ความมุ่งมั่นฉายชัดในดวงตาของพราวพิรุณ เธอเพิ่งได้รับข่าวดีที่คาดไม่ถึงจากทนายชาญชัย โอกาสที่เธอจะได้หลุดพ้นจากเงื่อนไขอันโหดร้ายในพินัยกรรมของบิดาอรุณนั้นมีอยู่จริง แต่หนทางข้างหน้าก็ยังเต็มไปด้วยอุปสรรคและบทพิสูจน์อันท้าทาย "คุณทนายคะ" พราวพิรุณเอ่ยเสียงหนักแน่น "ดิฉันพร้อมที่จะต่อสู้ค่ะ" ทนายชาญชัยมองเธอด้วยความชื่นชม "ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้นครับคุณพราวพิรุณ" เขากล่าว "แต่ก่อนที่เราจะดำเนินการใดๆ ผมอยากให้คุณแน่ใจว่าคุณเข้าใจถึงความเสี่ยงทั้งหมด" "ดิฉันเข้าใจค่ะ" พราวพิรุณยืนยัน "ดิฉันรู้ว่าการต่อสู้ในศาลไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคุณเมขลา" "ถูกต้องครับ" ทนายชาญชัยกล่าวต่อ "คุณเมขลาเองก็มีสิทธิ์ที่จะโต้แย้งคำตัดสินของศาล และเธออาจจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของเธอ" "ดิฉันรู้ค่ะ" พราวพิรุณพูดพลางหลับตาลงชั่วครู่ "แต่เพื่อพลอยใส... ดิฉันยอมทำทุกอย่าง" "ดีครับ" ทนายชาญชัยยิ้ม "สิ่งแรกที่เราต้องทำคือการรวบรวมหลักฐานทั้งหมด ที่จะแสดงให้ศาลเห็นว่าการแต่งงานกับคุณเมขลา จะส่งผลเสียต่อพลอยใส" "หลักฐานแบบไหนคะ" พราวพิรุณถาม "อะไรก็ตามที่จะบ่งบอกถึงลักษณะนิสัยของคุณเมขลาที่ไม่เหมาะสมกับการเป็นแม่เลี้ยง" ทนายชาญชัยอธิบาย "เช่น ประวัติการใช้จ่ายของเธอ การปฏิสัมพันธ์กับเด็กคนอื่น หรือแม้แต่คำให้การของพยานที่เคยมีประสบการณ์กับเธอ" พราวพิรุณนิ่งคิด เธอเริ่มนึกถึงเหตุการณ์หลายอย่างในอดีต ที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจกับการกระทำของเมขลา "คุณเมขลา... เธอเคยพยายามจะ... ก้าวก่ายชีวิตของดิฉันตอนที่ยังเด็กๆ ค่ะ" พราวพิรุณเล่า "เธอชอบออกคำสั่ง และดูเหมือนเธอจะเห็นว่าดิฉันเป็นเพียงเครื่องมือที่จะทำให้เธอได้ในสิ่งที่ต้องการ" "นั่นเป็นข้อมูลที่ดีครับ" ทนายชาญชัยจดบันทึก "เราจะพยายามหาพยาน หรือเอกสารมายืนยันเรื่องนี้" "แล้วก็... เรื่องที่คุณพ่อขา..." พราวพิรุณเกริ่นขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเล "ดิฉันสงสัยว่า... การที่ท่านเสียชีวิตไปก่อนที่จะได้แต่งงานกับคุณเมขลา... มันอาจจะมีเบื้องหลังบางอย่างที่คุณเมขลาเกี่ยวข้องก็ได้ค่ะ" ทนายชาญชัยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "คุณมีเหตุผลอะไรที่จะสงสัยแบบนั้นครับ" "ไม่มีหลักฐานแน่ชัดค่ะ" พราวพิรุณยอมรับ "แต่มันเป็นเพียงความรู้สึก... ความรู้สึกที่ว่า... ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไป และคุณเมขลาเองก็ดูเหมือนจะ... ไม่เสียใจมากเท่าที่ควร" "เราจะพยายามสืบหาข้อมูลเพิ่มเติมในส่วนนี้ครับ" ทนายชาญชัยกล่าว "แต่ตอนนี้... สิ่งสำคัญที่สุดคือเราต้องเตรียมตัวสำหรับการไต่สวน" พราวพิรุณพยักหน้า เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความหวังที่ไม่เคยมีมาก่อน หลังจากนั้น พราวพิรุณก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการรวบรวมข้อมูลและหลักฐานต่างๆ เธอได้พูดคุยกับคนรู้จักในอดีตหลายคน ซึ่งบางคนก็เต็มใจให้ความช่วยเหลือ ในขณะที่บางคนก็เลือกที่จะหลีกเลี่ยง เธอได้เจอกับคุณป้าของเธอ คุณป้าของบิดาอรุณ ผู้ซึ่งไม่เคยเห็นด้วยกับการกระทำของเมขลามาตั้งแต่ต้น ท่านให้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างบิดาอรุณกับเมขลา ซึ่งยิ่งทำให้พราวพิรุณเชื่อมั่นในสิ่งที่เธอสงสัย "อรุณเขาเคยเล่าให้ฉันฟังนะ" คุณป้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "ว่าเขาไม่ค่อยสบายใจกับเมขลาเท่าไหร่ แต่เขาก็รู้สึกผูกมัดกับเธอ เพราะคิดว่าเธอจะช่วยดูแลพราวพิรุณได้" "แล้วทำไมท่านถึงจะแต่งงานกับเธอคะ" พราวพิรุณถาม "เขากำลังจะหาทางออกอยู่ แต่ก็... ก็สายไปเสียก่อน" คุณป้าถอนหายใจ "ฉันเองก็เสียใจที่ช่วยอะไรเขาไม่ได้มากไปกว่านี้" คำพูดของคุณป้าเหมือนเป็นการยืนยันความเชื่อของพราวพิรุณ ว่าเมขลาอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการจากไปของบิดาอรุณ ซึ่งนั่นเป็นข้อมูลสำคัญที่จะนำไปใช้ในชั้นศาล ในขณะเดียวกัน เมขลาเองก็ไม่ยอมอยู่นิ่ง เธอรู้ว่าพราวพิรุณกำลังจะต่อสู้ เธอจึงพยายามเข้ามาใกล้ชิดพลอยใสมากขึ้น พยายามสร้างความผูกพันกับเด็กหญิง "พลอยใสลูก" เมขลาพูดกับพลอยใสในวันที่พราวพิรุณไม่อยู่บ้าน "วันนี้เราไปสวนสนุกกันนะ แม่จะซื้อไอศกรีมอร่อยๆ ให้กิน" "หนูอยากไปกับแม่ค่ะ" พลอยใสตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "แต่แม่ของหนูก็อาจจะไม่มีเวลาให้หนูทั้งวันนะจ๊ะ" เมขลาพยายามโน้มน้าว "มากับแม่ดีกว่า เราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันเยอะๆ" พลอยใสลังเล เธอรักแม่ของเธอมาก แต่เธอก็อยากได้ไอศกรีมอร่อยๆ เหมือนกัน "ถ้าแม่ไปด้วยได้ไหมคะ" พลอยใสถาม "แม่ของหนูคงไม่ว่างหรอกจ้ะ" เมขลาตอบอย่างรวดเร็ว "แต่ไม่เป็นไรนะ แม่จะดูแลหนูอย่างดีที่สุด" พลอยใสสุดท้ายก็ตกลงไปกับเมขลา แต่ในใจของเธอก็ยังคงโหยหาแม่ของเธออยู่เสมอ พราวพิรุณกลับมาถึงบ้านและพบว่าพลอยใสไม่อยู่ เธอรีบถามแม่บ้าน และทราบว่าพลอยใสไปกับเมขลา หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความโกรธและกังวล เธอรีบโทรหาเมขลาทันที "คุณเมขลาคะ! นี่คุณทำอะไร! คุณจะพาพลอยใสไปไหน!" พราวพิรุณตะคอกใส่โทรศัพท์ "ใจเย็นๆ จ้ะ พราวพิรุณ" เมขลาตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ฉันแค่พาพลอยใสไปเที่ยวเอง" "นี่ไม่ใช่การเที่ยวของคุณเมขลา! นี่คือการพรากเด็กไปจากแม่!" พราวพิรุณพูดด้วยเสียงสั่นเครือ "คุณอย่าคิดว่าดิฉันจะไม่รู้ว่าคุณกำลังทำอะไร! ดิฉันจะสู้คุณถึงที่สุด!" "ฉันก็รออยู่เหมือนกันจ้ะ พราวพิรุณ" เมขลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงท้าทาย "มาดูกันว่าใครจะเป็นผู้ชนะ" บทสนทนาที่จบลงอย่างตึงเครียด ทำให้พราวพิรุณรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ จะต้องเดิมพันด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอมี อนาคตของเธอและพลอยใสแขวนอยู่บนเส้นด้าย และเธอจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้มันกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง