วันนัดหมายที่ทนายชาญชัยจัดขึ้นเพื่อการเจรจาเบื้องต้นกับฝ่ายคุณเมขลามาถึง พราวพิรุณมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย เธอรู้สึกประหม่าและตื่นเต้นระคนกัน การได้เห็นหน้าเมขลาอีกครั้งในสถานการณ์เช่นนี้ ทำให้ความทรงจำเลวร้ายที่เธอพยายามจะลืมเลือนกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง เธอเห็นเมขลาเดินเข้ามาในห้องประชุมพร้อมกับทนายความของเธอเอง ใบหน้าของเมขลาประดับด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็นและหยิ่งผยอง ราวกับว่าเธอมั่นใจในชัยชนะของตนเอง "สวัสดีค่ะคุณพราวพิรุณ" เมขลาเอ่ยทักทาย น้ำเสียงประหลาดที่แฝงไปด้วยการเย้ยหยัน "ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีกในสภาพแบบนี้นะคะ" พราวพิรุณเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามเก็บความรู้สึก "สวัสดีค่ะคุณเมขลา" ทนายชาญชัยเริ่มการสนทนา "เรามาที่นี่ในวันนี้เพื่อหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย คุณเมขลาครับ ทางเราได้รวบรวมหลักฐานบางส่วนเกี่ยวกับเจตนาที่แท้จริงของการสมรสของคุณ และการโอนย้ายทรัพย์สินของคุณบิดรุณในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน" ทนายของเมขลาหัวเราะเบาๆ "คุณชาญชัยคะ ดิฉันว่าคุณอาจจะเข้าใจผิดไปหน่อย การสมรสระหว่างคุณเมขลากับคุณบิดรุณเป็นไปด้วยความรัก และการมอบทรัพย์สินก็เป็นการแสดงออกถึงความรักและความไว้วางใจ ไม่มีอะไรที่ผิดกฎหมายเลยสักนิด" "ความรักที่คุณเมขลากล่าวถึงนั้น มีหลักฐานยืนยันอย่างไรครับ" ทนายชาญชัยถามกลับอย่างนุ่มนวล แต่ก็หนักแน่น "เพราะหลักฐานที่เรามี ชี้ไปในทิศทางที่ตรงกันข้าม" เมขลาเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มเยาะ "คุณพราวพิรุณคะ ดิฉันเข้าใจว่าคุณคงจะรู้สึกเสียใจที่ต้องสูญเสียทุกอย่างไป แต่คุณควรจะยอมรับความจริงได้แล้ว ผู้หญิงอย่างคุณไม่มีทางชนะผู้หญิงอย่างดิฉันได้หรอกค่ะ" คำพูดนั้นแทงใจดำของพราวพิรุณอย่างจัง แต่เธอก็พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ "คุณเมขลาคะ ฉันไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่าความยุติธรรม ฉันต้องการเพียงแค่ทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน และพิสูจน์ว่าคุณพ่อของฉันไม่ได้ถูกหลอกลวง" "หลอกลวงอย่างนั้นเหรอคะ" เมขลายกคิ้วสูง "ฉันกับคุณบิดรุณรักกันมาก คุณไม่เข้าใจหรอก" "คุณรักคุณบิดรุณจริงๆ เหรอคะ" พราวพิรุณถามเสียงสั่นเครือ "หรือคุณรักเงินของคุณบิดรุณมากกว่า" "ปากดีนักนะ!" เมขลาตวาดเสียงดัง "แกไม่รู้อะไรเลย! แกมันก็แค่ลูกนอกสมรสที่วันๆ เอาแต่จมปลักอยู่กับอดีต" คำพูดนั้นทำให้พราวพิรุณชะงัก เธอไม่คิดว่าเมขลาจะพูดจาหยาบคายถึงขนาดนี้ "คุณ... คุณมันไม่มีหัวใจ" "ฉันมีหัวใจที่ดีพอที่จะทำให้ผู้ชายที่รวยที่สุดในประเทศหลงรัก และแต่งงานกับฉัน" เมขลาเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ "ส่วนแกน่ะนะ... แกมันก็แค่คนที่ถูกทิ้ง" "พอแล้วครับคุณเมขลา" ทนายชาญชัยขัดขึ้น "เรามาคุยกันด้วยเหตุผล ไม่ใช่อารมณ์" "เหตุผลเหรอคะ" เมขลาหันไปมองทนายของเธอ "บอกทนายของคุณเลยค่ะ ว่าเราจะไม่ยอมประนีประนอมใดๆ ทั้งสิ้น เราจะสู้จนถึงที่สุด" "ทางเราก็เช่นกันครับ" ทนายชาญชัยกล่าว "เราจะใช้ทุกวิถีทางทางกฎหมายเพื่อพิสูจน์ความจริง" การเจรจาไม่เป็นผล บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียดและไม่ไว้วางใจ พราวพิรุณรู้สึกผิดหวังที่เมขลายังคงดื้อรั้นและไม่ยอมรับความผิด แต่เธอก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก หลังจากนั้นไม่นาน ทนายชาญชัยก็แจ้งข่าวสำคัญเกี่ยวกับความคืบหน้าของคดี "คุณพราวครับ ผมได้ข้อมูลเพิ่มเติมที่น่าสนใจมาก" "อะไรคะคุณทนาย" "ผมได้พูดคุยกับพยานคนสำคัญอีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นอดีตคนขับรถของคุณบิดรุณ" ทนายชาญชัยกล่าว "เขาได้ยินบทสนทนาระหว่างคุณเมขลากับบุคคลอื่น ซึ่งบ่งชี้อย่างชัดเจนว่าคุณเมขลาได้วางแผนการแต่งงานและการครอบครองทรัพย์สินของคุณบิดรุณมานานแล้ว" พราวพิรุณเบิกตากว้าง "จริงเหรอคะ" "ใช่ครับ" ทนายพยักหน้า "คำให้การของเขาจะช่วยเสริมพยานหลักฐานที่เรามีอยู่ให้แข็งแกร่งขึ้นมาก" "แล้ว... เราจะใช้พยานคนนี้ได้อย่างไรคะ" "ผมจะดำเนินการตามขั้นตอนทางกฎหมาย เพื่อให้เขาเข้าให้การต่อศาลครับ" ทนายชาญชัยกล่าว "และผมก็อยากจะแจ้งข่าวดีอีกอย่างหนึ่งคือ คุณภาคย์พร้อมที่จะให้การต่อศาลในฐานะพยานของคุณครับ" "คุณภาคย์..." พราวพิรุณเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ เธอยังคงรู้สึกสับสนกับท่าทีของเขา "ครับคุณภาคย์ได้ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เขาบอกว่าเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริง และพร้อมที่จะชดเชยในสิ่งที่เขาเคยทำผิดพลาดไป" ทนายชาญชัยเสริม "คำให้การของเขาจะมีความสำคัญอย่างยิ่งในการพิสูจน์ว่าคุณเมขลามีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของคุณบิดรุณอย่างไร" พราวพิรุณพยักหน้า เธอรู้สึกว่าหนทางข้างหน้าแม้จะยากลำบาก แต่ก็มีแสงสว่างส่องประกายอยู่บ้าง การที่ภาคย์ยอมช่วยเหลือเธอทำให้เธอรู้สึกเบาใจขึ้นอย่างประหลาด "ฉันจะเตรียมตัวให้พร้อมค่ะ" พราวพิรุณกล่าวเสียงหนักแน่น "ฉันจะสู้จนถึงที่สุด" "ดีมากครับ" ทนายชาญชัยยิ้มให้กำลังใจ "เราจะสู้ไปด้วยกัน" เมื่อพราวพิรุณเดินออกจากสำนักงานทนาย เธอรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม การได้เผชิญหน้ากับเมขลา และการได้รับข่าวดีเกี่ยวกับพยานใหม่ ทำให้เธอมีความหวังมากขึ้น แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยังคงเต็มไปด้วยอุปสรรค เธอก็พร้อมที่จะก้าวผ่านมันไป