"เป็นเพราะคุณสรัลยาเองค่ะ... ที่ต้องแต่งงานกับคนอื่น" ป้าพรกล่าวต่อ เสียงของเธอแผ่วเบาลงเล็กน้อย ราวกับกำลังแบกรับความเจ็บปวดของผู้หญิงคนนั้นไว้ อรัญญาเบิกตากว้างด้วยความไม่เข้าใจ "แต่งงานกับคนอื่น... ทำไมคะ" "ครอบครัวของเธอ... บังคับค่ะ" ป้าพรตอบ ดวงตาของเธอทอดมองไปยังระยะไกล ราวกับกำลังเห็นภาพในอดีต "พวกเขา... ไม่ต้องการให้เธอต้องลำบากกับคุณท่านที่ยังสร้างตัว" "แต่... คุณพ่อของอรัญญา... ไม่ได้พยายามจะห้ามเธอหน่อยเหรอคะ" อรัญญาถาม น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "คุณท่าน... พยายามแล้วค่ะ" ป้าพรถอนหายใจ "ท่านไปขอเธอแต่งงาน แต่... พ่อแม่ของเธอ... ปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง" "แล้ว... แล้วคุณสรัลยา... เธอเลือกอะไรคะ" อรัญญากลั้นใจถาม ป้าพรหลับตาลงช้าๆ "เธอ... เลือกที่จะยอมทำตามคำสั่งของครอบครัวค่ะ" "ทำไม... ทำไมเธอถึงยอม..." อรัญญาต่อว่าอย่างไม่อยากเชื่อ "ในเมื่อเธอรักคุณพ่อของอรัญญา" "ความรัก... บางครั้งก็ต้องแลกมาด้วยการเสียสละที่ยิ่งใหญ่ค่ะคุณหนู" ป้าพรพูด เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเข้าใจ "เธอคงคิดว่า... การยอมแต่งงานกับคนที่ครอบครัวเลือก จะทำให้คุณท่านมีโอกาสได้สร้างอนาคตของตัวเองอย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องมีเธอเป็นภาระ" "แต่... จดหมายของคุณพ่อ... ที่อรัญญาเจอ... คุณพ่อบอกว่า... คุณสรัลยาขอให้คุณพ่อลืมเธอ... แล้วก็... คุณพ่อเป็นคนบอกเลิกเธอเองไม่ใช่เหรอคะ" อรัญญาท้วงถาม ข้อมูลที่ป้าพรเล่ามาดูจะขัดแย้งกับสิ่งที่เธออ่านเจอในจดหมาย ป้าพรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ "เรื่องนั้น... เป็นเรื่องที่... โกหกค่ะ" "โกหก... หมายความว่ายังไงคะ" อรัญญาถาม เสียงของเธอเริ่มแข็งขึ้น "คุณท่าน... ไม่ได้เป็นคนบอกเลิกคุณสรัลยาค่ะ" ป้าพรกล่าว "แต่เป็นคุณสรัลยา... ที่ต้องเป็นฝ่ายบอกเลิกคุณท่าน" "แต่... ในจดหมายของคุณพ่อ..." อรัญญาพยายามนึกย้อนถึงสิ่งที่อ่าน "คุณท่าน... ทนไม่ได้ค่ะ" ป้าพรพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "ท่านทนไม่ได้ที่จะเห็นคนที่ท่านรัก... ต้องเจ็บปวดเพราะท่าน ท่านรู้ว่า... ครอบครัวของคุณสรัลยา... ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ" "แล้ว... คุณพ่อของอรัญญา... ทำอะไรคะ" "คุณท่าน... ตัดสินใจที่จะ... ปล่อยมือค่ะ" ป้าพรตอบ "ท่านแกล้งทำเป็นว่า... ท่านเบื่อหน่ายคุณสรัลยา... เป็นฝ่ายบอกเลิกเธอ... เพื่อให้เธอ... ไม่รู้สึกผิดมากเกินไป" "ไม่จริงน่า..." อรัญญากล่าวออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ "พ่อ... ทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ" "เป็นคำขอร้องของคุณสรัลยาค่ะ" ป้าพรอธิบาย "เธอ... ขอให้คุณท่านช่วยเธอ... ด้วยการทำเหมือนว่า... เป็นฝ่ายที่ถูกทอดทิ้ง... เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องเป็นคนผิด... ต่อหน้าครอบครัวของเธอ" "แล้ว... จดหมายที่อรัญญาอ่าน... ที่พ่อบอกว่า... ถูกทรมาน... ถูกหลอกลวง... นั่นมัน..." อรัญญาถามต่อ "นั่นคือ... ความรู้สึกที่แท้จริงของคุณท่านค่ะ" ป้าพรกล่าว "ท่านรักคุณสรัลยามาก... การต้องทำแบบนี้... มันเหมือนกับการฆ่าตัวตายทั้งเป็น" "แล้ว... ทำไม... ทำไมถึงต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ... มาตลอด... ทั้งๆ ที่... ความจริงมัน... มันตรงกันข้าม..." อรัญญาถาม คำถามมากมายถาโถมเข้ามาในใจ "เพราะ... ความลับนี้... มันเจ็บปวดเกินไปสำหรับทุกฝ่ายค่ะ" ป้าพรตอบ "ถ้าหากเรื่องนี้ถูกเปิดเผย... มันจะสร้างความเสียหายต่อชื่อเสียงของครอบครัวคุณสรัลยา... และอาจจะ... สร้างความเข้าใจผิด... ต่อคุณหญิง (มารดาของอรัญญา)" "แม่ของอรัญญา... รู้เรื่องนี้ไหมคะ" อรัญญาถาม ป้าพรหยุดคิดไปครู่หนึ่ง "คุณหญิง... อาจจะ... สงสัย... แต่ไม่เคย... ยืนยัน" "แล้ว... ทำไม... คุณพ่อของอรัญญา... ถึงได้... กลับไปเจอกับคุณสรัลยาอีกครั้ง... แล้วก็... มีอรัญญา..." อรัญญาถามต่อ ป้าพรหลับตาลงอีกครั้ง "หลังจากที่คุณสรัลยา... แต่งงานไป... ชีวิตของเธอก็... ไม่ได้มีความสุขค่ะ" "เธอ... ถูกสามีทำร้าย... ถูกกดขี่... แทบจะไม่มีชีวิต... แต่ก็ต้องทนอยู่... เพราะลูก" ป้าพรเล่า "คุณท่าน... ทราบเรื่องนี้... จากการบอกเล่าของคนใกล้ชิด... ท่าน... เป็นห่วง... เป็นห่วงมาก" "แล้ว... คุณพ่อ... ไปหาเธอ... ตอนที่เธอ... แต่งงานอยู่เหรอคะ" อรัญญาถามอย่างรวดเร็ว "ไม่ใช่ค่ะ... คุณท่าน... ไม่เคย... คิดที่จะ... ทำร้ายชีวิตใคร" ป้าพรปฏิเสธทันควัน "คุณท่าน... เพียงแต่... ขอไปเยี่ยม... ในฐานะ... เพื่อนเก่า... ด้วยความเป็นห่วง... เท่านั้น" "แต่... คุณสรัลยา... เธอ... คงรู้สึก... อบอุ่น... ที่ยังมีคน... เข้าใจเธอ... ในวันที่สามี... ไม่เคย... ใส่ใจ... เธอ... อาจจะ... คิดถึง... วันวาน... ที่เคยมี... ความสุข... กับคุณท่าน" ป้าพรพูดไปก็ถอนหายใจไป "แล้ว... วันนั้น... วันที่... อรัญญา... เกิด... " อรัญญาถามต่ออย่างมีความหวัง "วันนั้น... คุณท่าน... ไปหาคุณสรัลยา... ค่ะ" ป้าพรตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่... ไม่ใช่... ในรูปแบบ... ที่คุณหนู... คิด..." "หมายความว่ายังไงคะ" อรัญญาเริ่มสับสน "คุณสรัลยา... ท้องแก่... ค่ะ" ป้าพรกล่าว "เธอ... กำลังจะคลอด... แต่สามี... ไม่ยอมรับ... ลูก... แถมยัง... ทุบตีเธอ... อย่างหนัก" "คุณท่าน... เข้าไป... เห็นเหตุการณ์... แล้ว... ทนไม่ได้..." ป้าพรเล่าต่อ "ท่าน... พาเธอ... หนีออกมา... แล้วก็... พาเธอ... มาที่นี่" "ที่นี่... หมายถึง... ที่คฤหาสน์แห่งนี้... เหรอคะ" อรัญญาถาม "ใช่ค่ะ... คุณท่าน... ดูแล... คุณสรัลยา... อย่างดี... จนกระทั่ง... เธอ... คลอดลูก..." ป้าพรกล่าว "แล้ว... ลูกคนนั้น... คือ... อรัญญา... เหรอคะ" อรัญญาถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ ป้าพรพยักหน้าช้าๆ "ใช่ค่ะ... คุณหนู... คือ... ลูกของคุณท่าน... กับคุณสรัลยา..." คำพูดนั้น... ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของอรัญญา... โลกทั้งใบของเธอ... พังทลายลง... สมุดบันทึก... จดหมาย... รูปถ่าย... ทุกสิ่งทุกอย่าง... พลันมีความหมาย... ที่แตกต่างออกไป... เธอ... ไม่ใช่ลูกของแม่... ที่เธอ... รัก... มาตลอด...