แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาอาบทั่วสวนสวยของบ้านหลังใหม่ อรณิชาเดินออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ ความรู้สึกสดชื่นเบิกบานแผ่ซ่านไปทั่วร่าง วันนี้เป็นวันพิเศษ วันที่เธอและภาคินจะกลับไปเยือนเกาะสวรรค์อีกครั้ง "พร้อมแล้วค่ะ" อรณิชาบอกภาคินขณะที่เขาเดินเข้ามาหาเธอในชุดลำลองสบายๆ ภาคินยิ้ม "ผมก็พร้อมครับ" เขาโอบเอวอรณิชาไว้ ดึงเธอเข้ามาใกล้ "ผมคิดถึงที่นั่นเหมือนกันนะ" "ฉันก็คิดถึงค่ะ" อรณิชาตอบ "คิดถึงเสียงคลื่น คิดถึงหาดทรายขาว คิดถึงช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันอย่างสงบ" การเดินทางกลับไปเกาะสวรรค์ครั้งนี้ ไม่ได้มีความรู้สึกกดดันหรือกังวลใดๆ แฝงอยู่เลย มีเพียงความสุขและความตื่นเต้นที่จะได้กลับไปรำลึกถึงความทรงจำดีๆ ที่เกิดขึ้นที่นั่น เมื่อเครื่องบินแตะพื้นสนามบินเล็กๆ บนเกาะ อรณิชาก็รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านอีกครั้ง บรรยากาศที่คุ้นเคย เสียงคลื่นที่ซัดสาด และกลิ่นอายของธรรมชาติที่โอบล้อม ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงด้วยความสุข "ยินดีต้อนรับกลับค่ะ" เสียงหญิงสาวเจ้าของรีสอร์ททักทายด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น "คิดถึงคุณทั้งสองคนเลยค่ะ" "เราก็คิดถึงคุณเช่นกันค่ะ" อรณิชาตอบ ภาคินกุมมืออรณิชาไว้แน่น "ผมว่าเราเดินเล่นริมหาดกันก่อนดีไหมครับ" "ดีเลยค่ะ" อรณิชาเห็นด้วย ทั้งสองเดินจับมือกันไปตามหาดทรายขาวละเอียด เสียงคลื่นซัดสาดเป็นทำนองแห่งความสุขที่คุ้นเคย ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงสู่ขอบฟ้า แต่งแต้มท้องฟ้าด้วยสีส้ม สีชมพู และสีทองอ่อนๆ เป็นภาพที่งดงามเกินกว่าจะบรรยาย "อรณิชา" ภาคินเอ่ยขึ้นพลางหยุดเดิน หันมาเผชิญหน้ากับเธอ "จำได้ไหมครับ วันที่เรามาที่นี่ครั้งแรก" อรณิชาพยักหน้า "จำได้ค่ะ วันนั้นเราโกรธกันแทบตาย" ภาคินหัวเราะ "ใช่ครับ วันนั้นผมยังคิดว่าผมจะทำอะไรลงไปบ้าง" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "แต่สุดท้าย ผมกลับรักคุณหมดหัวใจ" อรณิชาใจเต้นแรง คำพูดของภาคินทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก "ฉันก็รักคุณค่ะภาคิน" "ผมอยากให้เรามาที่นี่อีกครั้ง ในวันที่เรามีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ" ภาคินพูดต่อ "เรื่องสำคัญอะไรคะ" อรณิชาถามด้วยความสงสัย ภาคินยิ้ม เขาย่อเข่าลงข้างหนึ่ง วางมือบนหน้าท้องของอรณิชาที่ราบเรียบ "ผมอยากบอกว่า...เราจะมีสมาชิกใหม่ในครอบครัวของเราเร็วๆ นี้ครับ" อรณิชาอึ้งไปครู่หนึ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและดีใจ "จริงเหรอคะภาคิน" "จริงครับ" ภาคินตอบ เสียงเต็มไปด้วยความสุข "คุณหมอบอกว่าคุณท้องได้ประมาณสองเดือนแล้ว" น้ำตาแห่งความสุขเอ่อคลอขึ้นมาที่ดวงตาของอรณิชา "โอ้พระเจ้า" เธออุทานเบาๆ "ฉัน...ฉันดีใจเหลือเกินค่ะ" ภาคินลุกขึ้นมากอดอรณิชาไว้แน่น "ผมก็ดีใจครับ" เขาพูดเสียงสั่นเครือ "ดีใจที่เราจะได้สร้างครอบครัวของเราด้วยกัน" ทั้งสองยืนกอดกันอยู่ริมหาด ท่ามกลางแสงตะวันยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้า ความสุขและความสมหวังถาโถมเข้ามาในหัวใจของพวกเขา ราวกับเป็นรางวัลที่ได้รับจากการฟันฝ่าอุปสรรคมามากมาย "ฉันดีใจจริงๆ ค่ะภาคิน" อรณิชาพูดขณะที่ซบหน้ากับอกของเขา "ดีใจที่เราได้มีวันนี้" "ผมก็ดีใจครับ" ภาคินจุมพิตที่หน้าผากของเธอ "ผมอยากขอบคุณคุณอรณิชา ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตผม ขอบคุณที่ทำให้ผมรู้จักความรักที่แท้จริง" "คุณก็เหมือนกันค่ะ" อรณิชาตอบ "คุณคือรักแท้ของฉัน" ในคืนนั้น ทั้งสองคนกลับไปยังกระท่อมริมทะเลหลังเดิม พวกเขานั่งมองดาวอยู่บนระเบียงไม้ สัมผัสได้ถึงความสงบและความสุขที่เติมเต็มหัวใจ "คุณเคยคิดไหมคะว่า เราจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้งในสภาพแบบนี้" อรณิชาถาม "ผมเคยหวังครับ" ภาคินตอบ "ผมหวังว่าสักวันหนึ่ง เราจะได้กลับมาที่นี่ด้วยรอยยิ้ม และมีความสุขมากๆ" "แล้วความหวังของคุณก็เป็นจริง" อรณิชาพูด "ใช่ครับ" ภาคินหันมามองอรณิชา "เพราะผมมีคุณ" วันรุ่งขึ้น ทั้งสองคนได้พบกับผู้จัดการรีสอร์ทอีกครั้ง พวกเขาได้พูดคุยถึงแผนการในอนาคต และภาคินก็ได้เอ่ยปากขออนุญาตใช้พื้นที่บริเวณหนึ่งของรีสอร์ทเพื่อจัดงานสำคัญ "ผมอยากจะจัดงานแต่งงานของเราที่นี่ครับ" ภาคินบอกผู้จัดการรีสอร์ท "ผมอยากให้เป็นพิธีเล็กๆ เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความหมาย" ผู้จัดการรีสอร์ทดีใจมาก "ยินดีเลยค่ะ" เธอกล่าว "เราจะช่วยเต็มที่ค่ะ" การตัดสินใจจัดงานแต่งงานที่เกาะสวรรค์แห่งนี้ คือการยืนยันความรักที่มั่นคงของทั้งสองคน เป็นการเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิตครอบครัวที่จะเริ่มต้นขึ้น ไม่กี่วันต่อมา บรรยากาศบนเกาะก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น อรณิชาและภาคินช่วยกันเตรียมงานอย่างพิถีพิถัน เพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนของทั้งคู่ได้เดินทางมาร่วมเป็นสักขีพยานในงานแต่งงานที่แสนอบอุ่น พิธีจัดขึ้นที่ริมหาด ท่ามกลางบรรยากาศที่สวยงาม อรณิชาสวมชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ งดงามราวกับนางฟ้า ภาคินในชุดสูทสีอ่อน หล่อเหลาและสง่างามยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เมื่อถึงเวลาแลกแหวน ภาคินมองลึกเข้าไปในดวงตาของอรณิชา "อรณิชา ผมขอให้คุณเป็นภรรยาของผม ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป และตลอดไป" อรณิชาหลั่งน้ำตาแห่งความสุข "ค่ะภาคิน ฉันจะแต่งงานกับคุณ" เมื่อแหวนถูกสวมเข้าไปที่นิ้วนางข้างซ้าย ทั้งสองก็จุมพิตกันอย่างดูดดื่ม ท่ามกลางเสียงปรบมือแสดงความยินดีของแขกเหรื่อ "ผมรักคุณนะครับ ภรรยาของผม" ภาคินกระซิบข้างหู "ฉันก็รักคุณค่ะ สามีของฉัน" อรณิชาตอบ คำสัญญาที่สองถูกกล่าวขึ้นภายใต้ท้องฟ้าสีครามอันสดใส เป็นการยืนยันถึงความรักที่มั่นคง และการเริ่มต้นชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์