิ่นนานกว่าสามเดือน การตั้งครรภ์ของพราวพิรุณเริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น หน้าท้องที่เคยแบนราบค่อยๆ นูนออกมาอย่างเห็นได้ชัด เธอลาออกจากงานประจำที่ร้านดอกไม้ของตัวเอง เพื่อมาดูแลสุขภาพและเตรียมตัวสำหรับการเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ชีวิตของเธอวนเวียนอยู่กับบ้าน หลังสามีทิ้งไป เธอแทบไม่เคยได้เจอหน้าอรุณอีกเลย มีเพียงการติดต่อผ่านทนายความเรื่องการแบ่งสินสมรส ซึ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่ต้องรับรู้ข่าวคราวของเขา "คุณผู้หญิงคะ วันนี้มีเอกสารสำคัญมาส่งค่ะ" เสียงของ แม่บ้าน จันทร์เพ็ญ ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอน พราวพิรุณกำลังนั่งอ่านหนังสือเตรียมความพร้อมก่อนคลอด "เอกสารอะไรเหรอคะป้าจันทร์?" เธอเงยหน้าขึ้นถาม "ไม่ทราบค่ะ แต่ซองมันดูหรูหรามากเลยค่ะ" แม่บ้านยื่นซองเอกสารสีขาวหนาอย่างดีให้ พราวพิรุณรับมาด้วยความสงสัย เธอพลิกดูชื่อผู้ส่ง ชื่อของ "ทนายความ ชาญวิทย์" ซึ่งเป็นทนายประจำตระกูลทัศนัย "เปิดเลยไหมคะ?" แม่บ้านถาม "เปิดเลยค่ะป้าจันทร์" พราวพิรุณตอบอย่างไม่ลังเล เธอคาดเดาว่าคงเป็นเรื่องเกี่ยวกับคดีความหรือการแบ่งทรัพย์สินอีกครั้ง เมื่อเธอเปิดซองออก กระดาษแผ่นหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมา เธอก้มลงหยิบขึ้นมาอ่าน มันเป็นจดหมายจากทนายความชาญวิทย์ ใจความสำคัญคือการแจ้งให้เธอทราบว่าอรุณต้องการจะพบเธอเป็นการส่วนตัว และต้องการจะขอโทษในสิ่งที่เขาได้กระทำลงไป "ขอโทษ? คุณอรุณจะขอโทษฉันเนี่ยนะ?" พราวพิรุณพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ เธออ่านจดหมายซ้ำอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้อ่านผิด "เขาอยากเจอฉันจริงๆ เหรอคะป้าจันทร์? แล้วบอกว่าอยากขอโทษ?" "ค่ะคุณผู้หญิง เอกสารเขียนไว้อย่างนั้นเลยค่ะ" แม่บ้านตอบ "แล้วเขาบอกไหมคะว่าอยากเจอที่ไหน เมื่อไหร่?" "ตามเอกสาร เขาให้คุณผู้หญิงโทรศัพท์ไปนัดหมายกับทนายความของเขาค่ะ" พราวพิรุณนั่งนิ่งไปสักพัก พยายามประมวลผลกับสิ่งที่เกิดขึ้น ความรู้สึกหลากหลายปะปนกันไป ทั้งดีใจที่เขาเริ่มจะรู้สึกผิดบ้าง และในขณะเดียวกันก็ยังรู้สึกหวาดระแวง เขาจะมาขอโทษจริงๆ หรือเปล่า? หรือนี่เป็นเพียงแผนการบางอย่างของเขา? "ป้าจันทร์คะ รบกวนป้าช่วยโทรหาทนายของท่านทนายชาญวิทย์ให้หน่อยได้ไหมคะ บอกเขาว่าฉันอยากจะเจอคุณอรุณวันนี้เลย ถ้าเป็นไปได้" "ได้ค่ะคุณผู้หญิง" แม่บ้านตอบรับแล้วเดินออกไป หลังจากนั้นไม่นาน แม่บ้านก็กลับมาพร้อมข่าวดี "ทนายบอกว่าคุณอรุณสะดวกที่จะเจอคุณผู้หญิงค่ะ เขาให้ไปพบที่โรงแรมของเขาเลยตอนนี้เลยค่ะ" พราวพิรุณรู้สึกใจเต้นแรง เธอรีบแต่งตัวด้วยชุดเดรสคลุมท้องสีฟ้าอ่อน ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าอย่างเรียบร้อย เธอหยิบกระเป๋าถือใบเล็ก แล้วเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับแม่บ้าน เมื่อมาถึงโรงแรม "ทัศนัย กรุ๊ป" ที่ตั้งตระหง่านกลางเมือง บรรยากาศภายในโรงแรมหรูหราโอ่อ่า พราวพิรุณเดินตามแม่บ้านไปยังห้องรับรองพิเศษที่อยู่ชั้นบนสุด เสียงฝีเท้าของเธอดังสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินที่ปูพรมแดงอย่างดี เมื่อเปิดประตูห้องออกไป เธอก็เห็นอรุณนั่งรออยู่แล้ว เขาดูดีเหมือนเคย แม้ว่าใบหน้าจะดูเหน็ดเหนื่อยกว่าปกติก็ตาม เขาสวมชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าเรียบเฉย สายตาจับจ้องมาที่เธอตั้งแต่เธอเดินเข้ามา "อรุณ..." เธอเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ อรุณลุกขึ้นยืน มองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก "พราว...ขอบคุณที่มา" "คุณอยากเจอฉัน มีอะไรจะพูด" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พยายามเก็บอาการสั่นของตัวเอง "นั่งก่อนสิ" เขาผายมือไปยังเก้าอี้ตัวหนึ่ง ทั้งสองนั่งลงตรงข้ามกัน ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศ มีเพียงเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ จากเปียโนที่กำลังเล่นอยู่ในห้องอาหารด้านนอก "ผม...ผมอยากขอโทษ" ในที่สุด อรุณก็เป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน พราวพิรุณมองเขาอย่างตั้งใจ รอฟังคำพูดต่อไป "ผมขอโทษที่วันนั้นผมพูดจาไม่ดีกับเธอ ผม...ผมเสียใจกับทุกสิ่งที่ผมทำลงไป" น้ำเสียงของเขาดูจริงจัง แต่แววตาของเขายังคงดูเย็นชา "คุณมาขอโทษฉันจริงๆ หรือคะ?" เธอถาม "ใช่ ผมมาขอโทษจริงๆ" "แล้ว...คุณรู้เรื่องลูกในท้องของฉันแล้วใช่ไหม?" เธอถามต่อ พลางยกมือลูบท้องของตัวเองเบาๆ อรุณถอนหายใจยาว "ผมรู้แล้ว...ผมได้ยินจากป้าอรทัย" "คุณจะยังไงต่อไปคะ?" "ผม...ผมอยากจะรับผิดชอบ" อรุณพูดพลางก้มหน้าลงมองพื้น "ผมจะ...จะให้เงินค่าเลี้ยงดูเธออย่างดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้" คำพูดของเขาทำให้พราวพิรุณแทบจะสำลักลมหายใจ เธอคาดหวังคำพูดอื่นที่ไม่ใช่แบบนี้ "เงิน? คุณจะเสนอเงินให้ฉันอย่างนั้นเหรออรุณ?" เธอถามเสียงสั่นเครือ "ก็...ก็ผมต้องรับผิดชอบนี่นา" เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ใบหน้าของเขาดูสับสน "คุณคิดว่าเงินจะซื้อทุกอย่างได้ใช่ไหม? คุณคิดว่ามันจะทดแทนความรู้สึกของฉันได้งั้นเหรอ?" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของพราวพิรุณอีกครั้ง "ผม...ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น" อรุณรีบแก้ตัว "ถ้าอย่างนั้นคุณหมายความว่ายังไงคะ?" เธอถามเสียงแข็ง "คุณจะกลับมาหาฉัน กลับมาดูแลฉันและลูกของเราอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งควรจะทำ หรือคุณจะแค่โยนเงินมาให้แล้วก็หายไปจากชีวิตพวกเราอีกครั้ง?" อรุณเงียบไป เขาไม่สามารถตอบคำถามของเธอได้ สายตาของเขาดูลังเล และไม่แน่ใจ "ถ้าคุณเลือกอย่างหลัง..." พราวพิรุณพูดเสียงเบาลง "ฉันก็ไม่อยากเจอคุณอีก" เธอไม่อยากได้เงินจากเขา เธอต้องการความรัก ต้องการการดูแล ต้องการครอบครัวที่สมบูรณ์ ไม่ใช่เงินที่แลกมาด้วยการถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี "พราว...ได้โปรด..." อรุณพยายามจะพูด "ฉันต้องไปแล้วค่ะ" พราวพิรุณลุกขึ้นยืนทันที เธอไม่สามารถทนอยู่ต่อได้อีกต่อไป เธอเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อรุณนั่งนิ่งอยู่เพียงลำพังด้วยความรู้สึกผิดที่ก่อตัวขึ้นในใจ