หลังจากเหตุการณ์ในงานเลี้ยง รสาเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองอย่างจริงจัง ว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่มันถูกทางหรือไม่ ความรู้สึกที่เธอมีต่อภาคินเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจน จนบางครั้งเธอก็อดกลัวไม่ได้ กลัวว่าแผนการที่เธอวางไว้จะส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของเธอเอง และที่สำคัญ… กลัวว่าภาคินจะจับได้ “รสา เป็นอะไรไป?” เสียงแพรวาดังขึ้นเรียกสติ รสาหันไปมองเพื่อนสนิท “เปล่าหรอก แค่เหนื่อยๆ” “เมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอนเลยใช่ไหม?” แพรวาถามพลางส่งยิ้มบางๆ “เรื่องคุณภาคินใช่ไหมล่ะ” รสาพยักหน้ายอมรับ “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจเลยแพรวา ว่าสิ่งที่ฉันกำลังทำมันถูกต้องหรือเปล่า” “ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ? เธอก็แค่พยายามเอาคืนในสิ่งที่เขาทำกับเธอ” แพรวากล่าว “นั่นมันคือความยุติธรรมนะ” “แต่… บางทีฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะกลายเป็นคนไม่ดี” รสาพึมพำ “เวลาที่อยู่ใกล้ๆ เขา ฉันรู้สึก… สับสน” “สับสนเรื่องอะไร? เรื่องที่เขาหล่อ? เรื่องที่เขาดูดี? หรือเรื่องที่เขาทำดีกับเธอ?” แพรวาเลียบถามอย่างรู้ทัน “ไม่รู้สิ” รสาถอนหายใจ “มันไม่ใช่แค่เรื่องนั้น แต่มันเป็นความรู้สึกหลายๆ อย่างรวมกัน ฉันรู้สึก… ว่าหัวใจของฉันมันกำลังจะถูกขโมยไปจริงๆ” แพรวาหัวเราะเบาๆ “ก็ดีแล้วนี่! แปลว่าแผนของเธอสำเร็จไง! ถึงเวลาที่เขาจะเริ่มรู้สึกอะไรกับเธอแล้ว” “แต่ถ้าเขาจับได้ล่ะ?” รสาถามด้วยความกังวล “ถ้าเขารู้ว่าฉันหลอกเขามาตลอด เขาจะเกลียดฉันไหม?” “ถ้าถึงเวลานั้นจริงๆ เราค่อยมาดูกันอีกที” แพรวาสวมกอดรสา “ตอนนี้เราต้องเดินหน้าต่อไปก่อน อย่าเพิ่งยอมแพ้” รสาพยักหน้า เธอพยายามรวบรวมกำลังใจอีกครั้ง การยอมแพ้ตอนนี้คงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด วันรุ่งขึ้น รสาตั้งใจจะไปร้านกาแฟของภาคินอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ไปเพื่อจะทำแผนการอะไรอีกต่อไป เธอแค่อยากจะไปเจอเขา อยากจะสังเกตท่าทีของเขาหลังจากเหตุการณ์ในงานเลี้ยง เมื่อเธอไปถึงร้าน ภาคินก็กำลังจัดเตรียมร้านเหมือนเช่นเคย เขาดูเหนื่อยอ่อนเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความเป็นมืออาชีพ “สวัสดีค่ะคุณภาคิน” รสาเอ่ยทักทาย ภาคินเงยหน้าขึ้นมา เขามองเธอด้วยแววตาที่ดูอ่อนลงกว่าเมื่อคืน “สวัสดีครับคุณรสา วันนี้มาเร็วนะครับ” “ค่ะ… พอดีว่างน่ะค่ะ” รสาตอบ พลางเดินไปนั่งที่โต๊ะประจำของเธอ “เมื่อคืน… ขอโทษอีกครั้งนะคะที่ทำให้เกิดเรื่อง” “ไม่เป็นไรครับ” ภาคินยิ้มบางๆ “เรื่องมันผ่านไปแล้ว” “คุณภาคิน… เมื่อคืน…” รสาลังเลเล็กน้อย “คุณบอกว่า… คุณให้ความเคารพฉัน?” ภาคินชะงักไปเล็กน้อย เขาหลบสายตาของเธอไปมองที่อื่น “ผม… ผมแค่ไม่อยากให้ใครมาพูดจาไม่ดีกับคนที่ผม… ไว้ใจ” “ไว้ใจ?” รสาทวนคำ “แล้วคุณภาคินไว้ใจฉันเหรอคะ?” “คุณรสา… ผมเชื่อว่าคุณจะไม่ทำอะไรที่ไม่เหมาะสม” ภาคินตอบเสียงเรียบ “คุณดูเป็นคนดี” คำพูดนั้นทำเอาใจรสาหวั่นไหวอีกครั้ง เธอรู้สึกดีใจที่เขาเชื่อใจเธอ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดที่กำลังหลอกลวงเขา “ขอบคุณค่ะ” รสาพยายามกลั้นน้ำตา “ฉัน… ฉันขอสั่งคาปูชิโน่เหมือนเดิมนะคะ” “ได้ครับ” ภาคินเดินไปเตรียมเครื่องดื่มให้เธอ ขณะที่รสารอเครื่องดื่ม เธอสังเกตเห็นบางอย่างที่มุมโต๊ะของภาคิน มีกล่องเล็กๆ วางอยู่ มันเป็นกล่องกำมะหยี่สีแดง เธออดสงสัยไม่ได้ จึงลองเดินเข้าไปดูใกล้ๆ “คุณภาคินคะ กล่องนี้คืออะไรคะ?” เธอถาม ภาคินหันมามอง “อ้อ กล่องนี้เหรอครับ” เขาหยิบกล่องขึ้นมา “พอดี… เป็นของขวัญวันเกิดให้คุณแม่น่ะครับ” “จริงเหรอคะ?” รสาตาเป็นประกาย “คุณภาคินเป็นลูกที่ดีจังเลยค่ะ” ภาคินยิ้ม “ก็… ใกล้วันเกิดท่านแล้ว ผมก็อยากจะหาอะไรดีๆ ให้ท่าน” “แล้ว… ข้างในคืออะไรเหรอคะ?” รสาถามอย่างใคร่รู้ ภาคินลังเลเล็กน้อยก่อนจะเปิดกล่องออก ด้านในเป็นสร้อยคอทองคำพร้อมจี้เพชรเม็ดเล็กๆ ที่ส่องประกายสวยงาม “สวยมากเลยค่ะ!” รสาอุทานด้วยความชื่นชม “คุณแม่ของคุณภาคินต้องชอบแน่ๆ” “ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ” ภาคินกล่าว “สร้อยเส้นนี้… ผมตั้งใจเลือกมากเลย” รสาจ้องมองสร้อยคอด้วยความประทับใจ เธอเห็นถึงความใส่ใจและความตั้งใจของภาคินที่มีต่อครอบครัว “คุณภาคินคะ” รสาตัดสินใจถามออกไป “ถ้า… ถ้ามีใครสักคนตั้งใจมอบของขวัญให้คุณภาคินด้วยความรู้สึกจริงๆ คุณภาคินจะรู้สึกอย่างไรคะ?” ภาคินหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ “หมายถึง… ของขวัญจากใครครับ?” “สมมติว่า… เป็นใครสักคนที่คุณภาคินอาจจะ… ไม่เคยคิดถึงมาก่อน” รสาพูด เธอพยายามจะสื่อความหมาย ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาครุ่นคิด “ผม… ผมคงจะดีใจนะครับ ถ้าของขวัญนั้นมาจากคนที่… ผมสัมผัสได้ถึงความจริงใจ” “ความจริงใจ…” รสาพึมพำ “แล้วคุณภาคินจะรู้ได้อย่างไรว่ามันจริงใจ?” “ผมว่า… ผมสัมผัสได้นะ” ภาคินตอบ “ความรู้สึกมันบอกเราได้” รสาพยักหน้า เธอเข้าใจความหมายของเขา เขาคงหมายถึงว่าเขาสามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของผู้คน “คาปูชิโน่ของคุณรสาครับ” ภาคินยื่นแก้วกาแฟให้เธอ “ขอบคุณค่ะ” รสาเอ่ยรับ พลางมองหน้าภาคิน เธอรู้สึกว่าบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงไป ขณะที่เธอดื่มกาแฟ ภาคินก็กลับไปทำงานของเขา รสาแอบมองเขาอยู่เงียบๆ เธอเห็นแววตาที่อ่อนโยนเวลาที่เขาพูดคุยกับลูกค้าบางคน แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยเวลาที่เขาดูแลร้าน “ฉันกำลังจะทำอะไรกันแน่?” รสาถามตัวเองในใจ “ฉันกำลังจะทำร้ายผู้ชายคนนี้จริงๆ หรือ?” ความคิดเรื่องแผนการทั้งหมดเริ่มเลือนลางไป เธอเริ่มรู้สึกว่าการหลอกลวงภาคินมันไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินใจเธอ ทันใดนั้น โทรศัพท์ของรสาในกระเป๋าเกิดสั่นขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากแพรวา “อย่าใจอ่อนนะรสา! นี่คือโอกาสของเรา!” รสายิ้มแหยๆ เธอรู้ว่าแพรวายังคงยืนยันในแผนการเดิม แต่สำหรับเธอ… ตอนนี้มันเริ่มยากขึ้นเรื่อยๆ “ฉันจะต้องทำอย่างไรต่อไป?” เธอคิดในใจ “ฉันจะสามารถขโมยหัวใจของเขาไปได้จริงๆ หรือ? หรือสุดท้าย… หัวใจของฉันเองต่างหากที่จะเป็นฝ่ายถูกขโมยไป?”