งานเลี้ยงฉลองครบรอบการก่อตั้งบริษัท วิชัย กรุ๊ป จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ภายในโรงแรมหรูใจกลางเมือง บรรยากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้น แขกเหรื่อที่มาร่วมงานต่างแต่งกายด้วยชุดราตรีหรูหรา สวมใส่เครื่องประดับระยิบระยับ เสียงดนตรีบรรเลงคลอเบาๆ และเสียงสนทนาของผู้คนดังเซ็งแซ่ รสาเดินเคียงข้างภาคินเข้าสู่ภายในงาน เธอสวมชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มที่ขับผิวขาวผ่องของเธอให้ดูโดดเด่น ดวงตาของเธอยังคงฉายแววแห่งความมุ่งมั่น แต่ก็แฝงไปด้วยความหวั่นไหวเล็กน้อย เพราะนี่คือเวทีที่เธอจะต้องเปิดโปงความจริงทั้งหมด "คุณแน่ใจนะว่าเราจะทำที่นี่" รสาถามภาคินขณะเดินไปตามทางเดินที่ปูพรมแดง "ที่นี่คือจุดที่วิชัยภาคภูมิใจที่สุด" ภาคินตอบพลางกระชับมือของเธอ "และเป็นที่ที่เขาจะไม่มีวันคาดคิดว่าเราจะกล้าทำอะไร" "แต่... ผู้คนมากมายขนาดนี้" รสากล่าวอย่างกังวล "ไม่ต้องห่วง" ภาคินยิ้มให้เธอ "เรามีแผนสำรองเสมอ" ทั้งสองเดินไปนั่งที่โต๊ะวีไอพีซึ่งจัดเตรียมไว้ให้ พวกเขาเห็นคุณหญิงรัชนี มารดาของวิชัย นั่งอยู่ตรงกลาง ใบหน้าของเธอซีดเซียวและดูเหนื่อยอ่อน "คุณภาคิน คุณราสิกา มาแล้วหรือคะ" คุณหญิงรัชนีทักทายด้วยน้ำเสียงที่ไร้เรี่ยวแรง "สวัสดีครับคุณหญิง" ภาคินกล่าว "คุณหญิงไม่สบายหรือเปล่าครับ" "ก็... นิดหน่อยค่ะ" คุณหญิงรัชนีตอบ "คงเป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับวิชัย ทำให้ดิฉันเสียใจมาก" รสารู้สึกสงสารคุณหญิงรัชนีอยู่ลึกๆ เธอรู้ว่าคุณหญิงไม่ได้รู้เรื่องราวทั้งหมดที่วิชัยก่อขึ้น "คุณหญิงครับ" ภาคินเริ่มบทสนทนา "ผมมีเรื่องสำคัญที่จะต้องแจ้งให้ทุกท่านทราบในค่ำคืนนี้" คำพูดของภาคินเรียกความสนใจจากแขกที่นั่งอยู่โต๊ะใกล้เคียงได้เป็นอย่างดี คุณหญิงรัชนีหันมามองภาคินด้วยความสงสัย "เรื่องอะไรคะคุณภาคิน" คุณหญิงถาม "เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับ... ความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความสำเร็จของวิชัย กรุ๊ป ครับ" ภาคินกล่าวเน้นย้ำ บรรยากาศในงานเริ่มเงียบลง ผู้คนเริ่มหันมามองที่โต๊ะของพวกเขา "ความจริงอะไรคะ" เสียงของวิชัยดังขึ้นจากด้านหลัง รสาและภาคินหันไปมองพร้อมกัน วิชัยก้าวเดินเข้ามาในงานด้วยท่าทางมั่นใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่แววตาฉายแววของความอำมหิต "วิชัย! ลูก! ทำไมลูกมาอยู่ที่นี่" คุณหญิงรัชนีอุทานด้วยความประหลาดใจ "ผมก็ต้องมาสิครับแม่" วิชัยกล่าว "วันนี้เป็นวันสำคัญของผม" วิชัยเดินตรงมาที่โต๊ะของรสาและภาคิน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ รสา ใบหน้าของเขากระชากยิ้ม "ไง รสา" วิชัยกล่าว "คิดถึงฉันไหม" รสาเม้มริมฝีปากแน่น เธอพยายามเก็บอารมณ์ "ไม่ต้องพูดมากหรอกวิชัย" ภาคินกล่าว "คืนนี้ฉันจะเป็นคนเปิดเผยทุกอย่างเอง" "ฮึ่ม" วิชัยหัวเราะเยาะ "แกคิดว่าจะทำอะไรได้" "ผมจะทำลายทุกอย่างที่แกสร้างมาด้วยการหลอกลวง" ภาคินกล่าว ทันใดนั้น เสียงเพลงในงานก็เงียบลง และไฟบนเวทีก็สว่างขึ้น "ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน" เสียงของภาคินดังขึ้นผ่านไมโครโฟนที่ตั้งอยู่บนเวที "ผมต้องขออภัยที่ต้องรบกวนเวลาอันมีค่าของท่านในค่ำคืนนี้" ผู้คนในงานต่างหันมามองที่เวทีด้วยความสนใจ "ผมภาคิน วิวัฒนโชค" ภาคินแนะนำตัว "และผมมาที่นี่ในค่ำคืนนี้ เพื่อที่จะเปิดโปงความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังความสำเร็จอันงดงามของวิชัย กรุ๊ป" วิชัยที่นั่งอยู่ข้างๆ รสาก็มีสีหน้าตึงเครียดขึ้น เขาหันไปมองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ความสำเร็จที่แท้จริงนั้น มาจากการทำงานหนัก ความซื่อสัตย์ และความเสียสละ" ภาคินกล่าวต่อ "แต่สิ่งที่วิชัย กรุ๊ป ได้รับนั้น แตกต่างออกไป" "สิ่งที่วิชัย กรุ๊ป ได้รับนั้น มาจากการคดโกง การเอาเปรียบ และการทำลายชีวิตของผู้บริสุทธิ์" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นทั่วทั้งงาน "วิชัย" ภาคินหันไปมองวิชัย ซึ่งนั่งนิ่งราวกับถูกสาป "แกคงจำไม่ได้แล้วใช่ไหม ว่าแกทำอะไรไว้บ้าง" "แกขโมยผลงานของคนอื่น" ภาคินกล่าว "แกเหยียบย่ำคนที่อ่อนแอกว่า เพื่อที่จะได้ในสิ่งที่แกต้องการ" "และที่สำคัญที่สุด" ภาคินเงยหน้าขึ้นมองคุณหญิงรัชนี "แกทำลายชีวิตของลูกสาวของท่าน" คำพูดสุดท้ายของภาคินทำเอาคุณหญิงรัชนีตกใจอย่างมาก เธอหันไปมองวิชัยด้วยความไม่เข้าใจ "แกหมายถึงใคร" วิชัยถามด้วยเสียงแข็งกร้าว "ผมหมายถึง... คุณราสิกา" ภาคินกล่าว "แกขโมยทุกอย่างไปจากเธอ" "ไม่จริง!" วิชัยตะโกน "เธอต่างหากที่พยายามจะทำลายฉัน!" "โกหก!" รสาตะโกนกลับ "นายต่างหากที่ทำลายฉัน! นายขโมยทุกอย่างของฉันไป!" "หลักฐานอยู่ที่นี่" ภาคินชูซองเอกสารขึ้น "นี่คือหลักฐานที่แสดงว่าวิชัยได้ขโมยสูตรการผลิตที่เป็นความลับทางการค้าของบริษัทราสิกาไป และนำมาใช้เป็นของตัวเอง" ภาคินเปิดเอกสารขึ้นทีละหน้า แสดงให้เห็นถึงความเชื่อมโยงระหว่างวิชัยและบริษัทเดิมของรสา "นอกจากนี้" ภาคินกล่าวต่อ "วิชัยยังได้ร่วมมือกับคุณวีระ ในการปิดบังความจริง และใส่ร้ายคุณราสิกา จนทำให้เธอต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป" เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง ผู้คนเริ่มมองวิชัยด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "คุณวีระครับ" ภาคินหันไปมองคุณวีระที่นั่งอยู่ไม่ไกล "คุณจะยืนยันคำพูดของผมได้ใช่ไหมครับ" คุณวีระที่นั่งอยู่เงียบๆ มาตลอด ลุกขึ้นยืน เขาเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยท่าทีที่อ่อนแรง "ใช่ครับ" คุณวีระกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ "ทุกอย่างที่คุณภาคินพูด... เป็นความจริง" เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่วิชัยบังคับให้เขาทำ เพื่อปกปิดความลับของตัวเอง "ผม... ผมขอโทษครับ คุณราสิกา" คุณวีระกล่าว "ผมเสียใจจริงๆ ที่ต้องทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้" รสารับคำขอโทษของคุณวีระด้วยสีหน้าเรียบเฉย น้ำตาของเธอไหลริน แต่ไม่ใช่เพราะความเศร้า แต่เป็นเพราะความโล่งใจที่ความจริงได้ถูกเปิดเผย "วิชัย!" คุณหญิงรัชนีตะโกนเรียกชื่อลูกชายด้วยความโกรธ "นี่มันเรื่องอะไรกัน!" "แม่ครับ... อย่าไปเชื่อพวกมัน!" วิชัยพยายามแก้ตัว "แกยังจะโกหกอีกเหรอวิชัย!" คุณหญิงรัชนีตวาด "แกทำลายชีวิตของเด็กคนหนึ่ง!" "แม่ครับ..." วิชัยพยายามจะเข้าหาคุณหญิงรัชนี แต่คุณหญิงปัดมือของเขาออก "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน" คุณหญิงรัชนีกล่าว "ฉันไม่มีลูกชายแบบแก" คุณหญิงรัชนีหันไปมองรสา "คุณราสิกาจ๊ะ... คุณหญิงเสียใจด้วยนะจ๊ะ" "ขอบคุณค่ะคุณหญิง" รสาตอบ "แต่สิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว... มันไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้" "ผม... ผมได้เตรียมการไว้แล้ว" ภาคินกล่าว "เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังจะมาที่นี่ เพื่อดำเนินการจับกุมวิชัย" เสียงไซเรนดังขึ้นจากภายนอกงาน ผู้คนในงานต่างแตกตื่น "วิชัย!" คุณหญิงรัชนีตะโกนอีกครั้ง "แกทำอะไรไว้บ้าง!" วิชัยมองไปที่ประตู เขาเห็นเงาร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังเดินเข้ามา "แก... แกทำกับฉันแบบนี้เหรอ รสา!" วิชัยหันมาตวาดใส่รสา "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย" รสาตอบ "นายทำกับตัวเองต่างหาก" เจ้าหน้าที่ตำรวจเดินเข้ามาถึงตัววิชัย พวกเขาแสดงหมายจับและแจ้งข้อกล่าวหาให้วิชัยทราบ "วิชัย กรุณามากับพวกเราด้วยครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าว วิชัยยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาหันไปมองหน้ารสา ภาคิน และคุณหญิงรัชนี ก่อนที่เขาจะถูกควบคุมตัวออกไปจากงาน บรรยากาศในงานเงียบสงัด มีเพียงเสียงสะอื้นของคุณหญิงรัชนีที่ดังขึ้น "ทุกอย่างจบแล้วค่ะ" ภาคินกระซิบข้างหูรสา รสาพยักหน้า เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก "ขอบคุณนะภาคิน" รสาพูด "ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้รับความยุติธรรม" "ผมรักคุณนะ รสา" ภาคินจับมือของเธอไว้แน่น "เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน" รสารับสัมผัสของภาคิน เธอรู้ว่าจากนี้ไป ชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป